ZIELZORG ROND AVONDMAAL

Ds. N. Noorlander uit Onstwedde is emeritus predikant.

In zijn arbeidzame leven was Johannes Verwelius bedienaar van het goddelijke Woord in de Nederlandse Hervormde Kerk. Als predikant diende hij zes gemeenten. In ’t Harde was ds. Verwelius legerpredikant. De gemeente Bodegraven stond haar predikant daarvoor enige tijd af. In zijn gang door kerkelijk Nederland heeft hij veel gebouwen gerealiseerd gezien: verzorgingshuizen, kerken, scholen en verenigingslokalen. Hij was een ‘bouwdominee’. Het christelijke onderwijs had zijn warme belangstelling. In meer dan een gemeente was hij voorzitter van de schoolvereniging, waardoor hij soms ook in vreemde situaties terechtkwam (zie kader). Achteraf moest hij zeggen dat de functie van voorzitter van een schoolvereniging maar moeilijk te combineren was met het ambt van gemeentepredikant.

AVONDMAAL

Ds. Verwelius had een rotsvast, ongecompliceerd geloof, waaruit hij sprak, bad en zong. Zonder zijn de prediking, altijd Christus-prediking, en het catechetisch onderwijs tekort te willen doen, kunnen we zeggen dat de pastorale zorg zijn volle aandacht had, met name rond het heilig avondmaal. Als iemand vraagt naar de betekenis van ds. Verwelius, dan komt vooral de aandacht die hij gaf aan het pastoraat en de prediking rondom het heilig avondmaal naar voren en de individuele zorg voor ieder die worstelde met het ‘aangaan’ of ‘afblijven’. Ook het pastoraat rond de doopbediening ging hem aan het hart; hij besteedde er veel tijd aan. Wat betreft de sacramenten was hij bewogen, geïnteresseerd en geduldig als het ging om zielzorg.

DRIESLAG

Ds. Verwelius legde sterk de nadruk op de drieslag: voorbereiding, bediening en dankzegging/nabetrachting. Deze drie horen bij elkaar en kunnen en mogen niet los van elkaar gezien worden, aldus de predikant. ‘Deze drie, alle drie!’ is een uitdrukking die hij vaak bezigde. In de prediking legde hij sterk de nadruk op de drieslag: ellende, verlossing en dankbaarheid, die, zo legde hij aan de hand van het klassieke avondmaalformulier dikwijls uit, alle drie thuishoren in de voorbereiding.

DEUR OP SLOT

In een nieuwbouwwijk in één van zijn gemeenten had het dagelijks bestuur van de Hervormde school, waarvan ds. Verwelius voorzitter was, een verzoek bij het gemeentebestuur ingediend om in die nieuwe wijk een school te mogen realiseren. Een andere schoolvereniging, met een andere signatuur, had eveneens een dergelijk verzoek ingediend. Beide besturen werden op het gemeentehuis uitgenodigd om een fusie te bespreken. Dat lukte niet. Op een gegeven moment stapte de burgemeester op en deed de deur op slot met de mededeling dat, als ze eruit mochten als de fusie een feit was. De beide besturen hebben genoeglijk met elkaar gesproken, maar niet over de fusie. Ds. Verwelius heeft die nacht toch thuis geslapen, maar de samenwerking met de burgerlijke gemeente was niet optimaal meer.

NIET THUISBLIJVEN

Wie bij de bediening thuisblijft, omdat het avondmaal toch niet voor hem is, is verkeerd bezig. Als iemand de nodiging al bij voorbaat in de wind slaat, krijgt de Heilige Geest niet de gelegenheid om in het hart te werken. Wie aan de tafel mocht smaken dat de Heere goed is voor zondaren, kan nooit zonder goede reden bij de dankzegging en nabetrachting wegblijven, aldus ds. Verwelius.

Vele gesprekken voerde hij hierover, in de pastorie of bij de gemeenteleden thuis. Het was hem nooit te veel om erover te spreken, om daarbij te helpen en mee te denken en te bidden. ‘Het gaat om de eer van mijn Heere en Heiland’, zei hij dikwijls. Velen is hij hierin tot zegen geweest, velen hebben door hem een helderder en eerlijker kijk gekregen op het avondmaal, in het bijzonder zijn ambtsdragers. Het zal dan ook niet verwonderlijk zijn dat hij grote aandacht besteedde aan het belijdenis doen.

MANNENBOND

Vanaf 1956 was ds. Verwelius lid en later secretaris van het hoofdbestuur van de Hervormde Mannenbond. Nadat hij op zijn zeventigste het secretariaat had overgedragen, bleef hij in De Hervormde Vaan, periodiek van de bond, schrijven in de rubriek ‘Wat mij bijzonder opviel’. Hij reageerde op allerlei zaken in het land, de wereld, de gemeente en de kerk in groter verband. Vooral als het ging om het kerkelijke leven, wist hij waarover hij sprak. Het Kerkelijk Handboek had een vaste plaats naast zijn stoel. Nooit was hij scherp, maar wel recht door zee. Hij noemde de dingen bij naam, analyseerde scherp en kwam onomwonden en bewogen op voor de eer van de Koning der koningen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen