OVERSTEKEN

Zondagmorgen 11 oktober 2015. Ik spiek uit het dakraampje van de pastoriezolder door mist die snel optrekt. Beneden zoeken mensen de weg naar de kerk. Ze zijn er vroeg bij. Misschien omdat ze weten wat de laatkomers wacht: meekijken op afstand. Over de bomen, getooid in herfstgewaad, valt een gouden gloed en er zingen vogels. De zon breekt zich baan. Het begin van een bewogen dag. Kan ik hier niet blijven staan?

Dit is wat je noemt, een knooppunt oversteken. De vereisten zijn goed kijken, een overview en stuurmanskunst. ‘Refecteren kun je leren’, luidt het adagium. Er zijntoolsentipsentricksgenoeg om te zien waar je bent en hoe het moet. Neem alleen al de eekhoorn die nu schichtig langs het raam van mijn studeerkamer glipt. Wat een verschil met de parmantig krijsende zeemeeuw op ons schuurdak in Katwijk. Of, als ik dieper graaf, welke oude sporen hebben hier hun impact vandaag? Hoe lopen de familieverbanden en wie is wie en waarom? Wie ben ik zelf en wat is mijn rol? Door van een afstand te kijken lost de mist op.

Maar dat is een vergissing. Wie zijn verstand gebruikt, is lang niet verzekerd van helder zicht. Want niet de refectie van je verstand, maar de ervaring van het kruis maakt je theoloog. Ik kan er niet met denkwerk boven blijven staan, ik moet erin. Het Evangelie in. Eraan geloven en het ondergaan. Het knooppunt doorkruisen. Met huid en haar, maar niet op eigen houtje.

De eekhoorn en de meeuw worden vertellers van Gods veelkleurige genade. Graven naar oude sporen wordt een afgang in de krochten van verloren levens. Het verleden blijkt geen romantiek en het heden staat niet op zichzelf. Familieverbanden krijgen door woorden van Jezus de genadeslag (Luk.14:26).

Knooppunt Hoevelaken oversteken als dominee is de gekruisigde Christus met jou Zijn gang laten gaan. Hij is opgestaan en belooft Zijn Kerk de stuurmanskunst van de Heilige Geest. Pionierenpur sang.

In het ambt kun je niet overeind blijven door reflecties of een overview. Daarvoor weegt het kruis te zwaar. Ik las erover in een filmisch boek,Het geschonden gewetenvan Graham Greene. In een totaal mislukte whiskypriester worden de contouren van Christus’ liefde zichtbaar. Hij verliest al zijn aanzien, maar juist dat brengt hem echt in zijn ambt. ‘Hij voelde alleen maar een eindeloze teleurstelling, omdat hij God met lege handen tegemoet moest treden, zonder iets gepresteerd te hebben. Op dat ogenblik had hij het gevoel dat hij eigenlijk heel gemakkelijk een heilige had kunnen zijn.’

Zondagmorgen 11 oktober 2015. Ik loop de zoldertrap af naar beneden. Vandaag stap ik erin. Voor het eerst in toga in ‘de houten broek’. Gelukkig omraamt de gemeente door haar psalmen dit pad. ‘De melodieën en woorden openen deuren naar de onderkeldering van mijn levenshuis’ (Jan Greven). God is daar. Hij kijkt mee, op afstand en nabij als Hij is. Hij wijst van boven naar beneden - een weg door de mist.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen