Toekomstverwachting

Lamm en Vanbeckevoort wijzen erop dat de bijbelse feesten in gecodeerde vorm openbaring bevatten die een scherp beeld geeft van de toekomst op Gods kalender en Zijn reddingsplan. Dezelfde patronen worden zichtbaar in het Hebreeuwse huwelijksritueel. De auteurs van Wake Up! geloven dat God in de Bijbel concrete tijdslijnen aangebracht heeft, die zelfs heel precies wijzen naar onze tijd. Dat maakt het spannend. Zal Jezus binnen enkele jaren terugkomen?

AUTEURS
Wake Up! voorziet in een behoefte. In korte tijd verschenen al zes drukken. Het boek is uitgegeven bij uitgeverij Zoeklicht in Doorn, een uitgeverij die zich in het voetspoor van Joh. de Heer al tientallen jaren richt op de toekomstverwachting.
Informatie over de auteurs ontbreekt in het boek. Een zoektocht op internet maakt duidelijk dat Arno Lamm bestuurslid is (maar dan is de schrijfwijze van zijn achternaam Lam). Hij is op financieel gebied werkzaam. Emile-André Vanbeckevoort was in het verleden bestuurslid en hij is ook bekend onder de voornamen Miel en Emile. Lange tijd was hij Vlaams hoogleraar in de economie.
Blijkbaar bewegen de auteurs zich buiten hun eigen vakgebied. Daar is niets mis mee, mits ze bij allerlei onderwerpen extra voorzichtig zijn en deskundigen raadplegen om fouten te voorkomen. Dat geldt bijvoorbeeld de grondtalen van de Bijbel, historische overleveringen en ook de gegevens van de NASA. Helaas is dit te weinig gebeurd en daardoor bevat het boek onnodige fouten.

AANPAK
De zesde druk telt 515 pagina’s en bevat veel informatie. Om het boek niet te dik te laten worden, heeft de uitgever een extra hoofdstuk van bijna 100 pagina’s als e-book beschikbaar gesteld op de website. Wie meer wil weten over de opname van de gemeente, de wederkomst van de Messias en de gebeurtenissen in de tijd van de grote verdrukking gedurende de laatste zeven jaar, kan na aankoop van het boek de aanvullende informatie gratis downloaden op www.wakeup.nu.
Na de eerste druk zijn op grond van de eerste reacties enige zaken aangepast. In de zesde druk zijn de noten aangevuld en aangescherpt. Dit betekent ook dat de paginanummering niet hetzelfde is gebleven.
De illustratie op de voorkant verwijst naar de edele olijfboom uit Romeinen 11 en de vernieuwende stroom die daaruit vloeit. Ten aanzien van de kerk (die vaag op de achtergrond staat) verklaren de auteurs: ‘Onze kritische houding ten opzichte van de historische kerk van het christendom staat in geen verhouding tot onze liefde voor de kerk van Christus en wij hopen dat u die liefde bij het lezen van dit boek kunt proeven.’

TRADITIES
In hoofdstuk 2 volgt ‘Gods plan verweven in het Oude Testament’. Daarin maken de auteurs enige kritische opmerkingen over de uitdrukking sola scriptura en bepleiten zij een luisterhouding bij Joodse geschriften. Helaas maken zij een oneigenlijke tegenstelling, want het feit dat de Schrift de enige norm is, zegt niets over het gebruik van aanvullende historische tradities. Tevens staan hier de eerste verwijzingen naar de Talmoed. In een voetnoot staat dat de Babylonische Talmoed zijn oorsprong vindt tijdens de Babylonische ballingschap. Helaas vergeten de auteurs te vermelden dat deze Talmoed opgetekend is in de eeuwen na de Misjna (vanaf 200 na Chr.) en dat er ook een Jeruzalemse Talmoed is. Omdat de Babylonische ballingschap in de zesde eeuw voor Christus was, ligt hier een belangrijk tijdsverschil. Naast de optekening van oude mondelinge overleveringen en de offerdienst in de tempel zijn er in de Talmoed ook veel reacties op latere omstandigheden, ook reacties op het christendom. Hier zijn dus niet allemaal oorspronkelijke en zuivere Hebreeuwse tradities te vinden.

HEBREEUWSE LETTERS
De auteurs vermelden de uitspraak ‘Ik ben de Alfa en de Omega’ in het boek Openbaring en herleiden dat tot ‘Ik ben de Aleph en de Tau’. Dit is op zich mogelijk, maar wonderlijk genoeg maken zij dan de stap dat deze twee letters ook een woord kunnen vormen, het woordje ’et. Wie Hebreeuws gestudeerd heeft, weet dat dit woordje duizenden keren voorkomt en een aanduiding is van het lijdend voorwerp. In navolging van een Amerikaanse website menen de auteurs echter dat elke keer als dit woordje voorkomt in het Oude Testament ook de aanwezigheid van Jezus bedoeld is. Er zijn inderdaad teksten waar dit mooi past, maar wat moeten we met de aanduiding voor afgodsbeelden of voor mensen als Bileam? Het komt bij mij hetzelfde over als de combinatie van de letters a en z, zodat we voortaan méér moeten gaan lezen in woorden als ‘Azië’ en ‘Azteken’.

WOORDPATRONEN
Tevens komen woordpatronen in de Bijbel ter sprake die opgespoord kunnen worden via ELS, wat staat voor Equidistant Letter Sequence. Voor stevige kritiek op dit systeem verwijs ik naar de website www.bijbelaantekeningen. nl van J.P. van der Giessen. Ik concludeer dat de auteurs een vrij geringe kennis hebben van het Hebreeuws en van de tekstoverlevering. Jammer dat ze met deze overbodige en onjuiste informatie beginnen voordat ze aan hun eigenlijke onderwerp toekomen.

JAARTELLING
Het derde hoofdstuk gaat over Gods vaste tijden. Daar wijzen de auteurs op de bekende Joodse en christelijke indeling van de wereldgeschiedenis in 6000 en 1000 jaar. Zij vermelden dat de Joden hun jaartelling ontlenen aan het geschrift Seder Olam Rabbah, opgesteld in de tweede eeuw. In het najaar van 2014 begon het Joodse jaar 5775. Het is inmiddels aantoonbaar dat die telling 215 tot 243 jaar achterloopt op de feitelijke kalender. Voor de auteurs is daarmee helder dat een telling rond de 6000 juister is.

JUBELJAREN
Daarna komen de jubeljaren ter sprake, de bijzondere jaren, eens in de 49 of 50 jaar. De auteurs vatten Gods uitspraak tot Noach over de ‘120 jaar’ niet op als de begrenzing van de leeftijd van de mensen of als de periode tot de grote vloed, maar als 120 jubeljaren, en dan gerekend vanaf Adam. Een berekening levert op dat wij aan het eind van het 120e of in het begin van het 121e jubeljaar leven.
Als commentaar wil ik opmerken dat deze uitleg van Genesis 6:3 ongeloofwaardig is, omdat de tekst zo nooit door Noach of zijn tijdgenoten opgevat kan zijn. Bovendien waren er toen nog geen jubeljaren, want die zijn pas in de tijd van Mozes ingesteld. De auteurs beroepen zich op het boek Jubileeën, dat wel vanaf de schepping telt. Hier blijkt dat de auteurs te weinig zicht hebben op de Joodse tradities uit de periode tussen Maleachi en het Nieuwe Testament. Het boek Jubileeën is een pseudepigraaf uit de tweede eeuw voor Christus. De auteur, die zijn geschrift op naam van Mozes heeft gezet, wilde zijn tijdgenoten aansporen de Joodse feesten te onderhouden en heeft hiertoe allerlei zaken uit de tijd van Mozes teruggeprojecteerd in de tijd van het boek Genesis. Die aanduidingen hebben echter geen historische, maar slechts een symbolische waarde.

VOORRANG
Volgens de auteurs zijn er twee jubeljaarcycli: de eerste loopt vanaf de schepping en de tweede vanaf Ezra. Het verbaast mij dat zij niet duidelijk uitgaan van de vermelding in Leviticus 25, dat dan pas de eerste cyclus begint en dat zij daarentegen aan twee andere tradities de voorrang geven. In de Joodse traditie is volgens de Babylonische Talmoed de datum van Ezechiël 40:1 het zeventiende jubeljaar sinds de Israëlieten het land Kanaän binnengingen. (Zie Studiebijbel Oude Testament, deel 4, Excurs 1, Chronologie). Dit past precies bij Leviticus 25 en een intocht rond 1400 voor Christus.

Dr. M.J. Paul uit Ede is hoogleraar Oude Testament en doceert aan de CHE te Ede en de ETF te Leuven

N.a.v. Arno Lamm en Emile-André Vanbeckevoort, ‘Wake Up! Gods profetische kalender in tijdslijnen en feesten (6e druk); uitg. Zoeklicht, Doorn; 515 blz.; € 24,95.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen