Ds. K.J. Jansen (1932-2015)

Alhoewel hij zich die dag wat minder voelde, was hij toch, samen met zijn vrouw, gaan oppassen op een van de kleinkinderen. Trouw op zijn post als ‘bonpa’ stond zijn hart plotseling stil. Trouw aan zijn roeping, dicht bij mensen nam zijn leven een einde.

STUDIE EN PASTORIE
In 1932 werd Kasper geboren in een tuindersgezin te Loenen aan de Vecht. Als enige van de kinderen mocht hij gaan studeren: theologie! In 1959 werd hij door zijn kersverse schoonvader, de toenmalige Loenense predikant (latere) prof. dr. S. van der Linde bevestigd als predikant van de hervormde gemeente van Schelluinen. Een bijzondere tijd volgde. In de gemeente werd na zeven jaar het avondmaal weer gevierd. En in het gezin werden drie kinderen geboren.
In 1964 verhuisde het gezin Jansen naar de pastorie van Doeveren, waar Kasper zich inzette voor regionaal HGJB-jeugdwerk. In 1969 volgde hervormd Hoogeveen en in 1977 het Hervormd Kerkelijke Centrum van Ermelo. In 1983 deed de Samen-op Weggemeente van Leiden-Zuid een beroep op hem. Ondanks allerlei aarzelingen werd dit beroep een roeping die hij niet kon weerstaan. Zo verging het hem vijf jaar later ook met het beroep van de hervormde gemeente van Boskoop.
In 1994 ging hij met emeritaat. Niet dat ds. Jansen toen ook stopte met werken. In Utrecht werd hij vrijwilliger bij de opvang van daklozen alsook ouderenpastor in hun Utrechtse wijkgemeente. Kasper en Matty namen de mantelzorg voor hun ouder wordende (schoon)vader Van der Linde op zich en intensiveerden hun rol als oppasopa en -oma. Vele goede en actieve Utrechtse jaren volgden.

WOORDEN VAN TROOST
Donderdag 23 april nam het actieve leven van ds. Jansen plotseling een einde. Op 30 april hebben velen in de Opstandingskerk te Bilthoven afscheid genomen van Kasper Johannes Jansen V.D.M. ‘Dienaar van het goddelijke Woord’, dat was hij ten volle. Op de voorzijde van de liturgie van de dienst van Woord en gebed voorafgaand aan zijn begrafenis is een afbeelding opgenomen van de houtsnede die hijzelf heeft gemaakt van de Emmaüsgangers. Twee mensen lopen al pratend samen op, verlangend naar een woord van troost. Een van hen had zomaar ds. Jansen kunnen zijn. Oplopend met een ander, zoekend naar een woord dat troost.
Tot het laatst toe is hij blijven pluizen in de Heilige Schrift naar woorden van troost. De laatste aantekeningen op zijn bureau zijn er stille getuigen van. Krabbels over hoop vanuit de Hebreeuwse tekst van Psalm 39:8: ‘En nu wat verwacht ik, Here? Mijn hoop is op U.’
De tekst uit Psalm 25 bovenaan zijn rouwkaart getuigt van zijn hartstochtelijke zoeken naar troost: ‘Naar u, Heer, gaat mijn verlangen uit, mijn God, op u vertrouw ik.’

MISSIONAIR
Ds. Jansen hield niet van een strak keurslijf van regels en geijkte paden. In een interview, vlak voor zijn emeritaat, vertelde hij: ‘En nog steeds zoek ik dat afgedwaalde schaap, meer dan de 99 in de kudde.’ Deze missionaire drive deed hem verrassende wegen gaan. Soms doorkruiste dit zelfs de familieplannen. Waar en wanneer hij zich geroepen voelde, daar ging hij. Ds. Jansen was zeven keer 24 uur per week predikant. In zijn eigen woorden: ‘Zoals een moeder altijd 24 uur per dag moeder is.’
Preken was voor hem geen sinecure. Als de preekvoorbereiding stokte, deed hij het licht in zijn studeerkamer uit, keek door het raam naar de huizen en dacht: ‘Als die en die in de kerk is, wat moet hij dan met mijn preek? Je moet weten wat er bij mensen leeft. Je moet geen beschouwing geven, maar verkondiging: zó spreekt God!’

KONING
In zijn afscheidspreek in Boskoop vatte hij deze verkondiging bondig samen in twee woorden: ‘God koningt!’ (n.a.v. Psalm 146:10). Hij illustreerde dit door op de preekstoel de koning van een zelfgemaakt schaakspel te zetten. Op hervormingsdag 2010 hield hij in dezelfde dorpskerk zijn allerlaatste preek. Deze cirkelde om de troost van het geloof in de vergeving van de zonden.
Ontroerend was het moment waarop ds. Jansen voor de laatste keer de kerk in kwam. In de Opstandingskerk, gelegen in een kist, begeleid door zijn gezin, dat zong:
Christus, Uw licht verlicht onze harten,
laat toch niet toe dat het duister tot ons spreekt.
Christus, Uw licht bestraalt heel de aarde,
voor Uwe liefde ontsluit nu mijn hart!
Moge dit lied resoneren in de leegte die ds. Jansen bij zijn vrouw, Matty, zijn gezin en velen die hem lief waren achterlaat.
DS. R. DE REUVER, DEN HAAG

Zie ook pag. 19.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen