GLOBAAL BEKEKEN

Toen prof.dr. G.G. de Kruijf in 2013 overleed, had hij 650 preken geschreven. Recent verscheen een bundel met een groot aantal fragmenten uit deze preken onder de titel Een goed woord. Over Goede Vrijdag:

Jezus is begraven! Dat hoort bij de geloofsbelijdenis. Het lijkt een eenvoudige rite, een daad van fatsoen, die bij de Joden hoog genoteerd staat. Maar het is meer: we gelóven dat Hij begraven is. De begrafenis is de afronding van de dood, de erkenning van de macht van de dood. Als Jezus begraven wordt, geven we toe dat er geen leven meer aan Hem is. We rekenen niet meer op een laatste kracht-toer, dat Hij alsnog zijn goddelijke almacht toont door van het kruis af te komen. Zelfs aan dit leven is echt een eind. Juist als Hij begraven wordt, blijkt dat Hij tot in de fnesse mens is. De begrafenis is de wrange kroon op de menselijkheid. Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. Uit de aarde aards. Toen Maria haar kind ontving, wikkelde zij het in doeken en legde hem in een kribbe. En nu Jezus gestorven is, komt er een Jozef opdagen en die wikkelt Hem opnieuw in doeken en legt Hem in een graf. Menselijker kan het niet. Jezus is verleden geworden. God heeft zich verborgen in een volkomen vereen-zelviging met de menselijke dood. God wacht tot over de sabbat heen, de dag waarop Hij rust. Maar dan, op de eerste dag der week, roept God het licht in de duisternis, net als op de eerste scheppingsdag, en wekt Jezus in de vroege morgen. God verstoort de rust van het graf. God verstoort de begrafenis. God keert het einde tot een nieuw begin. En God zag wat Hij gemaakt had – en zie: het was zeer goed! Goede Vrijdag!

Op 6 juni 2014 hield het zogeheten ‘Kerkhistorisch Gezelschap’ een symposium over ‘400 jaar Groninger theologie in het publiek domein’. Onder de-zelfde titel werden de vijf gehouden lezingen gebundeld (red. prof.dr. H. van den Belt; Aspekt, Soesterberg). Kerkhistoricus dr. Jasper Vree schrijft over ‘De invloed van de Groninger richting in de publieke ruimte’. Hier volgt het begin.

‘Niet de leer, maar de Heer!’ Bij de Groninger richting, vooral in het midden van de negen-tiende eeuw een belangrijke stroming binnen de Nederlandse Hervormde Kerk, stond niet de precies geformuleerde leer voorop, maar het in woord en daad beleefde geloof in de opge-stane Heer Jezus Christus, die zijn leerlingen steunt, inspireert en de wereld in zendt. Het is daarom niet verwonderlijk dat deze richting in de publieke ruimte haar sporen naliet, spo-ren die daar zelfs vandaag de dag nog aan te wijzen zijn. Maar dan moet je ook dáár gaan zoeken, verder kijken dan de handboeken.

De eerste kerkelijke verkiezingen in 1867 in de Nederlandse Hervormde Kerk gehouden brachten in veel gemeenten de orthodoxen aan de macht. Nog nagenietend noteerde G.J. Vos Az. een kwarteeuw later in ‘Groen van Prinster en zijn tijd’: ‘De vrienden van het Evangelie der Kerk… sloten de gelederen en trokken op tegen het Modernisme; zij begrepen: de Kerk is voor ons, die haar bouwen, niet voor hen, die haar verwoesten. …. In het Leydsch Atheen werd zijne voortdurende heerschappij met eene verpletterende meer-derheid veroordeeld. De Groningsche richting zag zich in hare eigen vaderstad verwor-pen….. De liberale partij stond als versuft en verplet; de orthodoxe zag dankbaar ten he-mel op.’

Inderdaad, de overwinning der orthodoxen markeerde het einde van de Groninger richting. Maar Vos vergat twee zaken. In de eerste plaats dat die overwinning niet slechts te danken was aan hun eenheid, maar tevens aan de verdeeldheid bij de vroegere Groninger richting.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen