'Naar U verlang ik'

Totale overgave aan God en volkomen aanbidding van Hem door een schuldbewuste zondaar, dat is in één pennenveeg de inhoud van een fragment dat we lezen op een vroegchristelijke papyrus. Het laat de intense verwachting van de gelovige zien, die bidt om hem als Gods oogappel te bewaren. Een bede om barmhartigheid.

O HEERE, GEDENK AAN UW BARMHARTIGHEID
Heere, ik heb op U de ganse dag gewacht.
Gedenk aan Uw barmhartigheid
en reken mij de fouten van mijn jeugd
en van mijn onwetendheid niet aan!

O Heiland, Heere [God], bewaar mij als Uw oogappel!
Verlaat mij niet, U, Die de mens liefheeft,
verstoot mij niet van voor Uw aangezicht.
Schep in mij een rein hart, o Goede [God],
en wees mijn heil!

(lees Nehemia 9:8-31)

Dit gebed is zo troostvol en kernachtig. Al is het kort, het laat zien waar het in wezen om gaat: het verwachten van de Heere, het beroep op Zijn barmhartigheid, het vragen om vergeving, het bidden om reiniging en ten slotte de ontroerende en alles overstijgende slotbede tot God: ‘Wees Gij mijn heil!’ De authenticiteit van dit papyrusfragment spreekt mij − samen met de inhoud − bijzonder aan.

***

In het volgende gebed, dat toegeschreven wordt aan Polycarpus van Smyrna (70-156), lezen we hoe deze de lichamelijk dood ziet als de aanvang van het eeuwige leven. Van Polycarpus is bekend dat hij op 86-jarige leeftijd de martelaarsdood onderging.

HEERE, NAAR U VERLANG IK
O Heere God,
laat mij sterven,
opdat ik ophoud
te sterven [in het hier en nu].

Want zolang wij hier leven,
voelen wij onophoudelijk
de prikkel van de dood,
zijn wij ziek en
sterven elke dag.

Maar wanneer we voor de wereld dood zijn,
dan leven wij pas echt en hoeven wij in eeuwigheid
niet bang te zijn voor gevaar en ook niet voor de dood.

Want onze dood in de tijd
betekent een einde van de dood
en de aanvang van het eeuwige leven.
Amen.

(lees Psalm 63)

Dit laatste gebed heeft een bijzonder diepe inhoud. In feite wordt hier op een heel bijzondere manier gesteld waar het in ons leven werkelijk om gaat. Dat is niet ons aardse bestaan, want zolang we hier leven ‘voelen wij onophoudelijk de prikkel van de dood, zijn wij ziek en sterven wij elke dag’. Maar – de auteur van dit gebed, Polycarpus, is hier glashelder in − ‘wanneer we voor de wereld dood zijn, dan leven wij pas echt’. Ik zie dit gebed als de geloofsbelijdenis van iemand die weet dat zijn hoop elders gelegen is. Ik besef dat een dergelijk gebed voor jongeren misschien nog wel moeilijk is, maar wat kunnen deze woorden veel troost geven voor ouderen die inmiddels weten dat het echte geluk hier op aarde niet te vinden is. Veel troost als er perspectief mag zijn en hoop op een betere toekomst. Polycarpus gaf overigens als bisschop van Smyrna al zijn krachten in de dienst van God. Zo moeten ook wij in het leven staan. God heeft met ieder mens persoonlijk een bijzonder plan. Maar de grote boodschap van dit gebed is dat we het geluk tegelijk niet van ons aardse bestaan moeten verwachten. Dan worden we teleurgesteld. Als we daarentegen op God mogen hopen en van Hem, Die heerlijke God, alles mogen verwachten, ‘dan leven we pas echt’.

Dr. M.A. van Willigen uit Apeldoorn is oprichter van de Stichting Bijbeluitleg Vroege Kerk. In deze reeks presenteert hij gebeden van kerkvaders, waarbij hij een vertaling biedt alsook poëtische tekst gemaakt van proza.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen