De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Globaal bekeken

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Globaal bekeken

3 minuten leestijd

In Kerk en theologie schrijft prof.dr. C. van der Kooi over de verbinding van kerk en theologie:

In mijn eigen context van de theologische faculteit van de VU tref ik zowel studenten die nauwelijks enig benul van kerk en geloof hebben als studenten met een stevige kerkelijke of evangelische achtergrond. Het is een diversiteit die op het niveau van vakmatige invulling en ingangseisen (en verwachtingen) grote gevolgen heeft. Ongetwijfeld komen met de eerstgenoemde groep studenten allerlei ‘buiten’-perspectieven mee de theologiebeoefening in. (…)
De toestroom van studenten uit kerkelijke kring en vanuit geloofsgemeenschappen is aanzienlijk. Meer algemeen kan worden gezegd dat voor de beoefening en handhaving van ambachtelijke en substantiële theologie kerkelijke verbondenheid een heel belangrijke randvoorwaarde is. (…) Religiestudies en theologie zijn beide gebaat bij een blijvende voeding vanuit de diverse geloofsgemeenschappen. Zij zijn de plekken (of ‘communities’) waar tradities, praktijken levend worden gehouden en worden overgedragen.

Intussen wordt hier en daar (her)ontdekt dat religie een fundamenteel element in de samenleving is en alleen tot schade van het samenleven in die samenleving kan worden ontkend. Dat maakt dat er ruimte komt om met iets minder dedain te kijken naar wat binnen de kerk met trouw en volharding wordt gedaan en voortgezet. In de landelijke pers kan men de veranderde houding zien aan de toon in sommige kranten. Terwijl dagblad Trouw in haar berichtgeving over kerk en religie nog altijd de reflex toont van onbedwingbare behoefte om alles wat met traditionele kerkelijkheid te maken heeft met een superieure toon van dedain tegemoet te treden, treft men in de NRC eerder een onbevangen houding aan. (…) In de NRC van 24 december (…) kon men een uitgebreide reportage aantreffen van de manier waar op een aantal ( jonge) voorgangers hun kerkdiensten tegemoet gingen. Een volstrekt andere sfeer, die eerder getuigde van een zeker respect tegenover de veelal jonge pioniers. De lezer die meer informatie wenst kan terecht bij het Nederlands Dagblad, het Reformatorisch Dagblad of bij een regionale krant als het Friesch Dagblad. Deze dagbladen vertonen alle in hun eigen kleuring een betrokkenheid en inhoudelijkheid die informatie is.


***
‘Kruis in lijden met Christus’ lees ik in het Bonhoeffer Brevier:

‘… En neme zijn kruis op.’ Het is de genade van Jezus, dat Hij zijn discipelen op dit woord heeft voorbereid door het woord van de zelfverloochening. (…) Kruis betekent niet ongerief en een zwaar lot, maar het is het lijden, dat voor ons voortspruit uit de gebondenheid aan Christus alleen. Kruis is geen toevallig, maar noodzakelijk lijden. Kruis is geen lijden, gebonden aan het natuurlijk bestaan, maar lijden, gebonden aan het christen-zijn. Kruis is helemaal niet alleen wezenlijk lijden, maar lijden en verworpen worden, en ook hier strikt genomen een verworpen worden ter wille van Jezus Christus, niet ter wille van een of andere gedraging of belijdenis. Een christenheid die de navolging niet meer ernstig opvatte, die van het evangelie alleen de goedkope geloofsvertroosting gemaakt had en voor wie verder natuurlijk en christelijk bestaan ongescheiden door elkaar liepen, moest het kruis als het dagelijks ongerief, als de nood en angst van ons natuurlijk leven opvatten. Hier was men vergeten, dat kruis altijd tegelijkertijd verworpen-zijn betekent, dat de smaad van het lijden bij het kruis behoort. In het lijden uitgestoten, veracht en verlaten te zijn door de mensen, zoals het de nooit eindigende klacht van de psalmist is, dit wezenlijke merkteken van het kruislijden kan een christenheid die burgerlijk en christelijk bestaan niet weet te onderscheiden, niet meer begrijpen. Kruis is meelijden met Christus, Christus-lijden. Alleen de gebondenheid aan Christus, zoals die er is in de navolging, staat in ernst onder het kruis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 3 april 2015

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Globaal bekeken

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 3 april 2015

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's