Globaal bekeken

Mr. G. Holdijk, lid van het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond, gaat afscheid nemen als senator voor de SGP. In De Banier blikken enkele personen op het functioneren van Holdijk terug, onder de titel ‘De onverstoorbaarheid zelve’. De impressie van mr. D.J.H. (Diederik) van Dijk:

Sinds het kabinet-Rutte I mag ik fungeren als contactpersoon voor bewindslieden die overleg willen met senator Holdijk. Het gebeurde in de derde week van december 2011. Een sms’je vanuit de staf van staatssecretaris Paul de Krom: “Waar is Holdijk!?” Voor ik kon reageren, belde de ambtenaar. Gehaast vertelde hij dat er bijna werd gestemd in de Eerste Kamer over de ‘Wet werk en bijstand’. Maar Holdijk was nergens te zien. Had hij toch problemen met de wet? Dit was heel belangrijk voor het kabinet! Ik snapte er niets van en belde Holdijk. Onbereikbaar! De stemmingen begonnen – zonder Holdijk – en staakten. 37 voor en 37 tegen. Dit betekende dat er een week later opnieuw moest worden gestemd. Zouden de stemmen weer staken, dan was het wetsvoorstel verworpen.

Later trof ik Holdijk. Hij had zijn vaste wandeling rond de Hofvijver gemaakt en de vervroegde stemmingen gemist. De noodzaak voor ophef ontging hem. Een week later was hij wel paraat en werd het voorstel aangenomen.

Het ministerie en ik waren niet overmatig enthousiast over de gang van zaken, maar het bleek effectief. De positie van Holdijk zou door geen minister vergeten worden. Die positie heeft de SGP optimaal benut. Holdijks onverstoorbaarheid bezorgde mij soms de zenuwen, maar ik heb genoten van iedere seconde.

***

Een lezer zond mij het gedicht ‘De roemtaal van een Christen’. Gezien de initialen is het vrijwel zeker van de hand van dr. J.D. de Lind van Wijngaarden (1862-1939), medeoprichter van de Gereformeerde Bond en de GZB. Later vervreemdde hij theologisch en geestelijk van de hervormd-gereformeerde kring.

Eens waart Gij niets!
Ik was toen al!
Maar sinds Uw Woord mij wondde,
En mij de zielenrust ontstal,
Vond ik mijzelf belogen,
Mijn ik had mij bedrogen.

Gij werd toen iets!
Maar ik bleef veel!
’k Zou zelf mijn heil doen dagen!
Voor niets zou ik versagen!
Ik droeg vol moed het zwaar gareel
Der wet, maar al mijn strijden
Kon niet mijn ziel Bevrijden!

Toen werd Gij v e e l,
Toch bleef ik i e t s!
Ik zou dan door mijn smeken
U wel het harte breken!
Maar, o mijn ziel, het baatte niets!
De hemel ging niet open!
Bij al mijn worst’lend hopen!

Toen werd ik niets!
en Gij werd al!
O grondeloos erbarmen!
Daar zonk ik in Uw armen!
God, die oneindig groot is,
Hoort hem, die gans ontbloot is!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen