Globaal bekeken

In de serie ‘Reformatorische stemmen’ van de Willem de Zwijgerstichting verscheen een deeltje van de hand van prof.dr. A. Baars onder de titel Spiritualiteit in de Oude Kerk. Lessen voor nu. Over de roeping van Antonius tot het kluizenaarschap, beschreven door de kerkvader Athanasius:

Nog geen zes maanden na de dood van zijn ouders gebeurde het volgende. Op zijn gebruikelijke weg naar het huis van de Heer ging hij bij zichzelf te rade en dacht over allerlei dingen na; hoe de apostelen alles achterlieten en de Verlosser volgden; hoe andere mensen in het boek Handelingen hun bezit verkochten, met de opbrengst naar de apostelen gingen en die aan hun voeten legden [Hand. 4: 34 en 35] ter verdeling onder de behoeftigen; en hoe groot het loon was dat hun in de hemelen te wachten stond. Met dit soort gedachten ging hij de kerk binnen, waar toevallig net uit het evangelie gelezen werd. Hij hoorde de woorden van de Heer tot de rijke: ‘Als je volmaakt goed wilt zijn, vooruit verkoop dan al je bezit, geef het aan de armen en kom Mij dan volgen. Je zult een schat in de hemelen hebben’ [Matth. 19:21]. (…) Het terrein dat hij van zijn ouders had geërfd (ruim tachtig hectare vruchtbaar, heel goed land) gaf hij cadeau aan de mensen in het dorp, zodat ze hem en zijn zusje nergens meer voor zouden lastig vallen. De roerende goederen die ze bezaten verkocht hij allemaal, en de opbrengst, een behoorlijke som geld, verdeelde hij onder de armen. Slechts een klein bedrag behield hij omwille van (het levensonderhoud van) zijn zusje. Een andere keer ging hij de kerk binnen en hoorde in het evangelie de woorden van de Heer: ‘Maak je niet bezorgd over de dag van morgen’ [Matth. 6:34]. Toen hield hij het niet langer uit, maar ging naar buiten en gaf ook dat laatste bedrag weg aan de minder bedeelden. Zijn zusje gaf hij in de handen van een paar vertrouwde en gelovige maagden om haar voor te bereiden op een maagdelijk bestaan.(…)

***

Ik vond een gedicht van Willem de Mérode, ‘Vitellus’, over de wafelkoper in de tijd van de christenvervolgingen:

Waar is Vitellus, de wafelverkoper?
Waar is Vitellus, die snelle loper?
Hij danste als hij liep, en hij stond op één voet,
Zijn wafels waren zo warm en zoet.

De keizer kocht, en de gladiatoren,
En de keizerin heeft van hem gekocht.
Hij mocht alles zien en alles horen.
Was overal en nergens als men hem zocht.

Vitellus komt in paleizen en kroegen,
Men weet nooit wat hij doet, en nooit waar hij is.
Hij sprak straks met lieden die ketenen droegen,
Zij vertrouwden hem, want hij tekent de Vis.

Vitellus heeft voor Christus gekozen,
Hij loopt bij Christenen uit en in.
Wáár is Vitellus, brullen de matrozen,
Dat bakkertje was zo naar onze zin.

Men heeft Vitellus gevangen genomen,
Op een nacht, met veel “godsdienstig gespuis”.
Toen de keizer het hoorde, liet hij hem komen,
Hij wou Christus niet vloeken; hij moest aan ’t kruis.

Men heeft hem slechts aan het hout gebonden,
Hij is jong en mooi, men liet hem graag vrij.
Spijker maar vast mijn lijf vol zonden,
Sprak hij; Here Jezus, denk aan mij.

Allen die aten van zijn wafels
Zien hoe een leeuw hem bespringt en verscheurt.
Slaven verwijderen bloed en rafels,
Men praat en lacht of er niets is gebeurd.

Waar is Vitellus, de wafelverkoper?
Waar is Vitellus, die snelle loper?
Vitellus zag Christus, verliet zijn gewin
En snelde de Heer na, de hemel in.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen