‘WEG MET DE CHRISTENEN’

Anne Zaki vestigde zich in Egypte op het moment dat andere christenen wegtrokken. ‘Is het niet een voorrecht om er getuige van te zijn hoe God voor Egypte zorgt?’

Begin oktober was Anne Zaki, docent op een theologische school in Caïro, Egypte, op uitnodiging van de GZB te gast in Nederland. Over de Arabische Lente vertelt Anne: ‘De eerste revolutie, in januari 2011, duurde achttien dagen. Moslims en christenen streden samen voor politieke hervormingen, het was een periode van verbroedering. Maar de euforie van dat moment verdween. Er brak een tijd van islamisering aan en er ontstonden nieuwe protesten, minder vreedzaam. Na een bloedige woensdag in augustus 2013, later ‘zwarte woensdag’ genoemd, werden binnen een paar dagen maar liefst 65 kerken door moslims in de brand gestoken. Op muren die nog overeind stonden, werden leuzen geschreven: ‘Weg met de christenen.’ Ook christelijke scholen, ziekenhuizen en gezinnen moesten het ontgelden. Het was een gerichte actie.’

LEVENDE STENEN

‘Ondanks alles was voor ons één ding duidelijk: onze reactie moet vergeving zijn. Maar terwijl we onze aanvallers de andere wang toekeerden, veranderde ons blijde gebed in de uitroep: ‘Mijn God, mijn God, waarom verlaat u ons?’ De zondag na zwarte woensdag gingen alle christenen gewoon naar hun kerk, of naar wat daarvan over was. En even leek het alsof het toch nog januari 2011 was: vredelievende moslims uit de omgeving van de kerk vormden een menselijk schild om het gebouw, zodat alle kerkgangers veilig een dienst konden houden. Er waren geen bijbels om uit te lezen of liedboeken om uit te zingen, die waren in vlammen opgegaan. We lazen en zongen wat we uit ons hoofd kenden. En we beseften: een kerk bestaat niet uit echte stenen, maar uit levende stenen. Ook al is alles om ons heen verwoest, God bouwt en bewaart Zijn kerk.’

GETUIGE

Mensen vragen vaak aan Anne en haar man waarom ze juist naar Egypte teruggekeerden in een tijd dat anderen het land juist verlieten. ‘Ons antwoord is dan: wij willen getuige zijn van wat God in Egypte doet. Hoe Hij ondanks alles Zijn kerk bewaart. Er wonen op dit moment nog 10 miljoen christenen in Egypte, terwijl in de landen om ons heen de kerk lijkt te verdwijnen. Is het niet een voorrecht om er getuige van te zijn hoe God voor Egypte zorgt? Wij hebben een roeping om onze medechristenen te bemoedigen en toe te rusten om staande te blijven. We gebruiken vaak het beeld van de palmboom die zijn vruchten afwerpt als je er stenen tegenaan gooit. Als christen moet je als een palmboom zijn: hoe meer stenen ze naar je gooien, hoe meer vruchten je kunt afwerpen, vruchten van liefde en vergeving, om zo aan anderen iets van Jezus te laten zien.’

ZENDINGSVELD

Anne vraagt christenen in Nederland te bidden voor de kerk in Egypte en het Midden-Oosten. Dat is hard nodig. Ook wijst ze op de bijzondere tijd waarin Nederlanders op dit moment leven. ‘Vroeger kwamen zendelingen per boot naar het Midden-Oosten. Nu komen mensen uit het Midden-Oosten massaal per boot naar ons toe. Open je hart, open je kerk voor hen. Het zendingsveld ligt aan je voeten.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen