Kerkelijke noodfondsen belangrijke buffer armoedebeleid

Kerkelijke noodfondsen vormen een belangrijke buffer onder het vangnet van de lokale overheid. Het armoedebeleid kent vele gaten waarbij noodfondsen een aanvullende functie vervullen. De belangrijkste knelpunten waar noodfondsen mee te maken hebben, zijn schuldenproblematiek, het langdurig moeten rondkomen van een laag inkomen, onvoorziene hoge uitgaven of incidentele financiële tegenslag en de wachttijden bij toekenning van een uitkering. Dit blijkt uit een inventarisatie van Kerk in Actie die werd gepresenteerd tijdens een expertisedag voor kerkelijke noodfondsen.
Volgens prof.dr. Herman Noordegraaf laat de inventarisatie zien dat er een noodzaak is voor het bestaan van kerkelijke noodfondsen. ‘Noodfondsen, welzijnsorganisaties en plaatselijke overheid moeten elkaar opzoeken en de krachten bundelen omdat ze elkaar kunnen aanvullen. Noodfondsen moeten niet alleen een buffer vormen, maar als kritische bondgenoot van de overheid knelpunten signaleren en aan pleitbezorging doen.’
Het aantal kerkelijke noodfondsen neemt toe. Momenteel zijn er zo’n tachtig fondsen actief, dit aantal zal komende jaren naar alle waarschijnlijkheid verdubbelen. Kerkelijke noodfondsen worden gefinancierd door kerken, maar via de fondsen worden juist mensen buiten de kerk geholpen. De belangrijkste reden dat het aantal noodfondsen toeneemt, is de nog steeds toenemende armoede in Nederland.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen