RUST IN GOD

Ds. W. Arkeraats is hervormd emeritus predikant te Hardinxveld-Giessendam.

'Hoe genoeg’lijk rolt het leven des gerusten landmans voort.’ Deze zin is me lang bijgebleven uit de geschiedenisles op school. Zo scheen het te zijn in de negentiende eeuw. Een leven zonder computers, internet en smart-phones. Een leven zonder haast. Je ziet die boerenman voor je, ploegend, eggend, zaaiend en dan stil wachtend op de oogst.

Een idyllisch beeld, dat wel. De ‘geruste landman’ van toen had echter ook te maken met het harde leven. Er was droogte, hevige regenval en sterfte onder het vee. Bovendien werd de gemiddelde landman niet zo oud. Een op zichzelf onschuldige ziekte kon hem zomaar in het graf brengen. Dan hebben wij het heel wat beter met zoveel voorzieningen.

EN NU

Ondanks al deze voordelen ervaren we onze tijd als heel stressvol. Het is ook dubbel. We plukken volop de vruchten van de vele digitale mogelijkheden, maar tegelijk worden we erdoor opgejaagd of we raken eraan verslaafd. We prijzen ons gelukkig met de bijna onbeperkte medische zorg. Intussen lijkt het gevaar van oude en nieuwe ziekten toe te nemen. Het leven gaat in een razend tempo aan ons voorbij en het laat ons meer dan eens als ontredderde mensen achter, die oververmoeid zijn naar lichaam en geest.

Overigens niet alleen oververmoeid, maar ook angstig. En als je bang bent, dan heb je geen rust.

Is er niet veel om bang voor te zijn nu de terreur zo dichtbij komt? We zien de angstige ogen van duizenden die ons achter de versperringen aanstaren.

Toch gaat het leven door. Het enige moment waarop het leven stil schijnt te staan, is wanneer een geliefde sterft. Maar verder? Het nieuwe jaar wenkt alweer en vraagt om nieuwe plannen en keuzes. Het zal voor sommige jongeren een belangrijk jaar worden: het examenjaar, een nieuwe baan of een gepland huwelijk. Je bent vol energie.

ONRUST

Rust kan heel eenvoudig zijn: ‘Na gedane arbeid is het goed rusten.’ Je kijkt voldaan terug op een intensieve dag. Je kunt weer ontspannen thuis zijn.

Maar zo eenvoudig ligt het niet altijd. Wat als je niet tot rust kunt komen? Als het werk je zwaar valt of als er grote spanningen binnen het gezin zijn? Als je geest overbelast dreigt te raken?

Dan is je leven vaak een en al onrust. Je wenst elkaar een gelukkig of gezegend nieuwjaar toe. Maar intussen kunnen je gedachten heel ergens anders zijn. Kun je dan over rust spreken? Is er wel rust te vinden in een wereld waarin alles je dreigt te overspoelen? Het nieuws uit alle hoeken van de wereld is bedreigend en verwarrend. Er is polarisatie in kerk en wereld. En het lawaai is overal, tot in winkels en werkplaatsen toe.

VEILIG

Ineens is er is die eeuwenoude stem: ‘Onrustig is ons hart, totdat het rust vindt in U!’ Zo heeft Augustinus het verwoord. Is deze belijdenis een monument uit het verleden of heeft zij nog betekenis in onze tijd? We houden het op het laatste. Waar anders kunnen we rust en geborgenheid vinden dan bij God? Die belijdenis omvat heel ons bestaan, ons leven van alledag met al zijn jacht en drukte. Evenzeer ons leven in het licht van de eeuwigheid en de vraag hoe wij rechtvaardig zullen zijn voor God.

Het geeft een diepe rust als we weten dat ons leven in Zijn hand ligt en dat er in het wereldgebeuren niets buiten Zijn machtsgebied valt. Dat geeft de blijde zekerheid en de stille vrijmoedigheid om dagelijks bij Hem te schuilen. Hij is immers de almachtige en barmhartige God en Vader.

Zo is Christus ons ook voorgegaan. Toen de storm op het meer van Galilea woedde en de discipelen in doodsangst verkeerden, was Hij de rust zelf. Bij Hem zijn we veilig. Dat geldt niet alleen voor onze levensweg op aarde. Aan het einde van die weg zien we de schaduwen van het graf. Wanneer we op oudejaarsavond Psalm 90 lezen, valt het ons op hoe onrustig de woorden over elkaar heen tuimelen: de jaren, die niet meer zijn dan een gedachte, die niet meer zijn dan zeventig of tachtig in aantal. Een leven dat getypeerd wordt door moeite en verdriet. De diepste rust is gelegen in het geloof dat we veilig zijn bij Hem, Die de straf heeft gedragen en de weg naar de Vader heeft gebaand.

Het geloof wordt altijd weer aangevochten

STRIJD

De praktijk is weerbarstig. Wat blijkt het een opgave te zijn om rustig te blijven als alles om je heen wankelt. Het is waar dat alle dingen in Gods hand liggen, maar waar is de rust als we zien dat de ellende op deze aarde zo groot is? Hoe vind je rust, wanneer in je eigen leven alle grond onder je vandaan wordt geslagen? Hoe kun je je evenwicht bewaren als je geest stukbreekt of een dodelijke ziekte je treft? Hoe kun je staande blijven bij een gebroken huwelijk of een verscheurd gezin?

Wat te zeggen over de geestelijke strijd? Hoe kun je echte rust vinden als je bestreden wordt rond de vraag naar de enige troost in leven en sterven? Wat kun je dit als oudere intens beleven. Je ziet de een na de ander om je heen wegvallen. En als dat moment voor mij komt, wat dan?

‘Zoek dan rust bij God!’ Natuurlijk, dat is de beste raad. In het Woord van de Heere vinden we pastorale antwoorden. We lezen over mensen die intens verlangen naar rust en geborgenheid, maar intussen geweldig heen en weer geslingerd worden. De woorden van Psalm 42 zijn vertrouwd:

‘Wat buigt u zich neer, mijn ziel, en wat bent u onrustig in mij?’ Tot twee keer toe horen we deze uitroep en in Psalm 43 staat ze nog een keer. Wat een rijke troost. Deze woorden zijn niet bedoeld om twijfel goed te praten. Ze geven aan dat het geloof altijd weer wordt aangevochten.

Deze bemoediging mag klinken tot degene die zich altijd zich zo onrustig voelt. Is het dan geen ongeloof om onder de maat te leven? Mag je jezelf daarin niet beproeven? Jazeker! Denk niet te klein van Gods trouw en almacht. Het spreken van de Schrift is even breed als diep. Een onvoorwaardelijk vertrouwen, een sterk geloof en een blijde lofzang staan niet tegenover een donkere blik, een tobbend leven en een klacht uit de diepte. Ze staan naast elkaar. In dat opzicht staan de Psalmen vol van doorleefd vertrouwen en van bittere strijd, vermaning en vertroosting.

VERTROUWEN

Dit alles overdenkend, belijden we: ‘Zeker, mijn ziel is stil voor God’ (Psalm 62). Dat geldt voor alle dagen van ons leven. Wanneer we de grens passeren van het ene jaar naar het andere beleven wij dat sterker.

Zo komen we tot een heldere definitie van de woorden: ‘Rust in God’. Deze betekenen niet dat we altijd moedig of zelfs onbezorgd door deze wereld trekken alsof ons niets kan deren. Dat past meer bij een stoïcijnse levenshouding dan bij het leven van de christen. ‘Rust in God’ houdt in dat we met al onze zonden en angsten, soms bevend en sidderend, wegschuilen achter het kruis van Christus. Want we onderschatten al dat verschrikkelijke dat op aarde gebeurt niet. We zien ook het zondige in ons eigen hart niet over het hoofd. Maar we onderschatten nog veel minder Gods trouw en goedheid. Zo alleen vinden we rust.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen