GLOBAAL BEKEKEN

Uit de afscheidsrede van prof.dr. J. de Bruijn van de VU (zie vorige week) nog een fragment.

Vooral P.A. Diepenhorst was voor de oorlog een geliefd en veel gevraagd spreker op vergaderingen van de ARP. Hoe dat in zijn werk ging blijkt uit deze convocatie op rijm voor een bijeenkomst in verkiezingstijd, opgenomen in het antirevolutionaire dagblad De Standaard van 1 maart 1937. (…)

‘Professor Diepenhorst zal spreken!’
Een ieder weet wat dat beduidt:
Een magistrale redevoering
Met fijne humor rijk gekruid.
Een knap betoog, bij uitstek leerzaam,
Begeesterend, tegelijkertijd.
Het onderwerp van den professor?
De komende verkiezingsstrijd!

Professor Diepenhorst zal spreken!
Wat dat beteekent weet ge wel.
Een druk bezochte pracht-vergad’ring,
Geen ‘Anti’ mist op dat appèl.
Recruten, strijders, veteranen,
Men treft ze maandag allen aan,
Heel Amsterdam zendt zijn getrouwen
Van Ransdorp tot de Kalfjeslaan.

Professor Diepenhorst zal spreken!
Zegt, broeders, zusters, zegt het voort!
Draagt zorg dat ieder uwer ditmaal
Geniet van dit zoo kostelijk woord.
In Bellevue wordt maandag,
d’achtsten,
Een ieder uwer graag verwacht.
Vrij toegang. Ingang Leidsche Kade.
Tot maandag dus, om kwart na acht..

***

Ds. W. Pieters, hersteld hervormd predikant te Garderen, stuurt vrijwel dagelijks mails met een bijlage ter bezinning aan een kring van belangstellenden. ‘Wat is nu zo waardevol aan het lezen van de oudvaders?’

Voordat ik op deze vraag een antwoord probeer te geven, moet ik even iets rechtzetten. We hebben het nogal eens over dé oudvaders. Net alsof ze allemaal hetzelfde schrijven. Zo is het niet. Er zijn op sommige terreinen soms grote verschillen tussen de oudvaders. Onderling waren ze het niet altijd eens en schreven ze ook tegen elkaar.

Iemand als Theodorus van de Groe heeft zich erg eenzaam gevoeld in zijn visie op geloof en rechtvaardiging. Hij zei niet: lees de schrijvers van deze tijd maar (die wij nu oudvaders noemen). Maar hij laat merken dat volgens hem er in zijn dagen amper iemand was die een zuiver zicht had op de waarheid. Hij verwees dan ook niet naar die schrijvers die wij de oudvaders noemen, maar naar de reformatoren, Calvijn en Luther en andere schrijvers uit de eeuw van de reformatie. Het lijkt dus wel alsof de schrijvers meer gezag krijgen naarmate ze langer uit het tijdelijke leven zijn weggenomen.

Wanneer we deze dingen in ogenschouw nemen, is er geen reden om meer gezag aan oudvaders toe te kennen dan aan welke andere dienaren van Gods Woord in welke eeuw ook maar. (…)

Wanneer we Gods Woord onderzoeken mogen we hulpmiddelen gebruiken; uit onze dagen en uit vroegere eeuwen. Wie boeken leest als van à Brakel, Hellenbroek, Owen, Boston, Erskine of Teellinck, die merkt dat het God beliefde aan hen veel inzicht te geven in zowel Zijn Woord als in het geloofsleven van Gods kinderen. Daarom bekroont de Heere het lezen van die oude geschriften van die oude geschriften met rijke zegen ook in onze tijd.

Ook deze laatste zin is hoogstpersoonlijk: ik heb vanaf dat ik als 17-jarige oudvaders begon te lezen, veel van hun geschriften genoten en zegen van God ontvangen. Zo spoor ik u aan om, steunend op Gods Woord alleen en afhankelijk van Gods Geest alleen, ook in 2015 oudvaders te lezen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen