BLIK OP HET VOORBIJE JAAR

OPNIEUW MOEDER

Het jaar 2015 werd voor mij het jaar dat ik opnieuw moeder werd. Zo voelde het althans toen Amasja, een tijdje nadat ze door de achterdeur weer binnenstapte, bij ons aan de keukentafel zat. Ik kon alleen maar naar haar kijken als een kraamvrouw die niet genoeg kan krijgen van het kijken naar haar eigen kind. ‘Godsgeschenk’, haar tweede naam. Opnieuw kregen we haar van God om haar lief te hebben, voor haar te zorgen en haar te leren Wie haar Schepper is. Zo hadden we dat zeventien jaar geleden op haar geboortekaartje laten zetten. Maar ze heeft het zo moeilijk. ‘Ik weet dat jullie van mij houden en ik hou ook van jullie’, stond op het afscheidsbriefje. Dat deed ons goed maar het deed pijn om niet voor haar te kunnen zorgen en haar te beschermen. God liet zien dat Hij dat wel deed. ‘De Heere draagt’, haar eerste naam. Bij haar geboorte wisten we nog niet dat haar naam ons zo veel troost zou geven, want God liet zien dat Hij haar beschermde, verzorgde en droeg, veel beter dan wij dat ooit hadden kunnen doen. Hij droeg ook ons door deze donkere week in oktober. De Heere draagt.

ANJA HOOLWERF

VAN MEESTER TOT BURGEMEESTER

Na 35 jaar actief geweest te zijn in allerlei functie in het onderwijs, ben ik op 7 september geinstalleerd als burgemeester van Staphorst. Een bijzonder markeringspunt in mijn leven. Met mijn vrouw en het hele gezin zijn we zeer hartelijk ontvangen in Staphorst. Het thema was daarbij: ‘Van meester tot burgemeester’. Vanaf die dag ben ik verantwoordelijk voor de openbare orde en veiligheid. Dat is een van de wettelijke taken. Continu, 24/7, bereikbaar zijn voor de gemeenschap voelt als een zware verantwoordelijkheid.

De telefoon is altijd aan, ’s nachts, tijdens visites en tijdens de kerkdienst. Voor wat te doen bij ongelukken en calamiteiten kun je cursussen volgen, oefeningen doen, maar opeens kan de ramp of crisis er zijn. Dat gewicht voel ik.

Tevens ben ik vanuit mijn functie voorzitter van de gemeenteraad en van het college van burgemeester en wethouders. In die rol komen allerlei vraagstukken en dossiers voorbij waarover je een mening moet vormen. De bewaking van al die processen vraagt veel aandacht. Daarnaast ben je in de rol van burgervader, boegbeeld, bestuurder en beslisser betrokken bij heel veel dat in de Staphorster gemeenschap leeft.

Het is merkbaar en tastbaar dat ik daar niet alleen voor sta. De gemeenschap van Staphorst kenmerkt zich door gemeenschapszin, ondernemerschap en omzien naar elkaar. Dat voelt en is warm.

Daarnaast weet ik me geroepen en gedragen door mijn Schepper en hemelse Vader. Naast mijn telefoon op het nachtkastje ligt dan ook mijn Bijbel.

T.C. SEGERS

DIACONAAT OP DE KAART

Veranderingen in de zorg door nieuwe wetgeving gaven dit jaar aan de diaconale opdracht van de christelijke gemeente een extra impuls tot actieve inzet in de participatiesamenleving. In veel gemeenten kwam het door de Protestantse Kerk gepresenteerde project ‘Zorgzame kerk’ van de grond. De focus van dit project ligt op een viertal invalshoeken: kerk als ontmoetingsruimte voor laagdrempelige opvang, kerk als knooppunt voor levensvragen, kerk voor mensen zonder netwerk (zorg-maatjes) en een kerk die zich inzet voor de belangen van hen die tussen de wal en het schip vallen. De kerk in het vizier als een belangrijk netwerk en gesprekspartner voor de overheid in samenlevingsvraagstukken. In het afgelopen jaar heb ik met diakenen, diaconale platforms, kerkenraden en vrouwenverenigingen over de veranderingen in de zorg mogen spreken en nagedacht over de diaconale uitdagingen voor de christelijke gemeente vandaag. In september kwam de praktische handreiking voor de startende diaken uit met de veelzeggende titel: Diaconaat, hoe doe je dat? Met plezier heb ik enkele bijdragen mogen schrijven en, samen met Matthijs Geluk, de eindredactie verzorgd.

Een week na mijn pensionering als gemeenteadviseur, werden de plannen ‘Kerk 2025’ gepresenteerd en besproken in de novembervergadering van de synode. Besloten werd tot ingrijpende veranderingen in de organisatie en structuur vanwege de ‘krimp’. Blijft er nog plaats voor de gemeenteadviseur? Dat is voor veel collega’s een spannende vraag. Ik hoop dat het om meer gaat dan structuurveranderingen alleen. Prioriteiten voor de kerk zijn mijns inziens verdiepend geestelijk leiderschap, het geloofsgesprek beoefenen en het waardevolle van de eigen gemeente ontdekken en benoemen.

A. PETERS

Terugblikkend op 2015, het eerste
kalenderjaar dat hij als weduwnaar
meemaakte, schreef ds. T. van ’t
Veld (1931) uit Ede het gedicht ‘Ik
heb een zere plek vanbinnen’.

Ik heb een zere plek vanbinnen.
Ik zeg het eerlijk U, o Heer.
Niet ene dag kan ik beginnen,
of oude pijn, ze is er weer.
Mijn heimwee, mijn gemis, verdriet,
verberg ik voor U, Heere, niet.

Die zere plek is er gekomen,
toen U haar die mijn liefste was,
geroepen hebt, tot U genomen.
Het sloeg een wond die nooit genas.
Soms roept mijn hart, van denken moe:
‘Mijn God, waarom, waarom, waartoe?’

De zere plek kan wel wat minderen,
maar slijten doet ze nooit. Ik bid:
‘O God, wil dagelijks verhinderen
dat ik als klagend mens hier zit.
Leer mij toch stil, blijmoedig gaan
het laatste stukje levensb aan.’

’k Heb ook een tere plek vanbinnen,
plaats van ontmoeting met de Heer.
Ik mag me op Zijn Woord bezinnen;
dan weet ik me niet eenzaam meer.
‘Mijn Heiland, kom zo bij mij thuis;
dan ben ik niet alleen in huis.’

Eens wordt mijn zere plek genezen!
Straks, bij de komst van onze Heer.
Dan zal er pijn noch traan meer wezen;
dan kniel ik dankend voor Hem neer.
Hoewel mijn diepe wond nog schrijnt,
geloof ik vast: Het leed verdwijnt!

T. VAN ’T VELD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen