DS. H. SMITS (1930-2015)

Hij was in leven dienaar van het Woord van God. Geleerd als hij was, liet hij zich daar niet op voorstaan. Eerder nog kende hij zichzelf als schuldig voor God, een zondaar die Gods oordeel verdiend had, maar die ook wist dat hij van genade mocht leven.

Hij werd geboren in Hilversum in het jaar 1930 en groeide op in de jaren van de Tweede Wereldoorlog, met al haar verschrikkingen. Die lieten hem niet onberoerd.

Jong als hij was, stelde hij zich de vraag: Hoe kan God dit laten gebeuren? Zo'n God begrijp ik niet, wil ik niet. Maar ook, nadat hij een keer op het randje van de dood was geweest: als ik nu die God zou ontmoeten, dan zou ik verloren zijn…

Het bracht een omkeer in zijn leven. De groentewinkel van zijn vader, waarin hij na de mulo was gaan werken, maakte plaats voor het klaslokaal: avondgymnasium; daarna de studie theologie, hoewel ook de liefde voor oude talen hem zijn leven lang bijbleef. Het verlangen om de God die hem genadig was te dienen, bracht hem ertoe toch theologie te gaan studeren, om als predikant te spreken van Hem die zondaren rechtvaardigt door het geloof.

VIER GEMEENTEN

Op 18 september 1966 werd hij in zijn eerste gemeente, Jaarsveld, bevestigd. Daarna werd het in 1970 Ingen, dan in 1976 Haamstede en ten slotte in 1981 Bedum en Onderdendam, waar hij na ruim vier jaar om gezondheidsredenen met emeritaat ging.

De omgang met het Woord van God gaf hem vreugde, preken was zijn lust en zijn leven. En wanneer iemand het Evangelie verdraaide, kon hij fel worden. Want zijn Heere beledigen, dat kon niet. Daarmee maakte hij het zichzelf niet altijd gemakkelijk.

Hij studeerde graag en veel, bleef ook op de hoogte van wat er in theologenland omging. In sommige gemeenten werden zijn preken dan ook te diep gevonden.

KOHLBRUGGE

In kerkelijk opzicht was hij hervormd in hart en nieren. Hij kende de breedte van de kerk en ging een stevige discussie met wie er anders over dachten dan hij niet uit de weg. Zelf voelde hij zich het best thuis in de kring rondom de nalatenschap van Kohlbrugge, en verwant aan de Gereformeerde Bond. Die paar keren dat wij tot een gesprek kwamen over theologie, kwam hij daar steeds op terug.

Lang heeft hij over allerlei theologische vraagstukken met onder andere dr. W. Aalders gecorrespondeerd. Hij liet zich overigens niet vaak zien op allerlei bijeenkomsten en conferenties. Zijn studeerkamer was zijn thuis.

Soms was hij zo verdiept in zijn studies dat hij vergat dat er meer was. Zo werd hij regelmatig door de kerkenraad gebeld: ‘Dominee, denkt u er aan dat de catechisatie zo meteen begint?’

Diep verdriet kwam in zijn leven toen zijn eerste vrouw ging dementeren. Dat was al zo toen hij in Bedum kwam wonen. In zijn eigen gezondheid speelde dat ook een rol. Zijn vrouw zat toen al in een verpleeghuis, waar ze in 1996 overleed.

Hij hertrouwde met Marianne Lieuwes, nu negentien jaar geleden. Een tijd van geluk, een leven in vrede, met haar en haar twee zonen, Mark en Chris, voor wie hij een vader was.

PSALM 32

De laatste jaren ging zijn gezondheid achteruit. Hartklachten, maar ook een begin van dementie. De band met de werkelijkheid werd steeds minder. Enkele weken geleden bleek het niet meer mogelijk hem nog thuis te verzorgen. Toch nog plotseling kwam voor hem het einde in deze wereld.

Ds. Smits wist waar hij heen zou gaan. Hij kende zichzelf als zondaar voor God. Psalm 32 was zijn keuze voor de rouwdienst: ‘Welzalig de mens wiens overtreding vergeven, wiens zonde bedekt is.’ Hij was daar een leven lang mee bezig. Het besef zondaar te zijn, Gods majesteit tekort te hebben gedaan, zat diep in hem. Tegelijk geloofde hij met heel zijn hart dat Jezus Christus voor hem, ook voor hem, was gestorven. Dat was reden tot eindeloze verwondering en dank. Bijna zijn laatste woord was: ‘Zo lief heeft God de wereld gehad dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft… maar dan moet je Hem wel je hart geven.’ Zo lééfde hij uit het geloof in het verzoenend bloed van Christus.

Henk Smits, dienaar van het Woord van God, was onder ons niet zo bekend. Wij namen afscheid van hem in het geloof dat Gód de Zijnen kent. Dat is voldoende.

H. VAN WINGERDEN, BEDUM

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen