Predikantendriedaagse

Met ruim 300 pastores uit verschillende landen en van verschillende kerken beginnen we met het zingen van Psalm 67:
Lord bless and pity us
Shine on us with thy face
That the earth thy way
and nations all
May know thy saving grace
‘Heer, zegen ons en ontferm u over ons. Schijn Uw licht op ons, opdat de aarde Uw weg kent en alle naties weten mogen van uw reddende genade.’ Een indrukwekkend en geloofsversterkend moment van saamhorigheid en vooral aanbidding.
Na het gebed houdt Gary Brady, predikant te Londen, de openingspreek naar aanleiding van 1 Petrus 2:4: ‘En komt tot Hem [als naar] de levende steen, die weliswaar door mensen verworpen, maar bij God uitverkoren en kostbaar (precious) is.’ Op indringende wijze komt de vraag tot ons allen: ‘Is Jezus Christus kostbaar voor u geworden? Hebt u Hem lief, zonder Hem gezien te hebben? Van de bekende prediker Lloyd Jones (1899-1981) kon worden gezegd dat hij niet stierf als predikant maar als gelovige (believer). Is Hij zo kostbaar voor u geworden dat u uit geloof kunt zeggen: ‘Jezus is het Antwoord, de Schuilplaats, de Rots van mijn (dus niet alleen voor anderen) verlossing?
In het woord believe hoor ik ook het woord love en beloved. Hij heeft mij lief voordat ik Hem heb liefgehad (Joh.15). Niet gij hebt Mij, maar Ik heb u uitgekozen; ik noem u niet meer slaven, maar vrienden. Vijanden worden door Christus’ verzoenend en volbrachte werk aan het kruis vrienden (kinderen Gods).
Jezus als de kostbare en levende Steen blijft gedurende de hele conferentie bij mij hangen. Een krachtig en appellerend begin.

ONTLUISTERING
’s Avonds spreekt Kevin deYoung, pastor van de universiteit van de Reformed Church in de Verenigde Staten, naar aanleiding van Markus 15:16-32 over ’Jezus, onze Hoop en ons Voorbeeld te midden van onrecht’. In dit bijbelgedeelte zien we de totale ontluistering van Jezus. Hij ging de weg van de totale verhoging naar de diepste vernedering. Hij was zonder zonde, maar werd gehangen tussen moordenaars. Hij onderging de spot, hoon en de schande terwijl Hij één en al goed deed en goed was. Hij droeg niet alleen de zonde in onze plaats, maar ook de schande. Als de Machtige hing Hij daar aan het vloekhout in totale verlatenheid als de totale onmachtige. In onze onmacht en verlorenheid hangt Hij daar. Hij hangt tussen ons in. In ons leven, in onze onmacht.
Maar in en door dit alles is Jezus Overwinnaar. In de totaal verachtelijke situatie van het kruis ligt Zijn verhoging. In het totale verlies ligt Zijn overwinning. Hij, die dood en veracht was, is de Levende. De Ellendige is de Verheerlijkte. Het werd Pasen. In Zijn kruis ligt al Zijn kroon.
Wat mag dit voor ons betekenen?
Dit: wij worden in onze (geloofs)- strijd opgeroepen om ons oog alleen te richten op Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof. Wij zijn geneigd om ons te focussen op onze eigen zorgen, pijn, moeite en strijd en schande, die het geloof en ons werk als dienaren van Christus (en het leven van een gelovige) met zich meebrengen. We kunnen soms door onze eigen pijn, moeite en lijden gevangengenomen worden. Maar in Jezus Christus ligt onze hoop. In het lijden ligt ondanks alles de vreugde − de vreugde van de zaligheid en heerlijkheid in Christus alleen. Want ons leven mag ge- en verborgen zijn in Christus, Die uit genade ons heil, ons leven is.
Door Zijn dood geeft Christus het leven. Hij verzoent de schuld van zondaren en geeft het leven met God tot in eeuwigheid. Ligt onze focus echt op Christus en Zijn rijk? In het lijden ligt namelijk een doel: Christus en Zijn rijk, Zijn glorie. Door genade en uit geloof ben ik in Christus een kind van God. Nu en voor altijd.

GELOOFSVRAAG
In alles mogen we weten dat wij een levende Hogepriester in de hemel hebben, Die zo kan meevoelen met al onze zwakheden, en Die op dezelfde wijze als wij – maar zonder zonde – verzocht is geweest (Hebr.4). Leven wij in echte afhankelijkheid met Christus, als christenen en gelovige predikanten? Ook in en met onze zorgen en strijd? Of ben ik toch nog te veel een verkondiger van mijzelf ? Een believer van mijn eigen ik? Wil ik me toch nog te veel op mijzelf en mijn kracht beroemen? Laat ik mij door omstandigheden ontmoedigen of laat ik mij door God en Zijn Woord bemoedigen? Een geloofsvraag!

ONTMOETINGEN
Tijdens de conferentie ontmoet ik verschillende medearbeiders (en broeders) uit verschillende hoeken van Europa. Ik spreek een jonge Braziliaan, die evangelisatiewerk in Portugal verricht namens de kerk waartoe hij behoort en namens een zendingsorganisatie. Toen hij met een collega in Portugal kwam, waren al de protestantse kerken waartoe hij behoorde gesloten. Ze begonnen met helemaal niets en er was veel weerstand in het rooms-katholieke land. Nu, zo vertrouwt hij mij toe, zijn er bijeenkomsten waarbij Gods Woord op eenvoudige manier wordt uitgelegd en er op bescheiden wijze kinderwerk wordt gedaan.
Een andere collega heeft drie kleine gemeenten in een uitgestrekt gebied in Schotland, met per zondag ongeveer twintig mensen onder zijn gehoor. Weer een ander leidt een kleine baptistengemeente in het rooms-katholieke Ierland. In al de contacten valt mij een groot geloofsvertrouwen op. Ondanks moeilijkheden en zorgen is er toch volharding. Zij spreken van zegen (hoe klein ook) en van Gods grote trouw, die zij ondervinden op hun werk. Dat zet mij aan het denken en bemoedigt ook mij.

PAULUS
Regelmatig komt tijdens de conferentie de tweede Korinthebrief van Paulus aan de orde. Zo houdt Stuart Olyott ons voor dat er niemand onder ons is die zo veel lijden omwille van zijn discipel- en apostelschap heeft ondervonden als juist Paulus. Olyott was predikant van verschillende gemeenten in Groot-Brittannië en Zwitserland. Hij wijst op Paulus’ gevangenschap, de stokslagen die hij kreeg, de gevaren waarin hij op zee was, de tegenstand en zelfs honger. Maar dat lijden was − met haar strijd − tot verheerlijking van God. In al zijn zwakheid draagt de apostel als een aarden kruik het kostbare evangelie van Jezus Christus, de kostbare steen (Rots van verlossing), met zich mee. Jezus, de Hoop voor zondaren. De weg van een pelgrim is van lijden naar heerlijkheid. Van kruis naar kroon. Van vernedering naar verhoging.

PRIJZEN
In alles kan Paulus de Heere prijzen: ‘Geprezen zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheden en de God van alle vertroosting, Die ons troost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wij zelf door God vertroost worden. En onze hoop voor u staat vast, in de wetenschap dat u, zoals u deel hebt aan het lijden, zo ook deel hebt aan de vertroosting’ (2 Kor.1:3- 7). In en met al zijn zwakheid kan Paulus ook zeggen op grond van het Woord van Christus Zelf: ‘Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.’ (2 Kor.12:9).
Ik voel mij (met anderen) gezegend met de woorden uit de Petrusbrief: ‘De God nu van alle genade, Die ons geroepen heeft tot Zijn eeuwige heerlijkheid in Christus Jezus, Hij Zelf moge u − na korte tijd van lijden − toerusten, bevestigen, versterken en funderen. Hem zij de heerlijkheid en de kracht in alle eeuwigheid. Amen.’ (1 Petr.5:10).
Vermaand, vertroost en versterkt ga ik weer naar huis. Jezus, onze Hoop en ons Heil. De levende Steen.

Ds. J.W. Wind uit Westervoort is beroepbaar predikant.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen