Vijf witte rozen op het graf

Jesse wordt op 1 maart 2002 geboren in het predikantsgezin Kunz. Hij lijkt een tevreden baby, die veel slaapt. Maar op 27 maart schrijft moeder Hanneke ongerust:
Jesse komt bijna niet voor zijn voeding. Hij drinkt zo kort en valt steeds in slaap. Mensen stellen me gerust: het is een echte slaper, heerlijk voor je. (...) Maar als ik bij het wiegje sta, ben ik bezorgd.

RUISJE
Als de arts op het consultatiebureau een ruisje hoort bij Jesse’s hart, worden ze doorgestuurd naar de kinderarts, die een ernstige hartafwijking ontdekt. Op 8 mei maken de ouders kennis met de professor die Jesse opereren zal.
Toen hij vroeg of we nog vragen hadden, schudde Bram langzaam zijn hoofd en zei vervolgens: ‘Professor, wij ervaren het als een bijzonder groot voorrecht dat u deze operatie wilt doen. We hebben veel vertrouwen in u en in uw handen. Maar wij geloven dat Gods Vaderhanden uw handen leiden en het leven van onze Jesse dragen.’

19 mei.
Voor Bram gaat alles gewoon door, preken, pastoraat en begrafenissen. Aan de kinderen merk je dat het druk is. Anne-Saar wordt drukker. Coenraad wordt juist stiller.

25 mei.
Het is, ondanks alle liefde en zorg die we krijgen, zo intensief. Je ziet Jesse groter worden en tegelijkertijd het zwaarder krijgen. (...) Ik laat geen bezoek meer bij hem, in verband met infectiegevaar. (...) Vanavond is er voorbede gedaan voor het jonge leven van onze Jesse. Om Gods sparende hand, maar boven alles om Gods ontfermende hand. (...) Het geeft ons moed en vertrouwen.

OPERATIE
Op 31 mei wordt Jesse geopereerd.
Om twee uur belde de professor. ‘Het is goed gegaan! De operatie is technisch geslaagd.’

1 juni, 3 uur in de nacht.
We sliepen net, toen de telefoon ging. De nachtzuster. ‘Het gaat niet goed met Jesse, willen jullie snel komen?’ (...) Ons lieve jongetje treffen we aan omringd door de verpleegsters en de zaalarts. (...) Ons hart huilt. Ons hart bidt tot God. ‘Heere, U bent ons geweest een toevlucht. Mogen wij onze Jesse houden? Of neemt U Jesse op in Uw heerlijkheid? Heere, breng uitkomst tegen de dood, of over de dood.’

Even over vier sterft Jesse in de armen van zijn moeder. Woorden schieten tekort.

5 juni, aangrijpend tafereel:
Vanmiddag moest het kistje dicht. (...) Eerst hebben we gelezen en gebeden. Daarna mochten Coenraad en Anne-Saar de deksel op het kistje doen. Met gepaste trots draaiden ze aan de knoppen. Maar wat deed het zeer.

’s Middags is er de rouwdienst. Daarna wordt Jesse begraven.

WITTE ROZEN
In de weken, maanden en jaren die volgen zijn er harde confrontaties met de werkelijkheid, maar ook wonderlijke momenten van troost.

28 februari 2003.
Vanmiddag na het eten zijn we naar het graf geweest. Het was goed om dat samen met Coenraad en Anne-Saar te doen. (...) We hebben vijf witte rozen op zijn graf gelegd. En we hebben gezongen: Daarboven juicht een grote schaar van kinderen voor Gods troon. (...) Dit was een lege dag, vol herinneringen.

Op 14 mei 2006 wordt het gezin Kunz verblijd met de geboorte van zoon Bram.
Coenraad zei vanmiddag hardop wat we allemaal dachten: ‘Ik wist niet dat ik nog zo gelukkig kon zijn.’

Het boekje eindigt met Psalm 118 vers 10b, berijmd; zo ontvangt God de eer. De gedichten en citaten van onder anderen predikanten geven het boekje meerwaarde: ze bieden bijbelse stof tot overdenken en troost, en reiken diepe, waardevolle gedachten aan.

N.a.v. ‘Lentekind. Als je kind sterft – dagboek van een moeder’, door Hanneke Kunz- Dankers; uitg. Boekencentrum, Zoetermeer; 96 blz.; € 11,-.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen