BEROEP

In deze rubriek schrijft prop. G.M. van Meijeren uit Hoevelaken eens per maand over zijn start als predikant in Hoevelaken

Knooppunt Hoevelaken, het oudste klavertjevier van ons wegennet. Ik heb er vast al honderd keer gereden, maar nu het een knooppunt in ons leven is, slaan we rechtsaf, de weg in naar de pastorie aan de Smalle Streek. Daar hebben verhuizers onze inboedel gelost. Hier gaat het beginnen. Hier wordt een proponent (‘een propje’ zeggen ze in Katwijk) predikant. In dit land onder de bomen, waar het geluid blijft hangen en je niet rechtstreeks hoort hoe iets zit. Waar loyaliteit aan de gemeenschap zwaar weegt. Waar verhalen rondzingen over ‘de tovenaar en de dominee’ (H. Vreekamp). Hier, aan de rand van de Veluwe, waar christenen wonen die tegelijk ook heidenen zijn.

Ik heb een halfjaar gewacht op dit beroep. Veel mensen denken dat die wachttijd een moeilijke tijd is van geloofsstrijd en van twijfel aan je roeping en de toekomst. Zo heb ik dat niet ervaren. Natuurlijk dacht ik weleens: ‘Ze vinden me vast te jong’, ‘Zou ik te moeilijk preken?’ of ‘Hoelang zal het duren?’, maar wie goed oplet, weet ook dat veel gemeenten te kampen hebben met financiële tekorten, dat er in het afgelopen jaar niet veel vacatures waren en dat er maatschappijbreed weinig vertrouwen is in onervaren (jonge) mensen.

Toch peilen beroepingscommissies niet altijd wat het voor een proponent betekent als zij hem wel of niet benaderen voor een beroepingstraject. Je beslist mee over iemands leven. Zeker wanneer er een traject plaatsvindt dat niet uitmondt in een beroep, is het zaak om tot een goede afhechting te komen. Je kunt zoiets afdoen met een telefoontje, maar is een hartelijk gesprek waarbij je elkaar in de ogen kijkt niet veel beter? Dat is misschien niet de gemakkelijkste weg, maar het bevordert wel een eerlijke argumentatie die beide partijen verder kan helpen. Bovendien beschermt dit het geestelijke karakter van het beroepingswerk, want je hebt elkaars intenties geproefd. Opmerkingen als ‘wij hebben het gevoel dat je niet bij ons past’ of ‘je preekt niet naar onze zin’ hangen dan niet meer in de lucht.

Zo komt er ruimte voor zelfkritiek onder de milde ogen van God. Praat ik wel normaal als ik preek? Leg ik de tekst uit? Heb ik iets te zeggen of ben ik oppervlakkig? Kom ik over als ‘een baby met een baard’? Kan ik luisteren of hoor ik graag mezelf? Sta ik ergens voor en zo ja, waarom? Deze zelfkritiek is een goede oefening om te onderscheiden tussen God en jouw eigen positie (straks in het ambt). Dat onderscheid lijkt in theorie vanzelfsprekend, maar zelfverheffing en ongenaakbaarheid, of het absoluut en veilig stellen van eigen denken, gevoel en beleving liggen altijd op de loer.

Knooppunt Hoevelaken, ik had nooit gedacht dat God mijn levensdraad daarheen zou trekken. Soms voel ik de spanning en vaak mijn onvermogen. Het is een groot cadeau als er een gemeente is die tegen je zegt: ‘In jouw preken klinkt het Woord van God’ (zie 1 Thess.2:13). We wagen het erop.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen