RUIGE WERKELIJKHEID

Ds. C. van Duijn is predikant van de hervormde gemeente te Delft.

Het ambt sluit aan bij de doelstelling van Christus, verwoord in Efeze 5:27: ‘opdat Hij haar (de gemeente) in heerlijkheid voor Zich zou plaatsen, een gemeente zonder smet of rimpel of iets dergelijks, maar dat zij heilig en smetteloos zou zijn’. Het is toch schitterend om hiervoor gebruikt te mogen worden. Dat mag toch wat kosten? Maar maakt de doelstelling die Christus ons aanreikt het kerkenraadswerk gemakkelijker? We werpen een blik in de praktijk.

POSTBODE

Je zou kunnen stellen dat het ambt er onder andere is om de Schrift te openen. Dat gebeurt op de tafel van de kerkenraad maar ook bij gemeenteleden thuis. Hier komen we op het terrein van de hermeneutiek.

Het woord hermeneutiek verwijst naar de Griekse god Hermes. In de Griekse overlevering was hij een soort postbode tussen de goden op de tempelberg en de mensen in de bewoonde wereld. Voor ons is het die tak in de theologie die zich bezighoudt met de vraag: hoe landt het woord? Dit is een van de hoofdtaken van de kerk, zeker op dit moment. Het gaat erom adres en afzender bij elkaar te brengen, zodat mensen zich aangesproken weten door het Woord van God.

Maar hoe moeten wij de Bijbel lezen? Op dat terrein zijn er heel wat vragen. Hoe ga je als kerkenraad bijvoorbeeld om met ethische kwesties. De vraagstellingen worden steeds ingewikkelder. Wat zegt de Schrift nu precies? Wat betekent dat voor onze situatie? Op dit gebied is er voortdurend werk aan de winkel. Het geeft, zeker in onze tijd, extra gewicht aan het ambt.

EZECHIËL

De vraag is of het ambt een lust of een last is. Moet ik kiezen? Er helemaal voor gaan of er helemaal op afknappen? Of is het allemaal in evenwicht te krijgen?

Laten we hiervoor kijken naar de ambtelijke loopbaan van de profeet Ezechiël. Bij zijn roeping geeft God hem een boekrol. Deze boekrol moet Ezechiël opeten. In Ezechiël 3:3b lezen we het effect daarvan: ‘toen at ik en hij werd in mijn mond als honing zo zoet’. Vervolgens heft de Heilige Geest Ezechiël op en ontvangt hij een visioen. Daarna neemt de Heilige Geest hem weer op. In Ezechiël 3:14b lezen we de reactie van Ezechiël op dit gebeuren. ‘Ik ging weg, bitter bedroefd en hevig ontdaan, en de hand van de HEERE was zwaar op mij.’

In deze twee teksten onderstrepen we twee woorden: zoet en bitter. Synoniemen van de twee woorden van ons onderwerp: lust en last. Ezechiël noemt ze in één adem. Ze horen beide bij het ambt. We zoomen er extra op in.

DOORSLIKKEN

De boekrol is van binnen en van buiten helemaal vol geschreven. Zo veel staat erop vermeld. Zo veel heeft God te zeggen. De boekrol staat vol met klaagliederen, zuchten en weeklachten. Hoe reageert Ezechiël hierop? Zegt hij: ‘Dit smaakt mij niet.

Hier heb ik geen trek in’? Ondertussen is dit, ook voor ons, een cruciaal punt. De boodschap van Ezechiël zal een boodschap van vermaning en oordeel zijn. Maar zitten mensen daar op te wachten? Hier krijg je toch de handen niet voor op elkaar? Op dit punt wordt het buitengewoon spannend. Is het ambt zoiets als: ‘u (luisteraar) vraagt en wij (voorgangers) draaien’? Of is en blijft het: ‘spreek HEERE, Uw knecht hoort’? We hoeven als ambtsdrager niet gewichtig te doen. Dit is het gewicht van ambt: zo spreekt de Heere HEERE. Hij geeft het bevel: Ezechiel, eet! Bedankt Ezechiel voor de eer?

Nee, hij opent zijn mond en eet. Hij ruikt er maar niet even aan. Hij proeft er niet maar wat van om het vervolgens weer uit te spugen, zo van: dit smaakt mij niet. Hij slikt het door.

Het Woord moet helemaal door je heengaan. Als boodschapper moet je één worden met je boodschap. Daarom is er ook die oefening op de kerkenraadsvergadering om één te worden met de Schrift, om erin te leven. Zo kunnen we het ook uit leven.

OPLADEN

Het ambt kost veel. Veel tijd, maar vooral veel energie. Je zou kunnen stellen dat het een aanslag is op het eigen geestelijk leven van een ambtsdrager. Ze worden geroepen om veel door te geven en af en toe voelen ze zich een uitgeknepen spons. Zij moeten dus voortdurend ook zelf opgeladen en zelf gevoed worden. We kunnen immers alleen maar productief zijn als we ook receptief (ontvangend) blijven.

Daarom vraagt het ambt om een wedergeboren persoonlijkheid. Ook in de kerk werken we met profielschetsen, worden competenties ter sprake gebracht en zijn we gavengericht bezig. Ondertussen is en blijft het meest wezenlijke criterium: kennen we het geheim van de genade? En, genieten we ervan? Om te genieten van het ambt.

BITTERE KANT

Maar er is ook een andere kant. Het woord bitter viel al. Het roepingsvisioen nadert zijn einde. Ezechiël moet weer naar buiten. Het gewone leven ligt voor hem. Hij moet aan de slag, de straat op, in de ruige werkelijkheid.

Die ruigheid herkennen we. Niet ieder mailtje bevat de vraag: ‘Wanneer is de volgende avond-maalsdienst?’ of ‘Ik ben zestien, wanneer mag ik op belijdeniscatechisatie?’ of ‘Wat is het IBAN-nummer van de kerkvoogdij want ik wil een extra gift overmaken.’ Andere vragen houden ons bezig: hoe houd ik de catechisanten vast? Hoe krijg ik afgehaakte gemeenteleden weer terug? Ezechiël moet weer naar buiten. Daar moet hij namens God het oordeel gaan aanzeggen. Inderdaad, dat is bitter. Ezechiël voelt de pijn. Het valt niet mee om profeet te zijn.

ZIN

Het ambt gaat je niet in je koude kleren zitten. Die bitterheid bij Ezechiël is ook vandaag herkenbaar. Wie preken maakt, voelt de vraag bovenkomen: Heeft het eigenlijk wel zin? Werkt het wel wat uit? Het afleggen van al die huisbezoeken, wat voegt het toe? Een missionaire ouderling probeert van alles en nog wat, maar wat bereikt hij? Een ambtsdrager voelt de neiging opkomen om te stoppen: ver-bitterd. Maar God houdt hem tegen. Zijn hand is zwaar op hem (vgl. Ez.3:14b). Hij beveelt hem te blijven, want de last op zijn schouders is meer dan het gewicht van het pak wat hij ’s zondags aantrekt of van de toga die op zijn schouders rust.

Het is de last van God om in een duistere wereld waarin niets te zien is van de heerlijkheid des Heeren (die Ezechiël ‘binnen’ zag), waarin velen hun schouders ophalen als iemand God ter sprake brengt, te blijven zeggen: alzo zegt de Heere HEERE.

Het is de hand van de Heere die Ezechiël tegenhoudt: niet wegvluchten jij. Maar tegelijkertijd is het ook de zegenende hand: Ik ben met je. Ik blijf bij je. Er breekt een tijd van gericht aan, maar door de crisis heen, door alle gerichten heen, ook vandaag, zal het heil doorbreken. Het is Mijn gemeente, Mijn Evangelie, Mijn Geest en Mijn ambt.

VOLGEN

Zo is het zoet en bitter; lust en last. Het één kan niet zonder het ander. Als het alleen maar bitter zou zijn zonder zoet, dan raak iemand verbitterd. Maar alleen maar lust zonder last, dat is irreeel. We volgen een gekruisigde Heiland. Voor de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld, heeft Hij het kruis verdragen en de schande veracht (Heb. 12:2m).

Is het ambt een lust of een last? Het is beide. Kijk maar naar Jezus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen