Globaal bekeken

De familie Dekker, die vanuit de Gereformeerde Gemeenten is uitgezonden naar Nazareth, vertelt in haar nieuwsbrief over een bezoek aan China:

In november hebben Marita en ik opnieuw dat immens grote land in Azië bezocht om les te geven aan een seminarie van de ondergrondse kerk. Dat was een intens maar verkwikkend bezoek. Wat een wonder dat het christendom daar zo groeit! Er zijn berekeningen gemaakt dat in de laatste dertig jaar per dag 3000 christenen (!) erbij gekomen zijn. Het aantal christenen overtreft nu zelfs de grote ‘Partij’. Laten we niet zeggen dat de Heere niet meer zou werken! Er zullen nog grote oogsten komen, maar zal Nederland daarin nog een aandeel hebben? Laten we bidden om een opwekking.
Het was heerlijk werken met de studenten, allemaal jonge mannen die als predikant of als evangelist huisgemeenten dienen. Marita heeft geprobeerd om ze wat Hebreeuws aan te leren. Dat bleek een hele klus te zijn, het overgrote deel van de studenten beheerste geen Engels, dus het aanleren van de Hebreeuwse letters kwam niet overeen met de karaktertekens van hun taal. Enfin, ze kennen wat Hebreeuwse bijbelse woorden. ’s Zondags was ik uitgenodigd om te spreken in een reformed gemeente. Vorig jaar waren we daar ook. We werden netjes opgehaald door een echtpaar dat precies op tijd voor de deur stopte. Ik stapte de auto in en werd door de chauffeur in het Hebreeuws begroet: ‘Hodu l’Adonai ki tov!’ (Looft de Heer’ want hij is goed! Psalm 136). Ik moet wat raar gekeken hebben, zo’n begroeting verwacht je niet. Hij zei: ‘Ja, vorig jaar hebben jullie voor ons deze psalm in het Hebreeuws in de kerk gezongen. En ik ben het nooit vergeten!’ De gemeente komt bijeen in een kantoorgebouwtje, daar zitten meer dan 200 man op elkaar gepropt. Meest jonge gezinnen en jonge mensen, bijna allemaal eerste generatie christenen.

***

In Fonteinnieuws, uitgave van gemeente De Fontein te Nijkerk, schrijft ds. J. Maasland over humor:

Met een lach en een traan hou je soms het ingewikkelde bestaan langer vol. Nederlanders en zeker die van calvinistische snit staan niet bekend om hun gevoel voor humor.

Wie lacht niet wie de mens beziet? Ik had ooit een collega die had zich voorgenomen nooit meer te lachen. Hij zei: Er valt in het leven niet te lachen. Je leest van Jezus ook nooit dat Hij lachte, wel dat Hij weende, was zijn argument. Gisbertus Voetius, een bekend calvinistisch predikant en hoogleraar in de 16e eeuw (1589-1676) stelde dat lachen wel mocht maar met mate: hoe minder hoe beter, want wie op aarde veel lachte, zou schreien in het hiernamaals.
Ik ben zo vrij daar anders over te denken. In mijn ambtelijk bestaan heb ik lange vergaderingen voorgezeten en bijgewoond. Ernstig en meestal zeer vermoeiend. Wat een opluchting als er dan af en toe eens een grap werd verteld. Net alsof je in een zeer dicht oerwoud ineens stuit op een open plek waar het zonlicht op je pad valt. Humor moet af en toe het kerkelijk chagrijn te lijf. We zijn soms zo zwaarwichtig bezig alsof het voortbestaan van Christus’ gemeente van onze inzet afhangt. Nou, vergeet het maar. Dan was er allang geen kerk meer geweest. Iemand schreef eens: Humor is de kunst om het heden te zien via de omweg over de toekomst.’ Daarom ter afsluiting nog dit. Een oude rabbijn wordt door een interviewer van de BBC gevraagd hoe het nu eigenlijk voelt om al ruim dertig jaar bij de Klaagmuur te bidden voor vrede tussen joden en Arabieren. ‘Alsof je tegen een muur praat’, antwoordt hij.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen