Globaal bekeken

In het kerkblad van de hervormde gemeente te Huizen schreef ds. J.L.W. Koppenhol een artikel over ‘Pastoraat rondom suïcide’. Hoe hij zijn dienst als predikant begon:

Wie kan intreden in de gedachten, gevoelens van medemensen die hiermee worstelen of geworsteld hebben. Ik/wij werd(en) daarmee vooral geconfronteerd in de meimaand 1963. Mijn vrouw en ik waren toen getrouwd, hadden een huwelijksreis gemaakt en gingen daarna naar onze bestemming: Haaften, de eerste gemeente. Het was dinsdag 14 mei. Ik zou op 19 mei als predikant bevestigd worden. Wij gingen vol verwachting naar ons huis, een knol van een pastorie, met de deur in het midden en vier ramen beneden en vijf boven. Wat een weelde: twee jonge mensen, pas getrouwd in hun eerste huis. Ik had de sleutel, droeg mijn vrouw over de drempel en daar stonden wij in een leeg huis, mét allerlei nieuwe attributen die geïnstalleerd moesten worden. U begrijpt de dankbare, blijde gevoelens. Daar ging de bel. Het zal wel een bloemetje zijn, dacht ik. Neen, het was een man, diep in het zwart, die kwam ‘aanzeggen’. Er was iemand overleden, die ochtend. Ik ken zijn naam nog. Hij was ernstig ziek en had het leven niet meer aangekund. Hij liet een vrouw en kinderen achter. Zo was de eerste ontmoeting met het pastoraat in mijn eerste gemeente. De dag voor mijn bevestiging en intrede stond ik aan het graf. De zondag van bevestiging en intrede ging voorbij. Op dinsdag 21 mei werd er weer gebeld in het begin van de middag. Ook nu weer de ‘aanzegger’. Weer was er iemand overleden. Ik ken zijn naam nog. Hij was diep eenzaam. Ook hij kon het leven niet meer aan. Hij was ongetrouwd, woonde bij zijn familie, die hij achterliet. Twee maal een suïcide. En dan pastoraat, naar de nabestaanden, naar de gemeente, voor jou zelf.

***

Karen Armstrong, een gewezen non die regelmatig schrijft over religie(s), publiceerde recent een boek religie en geweld, In naam van God. Een fragment over kruistochten in de Middeleeuwen:

Hun opvattingen en verwachtingen veranderden al snel door de verschrikkelijke ervaring van de kruistocht. Veel kruisvaarders waren nooit eerder buiten hun dorp geweest; nu waren ze duizenden kilometers van huis, ver van alles wat ze kenden, en omringd door angstwekkende vijanden in een gevaarlijk gebied. Toen ze bij het Anti-Taurusgebergte arriveerden, raakten velen verlamd van schrik bij de aanblik van deze steile bergen. Ze verkeerden ‘in een toestand van wanhoop en wrongen hun handen omdat ze zich zo bang en ellendig voelden’. De Turken voerden een tactiek van de verschroeide aarde, waardoor er geen voedsel was en de armste niet-strijders en soldaten bij bosjes tegelijk stierven. Kroniekschrijvers melden over het beleg van Antiochië:
De uitgehongerde mensen aten de bonenstaken die nog op de velden groeiden, allerlei kruiden zonder toevoeging van zout, en zelfs distels, die vanwege het gebrek aan brandhout niet goed werden gekookt en daardoor de tong irriteerden van wie ze opat. Ze aten ook paarden, kamelen, honden en zelfs ratten. De armsten aten zelfs de huiden van de dieren en de zaden die ze in de uitwerpselen vonden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen