VERTROUWEN EN TOERUSTEN

Een eindredacteur weet dat niet elke scribent het bewerken van zijn kopij waardeert.

‘De meeste auteurs zijn blij als je naar hun tekst kijkt. Ze staan open voor opmerkingen van een redacteur en hebben het idee dat hun tekst ervan opknapt. Dat lijkt me een volwassen houding. Het aantal mensen bij wie over wijzigingen een discussie nodig is, is bij De Waarheidsvriend niet groot. Ik heb royaal vertrouwen gekregen.’

Heeft het werken in een kerkelijke organisatie iets met je gedaan, met je geloofsleven?

‘Mijn geloofsleven wordt vooral door concrete bijbelwoorden, de prediking, gesprekken en persoonlijke ervaringen gevormd. In de laatste jaren heb ik bewuster gezien dat God alles bestuurt, tot in de schijnbare details van ons leven. Dat leidt tot verwondering en zet aan tot vertrouwen en gebed, waarbij we mogen uitzien naar de verhoring.

De missie van de Gereformeerde Bond om een gereformeerd geluid in de kerk te laten horen is onze inzet waard, en dat met het oog op de hele kerk. Voor de hervormd- gereformeerde beweging zelf hoop ik dat we allereerst gericht zijn op de Bron en dan op onze omgeving. In deze volgorde, juist omdat we niet ongevoelig lijken voor onze cultuur.’

Elke week een kerkblad laten verschijnen, is dat nog van deze tijd?

‘Regelmatig word ik op zondag al aangeschoten met een opmerking over het laatste nummer. Dat vind ik positief. Een blad dat op vrijdag verschijnt, is dus al gelezen. De Waarheidsvriend heeft grote kansen. Voor veel mensen hoort De Waarheidsvriend bij de zondag. Het is mooi om bij het weekritme aan te sluiten.

Veel tijdschriften, ook in de kerkelijke wereld, moeten ingrijpen omdat de abonneeaantallen snel teruglopen. Al is het hard werken om op peil te blijven en om bij jongere mensen binnen te komen, bij De Waarheidsvriend is er van zo'n terugloop geen sprake. Het dwingt ons wel scherp te zijn. Het is goed om open te staan voor een andere vorm. De komende generatie lezers is veel minder op papier georiënteerd en bindt zich minder aan organisaties.

Ik ben wel eens verbaasd als ik merk dat kerkenraadsleden het blad niet lezen. Wanneer je leiding hebt te geven aan de gemeente behoor je naar mijn mening toegerust en kerkelijk geïnformeerd te worden. De Waarheidsvriend lijkt me dan een heel geschikt middel.’

Lukt het je – heel generaliserend – de lezer van de Waarheidsvriend te typeren?

‘Dat is lastig. De lezersgroep bestaat uit een heel gemêleerd gezelschap. Ik denk altijd aan een gewone hervormde gemeente: gemeenteleden, kerkenraadsleden en de predikant – geïnteresseerde mannen en vrouwen met een verschillend opleidingsniveau.’

Wat is je, terugkijkend, het meest bijgebleven of wat heeft het meeste indruk gemaakt?

‘De laatste weken denk ik vaak aan de laatstgehouden redactievergadering in september. Mr. G. Holdijk was erbij en we vermoedden dat dat voor het laatst zou zijn. Het was een bijzondere vergadering, waarbij je het gevoel had dat we goed naar hem moesten luisteren. Het is een voorrecht hem van nabij meegemaakt te mogen hebben.

De redactievergaderingen zijn altijd waardevol, met een heel betrokken gezelschap waarbij ieder zijn eigensoortige inbreng levert. Positief kijk ik ook terug op de samenwerking met hoofdredacteur Piet Vergunst. We waren goed op elkaar ingespeeld. Ik genoot van het samen brainstormen over onderwerpen. Ik zie het als een voorrecht dat ik dit werk mocht doen.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen