KERKNIEUWS

BONDERS IN BOXMEER

Bij de presentatie van de bundel Bonders in opmars, vrijdag 27 november in Veenendaal, sprak ook algemeen secretaris P.J. Vergunst van de Gereformeerde Bond. Hier volgt de ingekorte tekst.

Afgelopen zondag kerkte ik in Boxmeer, bij de protestantse gemeente. Als ik het kerkje goed bekeek, was dit vanouds hervormd, als ik het moderne interieur zag, zou dat wel eens gereformeerd geweest kunnen zijn. Met mijn twee broers en onze gezinnen waren we een weekend bij elkaar, en naar goed gebruik bezochten we de plaatselijke gemeente. De aankondiging op internet had ds. M. Boon als voorganger genoemd. Bij aankomst meldde de liturgie ds. Marise Boon en zagen we een dame in witte toga. ‘Doe maar als je neef’, fluisterde mijn vrouw. Ze wist dat mijn neef, als predikant betrokken bij zendingswerk in China, in dat land was en op zondag onder het gehoor van een predikante raakte. ‘Ik deed tijdens heel de dienst mijn ogen dicht, en toen hoorde ik een goede preek’, zei hij me later. Die preek heb ik niet gehoord. Er was een overweging. In die overweging en in de liederen is de naam van Jezus Christus niet genoemd. Lopende over het kerkpad was het eerste wat m’n broer zei: ‘Ik weet weer waarvoor de Gereformeerde Bond opgericht is.’ Zelf was ik van slag. Je weet van de breedte van de kerk, maar als je bent in een regio waar nauwelijks mensen zijn die zondags de kerk bezoeken en zij die dit wel doen het Evangelie van Christus niet horen, dan raakt je dit. En, in mijn geval, motiveert je dit van binnenuit voor je werk.

Bij de koffie zeiden we tegen elkaar: ‘Dit was Boxmeer, maar hoe is het in de drie plaatsen waar mijn broers en ik meeleven: Ridderkerk, Bleskensgraaf en Apeldoorn? Zijn die gemeenten dan toonbeelden van eendracht, godsvrucht en bereidheid tot dienst?’ Bij al het goede dat we in de thuisgemeente ervaren, zeiden we daarom ook: ‘De schuld van de kerk is onze schuld’ en niet ‘Ze zoeken het maar uit, daar in Boxmeer.’ Een novemberzondag in Boxmeer werd aanleiding om ons zicht op de kerk met de jongere generatie te delen, een zondag in Boxmeer was een spiegel waarin de missie van de bond weerkaatste.

Zo’n spiegel is Bonders in opmars ook, de spiegel van de geschiedenis, die ons leert hoe het hervormde voorgeslacht de kerk gediend heeft. Het is nodig om te willen leren van vroeger. Vroeger is niet heilig, en Lukas zegt tegen ons dat wie achterom ziet niet bekwaam is voor het Koninkrijk van God. En toch, juist in onze a-historische tijd blijft staan dat het Woord van God onze bron en norm is, dat de belijdenis van de Reformatie ons ijkpunt mag zijn én dat we ons daarna ook verhouden tot de hervormdgereformeerde geschiedenis, omdat we die slechts tot onze schade negeren. Op andere wijze dan ds. Marise Boon is het duo Exalto & Van Lieburg met hun medewerkers een spiegel, om te overdenken of onze missie en visie nog altijd scherp geformuleerd zijn. Als deze bundel verwoordt dat ds. J.J. Timmer ten aanzien van de bioscoop opmerkt dat ‘wij in elk geval de antithese wensen te handhaven’, moeten we op zijn minst de vraag beantwoorden waar voor ons in 2015 de antithese ligt ten aanzien van wat wezenlijk is voor onze overtuiging. Hoe reageren we – los van de gekozen vorm – nu op de woorden van onze oud-secretaris: ‘Houdt uw kinderen terug van de plaatsen waar de ijdelheid gediend wordt en waar hun zinnen worden vergiftigd. Immers, de dagen zijn boos.’

Er is veel meer te zeggen dan dit wat willekeurige voorbeeld. Laat echter dit boek zijn weg maar vinden. Wel leg ik nog even de vinger bij de titel, Bonders in opmars. ‘In deze bundel ligt de focus sterk op de Gereformeerde Bond als machtscentrum van de hervormd-gereformeerde beweging’, zo schrijven Van Lieburg en Exalto aan het einde van de inleiding. Laten ‘opmars’ en ‘machtscentrum’ nimmer woorden zijn die de identiteit van onze hervormd-gereformeerde beweging karakteriseren. Altijd weer is er de neiging aantallen belangrijker te vinden dan onze beginselen – en ontsporing dreigt.

Daarom twee andere trefwoorden die de Gereformeerde Bond en zijn missie voor de kerk blijvend mogen typeren: gebed en getuigenis, gebed voor de kerk en getuigenis in de kerk. Dat geeft een innerlijke vrede, op weg naar 2025, belangrijker: onderweg naar de dag van Jezus Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen