GLOBAAL BEKEKEN

Aan een groot gezelschap mailt Hugo C. van Woerden uit Lunteren regelmatig citaten van Maarten Luther. Nu heeft hij een boek samengesteld met uitspraken van Luther, die Van Woerden voegde bij de vragen en antwoorden van de Heidelbergse Catechismus, onder de titel Mijn enige troost. 365 dagen met de Heidelbergse Catechismus(uitg. Den Hertog, Houten). Het citaat bij vraag en antwoord 101, over de eed:

Ik, doctor Martinus, ben ertoe geroepen en gedwongen dat ik tegen mijn zin doctor moest worden. Alleen uit gehoorzaamheid heb ik het gedaan. Toen ik het doctorsambt heb aangenomen, moest ik op mijn liefste Heilige Schrift zweren en beloven haar trouw en zuiver te prediken en te onderwijzen. Om deze leer is het pausdom mij in de weg getreden en heeft het mij willen verhinderen. Ik wil in Gods Naam en volgens mijn roeping op leeuwen en adders treden en jonge leeuwen en draken met voeten vertreden (vgl. Psalm 91:13). Dit alles moet in mijn leven begonnen en na mijn dood volbracht worden. Johannes Hus heeft over mij geprofeteerd, toen hij vanuit de gevangenis in Bohemen schreef: ‘Ze zullen nu een gans braden (want Hus betekent gans), maar over honderd jaar zullen zij een zwaan horen zingen, die zullen zij moeten verdragen.’ Daarbij zal het blijven – met de wil van God!

***

Ik las nog eens in Nagelaten sporen(1943) van N.G.J. van Schouwenburg. Aan de hand van korte beschrijvingen van het leven en werk van predikanten die in Amsterdam stonden, haalt de auteur veertig jaar hervormd kerkelijk leven in de hoofdstad voor het voetlicht.

•Over dr. Ph.J. Hoedemaker (1839-1908):

Wij hebben reeds opgemerkt, dat Hoedemaker slechts een kleinen, maar trouwen kring van hoorders had. ‘Mooi preeken’ – ja, kòn Hoedemaker dat eigenlijk? Mooi, in den zin van: altijd nu ook volle kerken. Neen, in dièn zin niet. Daarvoor was hetgeen hij bracht niet voor allen gemakkelijk te verteeren. Daarvoor ‘sloeg het dikwijls te weinig aan’ bij de massa van het doorsnee kerkpubliek, weinig onderlegd als die massa is. En toch, er zijn preeken geweest, die èn om vorm, èn om inhoud in de geheugenis zijn achtergebleven als het schoonste van het schoone. En door zijn preeken heeft Ds. Hoedemaker een kern gevormd in de gemeente, die er thans nog, zij het misschien in dièn vorm langzamerhand als rudiment, aanwezig is. Hij heeft school gemaakt onder de getrouwen, die de doleantie in onze gemeente had achtergelaten.

•Over dr. A.H. de Hartog (1869-1938):

De Hartog en zijn gemeente – er zou een boek over te schrijven zijn. Want die gemeente was er en zij is er. Misschien niet zoozeer is zij er nog in de kringen, die hem van tijd tot tijd openlijk nog hulde brengen (al zal zij er ook daar zijn), maar veelmeer in de harten van duizenden eenvoudigen, maar maatschappelijk sterk van elkaar onderscheiden, die, toen hij den laatsten adem uitblies, hun geestelijken vader zich voelden ontvallen. Tot die gemeente behoorde die groep Vlaardingsche visschers, onderlegd in de leer der vaderen, daarin geboren en getogen, die op een Zondagmorgen de reis naar Haarlem ondernamen om dominee de Hartog, die hen iets had gezegd dat zij geestelijk hadden verstaan, te hooren preeken. Er behooren de kunstenaars toe, de mannen en vrouwen, die in de goegemeente wat wonderlijk worden aangezien – maar De Hartog had een woord voor hèn. Er behooren de oude vrouwtjes toe, stillekens hare dagen slijtend achter een horretje in de Jordaan; en degenen, die het op vele terreinen voor het zeggen hadden, in staat en maatschappij. De prediker de Hartog predikte voor allen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen