Hoe eenzaam, hoe bereid

Jezus zal in doodsstrijd zijn tot aan het einde van de wereld. Gedurende die tijd mag er niet geslapen worden.’ Dit aangrijpende woord van Blaise Pascal komt boven bij de ets van zijn tijdgenoot Rembrandt.
Er is geen twijfel aan dat er geslapen wordt als we de drie meest vertrouwde volgelingen in diepe rust zien liggen, net onder de rots waarop Christus’ hartverscheurende gebedsworsteling plaatsvindt. Dat het doodsgevaar meer dan reëel is, weten we als we onder de donker dreigende toren de soldaten al zien naderen. Hoe eenzaam is de Heiland in Zijn doodsnood. Maar ook: hoe bereid om de beker die de Vader Hem aanreikt helemaal leeg te drinken.

Eenzaam? Maar daar is dan toch die engel nog, die de Vader Hem zendt om Hem te ondersteunen? Heel centraal beeldt Rembrandt hem af. Het gezicht verraadt de ernst die deze bode van God vervult: het wordt nu echt menens.
Hij biedt geen troost die het lijden verlicht, maar wel bijstand om het vol te houden. Er is geen andere weg: het kruis, de verlatenheid van Zijn Vader, wacht Hem onherroepelijk. Versterking is geen troost, integendeel. Zijn zweet druppelt juist daarna als bloed op de aarde.
Maar het meest ontroerende is de volkomen overgave op het gelaat van de Heiland. De blik naar binnen gericht laat volkomen bereidheid zien, overgave. Híer kwam Hij voor, om Zichzelf te geven tot in het uiterste van de dood. Om de beker tot op de bodem uit te drinken, zodat er voor die slapende discipelen geen druppel meer zou overblijven.
Nog een keer Pascal: ‘Terwijl wij slapen heeft Hij ons verlost.’

M.A. VAN DEN BERG, ZOETERMEER

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen