'Was u erbij?'

'Was u erbij toen ze mijn Heere kruisigden?’ zingt een negrospiritual. Het is een vraag naar de wijze waarop de eeuwen van verschil wegvallen en wij gelijktijdig worden gemaakt met wat er geschied is op Golgotha.
Rembrandt laat zien hoe hij ‘erbij’ was. Op een eerder schilderij, waarop we zien hoe het kruis waarop Jezus vastgenageld ligt rechtop wordt gezet, beeldt hij zichzelf al heel centraal af. Hij is nog met een zekere grimmigheid bezig om het vreselijke werk te klaren. Het licht valt op zijn gezicht. Een chique baret geeft hem nog een zeker cachet. Alsof hij zeggen wil: de consequentie van wat ikzelf ben, de trots van mijn zondige leven, is ten diepste niets anders dan Jezus’ kruis oprichten.
Bij de kruisafname is alles anders geworden. Daar staat Rembrandt als jongen in het blauw op de ladder, met blote voeten en blootshoofds. Met moeite houdt hij de rechterarm van Jezus’ dode lichaam – zo dood als een ‘lijk’ maar zijn kan − vast. Jezus mag niet vallen, maar moet met alle voorzichtigheid van het kruis afgenomen worden. Straks wordt Hij in het graf gelegd van Jozef, die erop toeziet dat alles met eerbied geschiedt.
Het realisme van het dode lichaam van Jezus, in het naakte licht, is aangrijpend. Niets is er wat ook maar enigszins erop wijst dat er een ‘derde dag’ zal zijn. Maar als die straks tóch komt, zal die dode rechterhand van Jezus voor al diegenen die er echt ‘bij’ waren het leven betekenen: ‘en Hij legde Zijn rechterhand op mij en zei tegen mij: Wees niet bevreesd, Ik ben de Levende, en ik ben dood geweest en zie, Ik ben levend tot in alle eeuwigheid.’
M.A. VAN DEN BERG, ZOETERMEER

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen