GLOBAAL BEKEKEN

In Jeruzalem maakten we in september een zandstorm mee, die de stad in een dichte zandnevel hulde. Terug in Nederland lezen we erover in de nieuwsbrief van Maarten en Marita Dekker uit Nazareth.

Eenmaal buiten viel een verstikkende hitte op ons en bleek Israël gehuld in een oranje mist. Het was een heel dichte zandstorm, maar niet een gewone die we gewend zijn. Deze storm was niet afkomstig uit de Negev of de Sinaï, maar uit Irak en Syrië. Al gauw werd deze storm in de sociale media ‘het stof van de vluchtelingen’ genoemd, alsof het opgewarreld was door miljoenen vluchtende voeten. Het blijkt dat door de oorlog in Irak en Syrië de landerijen niet meer geïrrigeerd worden, waardoor de vruchtbare grond verdroogt en door de wind meegenomen wordt. Bovendien zijn er door de oorlogshandelingen ook allerlei meteorologisch veranderingen, waardoor het weer in Irak en Syrië ontregeld is. De storm brengt echter niet alleen stof en zand, maar ook allerlei chemicaliën met zich mee. Laten we maar hopen dat het verarmde uranium, dat de VS in Irak gebruikt hebben, nu niet hierheen gewaaid is… (…)

In ieder geval is het de laatste vier dagen vreemd stil op straat. Er zijn geen voetgangers te bekennen. Een enkeling haast zich al dan niet met een mondkapje naar zijn auto. Iedereen houdt zijn huis potdicht voor het stof, dat toch door alle kieren naar binnen kruipt.

Jan Hoek. Theoloog tussen preekstoel en leerstoel is de titel van de bundel die prof.dr. J. Hoek ter gelegenheid van zijn afscheid als bijzonder hoogleraar vanwege de Gereformeerde Bond ontving. In deze rubriek past een fragment uit de bijdrage van dr. R.P. de Graaf, over de tijd dat ds. Hoek predikant van de wijkgemeente Engelenburg in Veenendaal was.

De held uit deze bijdrage is geen heilige: ‘Ik dacht dat hij na zijn promotie meer tijd in het gezin zou steken, maar nee hoor. Hij is ook atechnisch. Als een kraan heel dicht is gedraaid, vraagt hij mij welke kant hij op moet draaien.’ Sterker nog, sommigen zouden hem een beetje getikt vinden: ‘Ik herinner me dat we in Zwitserland in een lange kabelbaan zaten, met dikke skijacks aan en dat hij zijn rits opendeed en daar een theologieboek uit haalde. Mijn mond viel open, maar hij vond er niets geks aan.’

Deze man is dominee Jan Hoek. (…) De wijkgemeente was genoemd naar de Engelenburcht, het roomse kasteel dat de toegang tot de St. Pieter bewaakte. De kerk was vernoemd naar een steen, die van de tempelbouwers uit Psalm 118. Het gebouw was door – zoals hij in de volksmond genoemd werd – ‘de paus van Veenendaal’, ds. A. Vroegindeweij, op hervormingsdag 1970 geopend.

Een paus opvolgen is geen gemakkelijk werk. Vroegindeweij (1913–1978) was iemand die nadrukkelijk de verbinding met maatschappelijke instanties zocht. (…) In de jaren vijftig, zestig en zeventig was Veenendaal een stuk kleiner en overzichtelijker dan eind jaren negentig en kon iemand als ds. Vroegindeweij de kerkelijke ambities op maatschappelijk gebied volop waarmaken. Tijdens zijn leven was al duidelijk dat niet iedere predikant voor zo veel buitenkerkelijke inspanningen in de wieg was gelegd, zelfs ook werd na zijn dood duidelijk dat hij met zijn statuur in staat was geweest de Veenendaalse hervormd-gereformeerden voor scheuringen te behoeden. Ds. E.M. Bakker heeft die overgang in 1978 meegemaakt: ‘Eenmaal in de veertien dagen hielden we ministerie [vergadering van predikanten, RdG] in de Engelenburg. Na het vertrek van Vroegindeweij sprak collega (H.) Jongerden in dit moderamen de gedenkwaardige woorden: “Nou moeten de jongens het gaan doen.” Dat was niet zo eenvoudig.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen