DE PREEK

In deze rubriek schrijft ds. G.M. van Meijeren uit Hoevelaken eens per maand over zijn start als predikant

Uitgeput verf ik een wieg. Na een compacte reeks kerstmeditaties en preken voor mij geen predikantencontio, maar de voorbereiding op een kind.

Mijn hoofd zit bomvol. Schriftwoorden, emoties, vermoeidheid, familiediners, ze zijn aan elkaar geklonterd tot een blokkade. Ik moet er niet aan denken zondag alweer te preken. Moet ik weer nieuwe gedachten hebben, weer het hart op de tong. Laat mij maar even kliederen met witte lak.’

Het wordt een reis door mijn herinnering. De tweejanuari- aanval van preekregelaars. Oud & Nieuw. Kerst. Op de preekstoel. Helemaal niet op de preekstoel. Een gesprek. Een blikwisseling. Iets uit de krant. Een plotselinge wending naar veel langer geleden. Een gebedsregel. Er gebeurt iets vanbinnen. Stroming komt op gang. Ruimte. Diepte. Licht aan de horizon. Het perst zich naar buiten, op de wieg, die almaar witter wordt.

buiten moet. Een zoektocht naar lucht en naar adem. Naar het geboorteuur van nieuw leven. Het vraagt de concentratie van mijn lijf en van mijn ziel. Niet alleen op de wieg. Ook op het Woord.

Want ik blijf dominee. Een dominee in spijkerbroek, met verf op z'n neus, maar wél dominee. Drager van het Woordambt. Ik kan dat niet wegwerken. Gebeurt het toch, dan zullen mijn gedachten opnieuw samenklonteren. Misschien niet in mijn hoofd, maar zeker in de verf. Een gortdroog stilleven. Dan ontstaat er vanbinnen wel leegte en rust, maar geen nieuwe schepping. Dan baart de leegte de dood. Ik word niet tot het Leven gewekt.

Zo begint preken. Ik word tot het Leven gewekt. Van binnenuit, maar niet door mijzelf. Het is een moment van de Geest, die Christus uit de doeken doet. Een woord uit de Schrift begint zijn geheim prijs te geven.

‘Daar moet je naar staan’, schreef ds. Van Brummelen, ‘zelf door de tekst zo aangegrepen te worden, dat je begint te branden van verlangen om je gehoor deelgenoot te maken van wat je in de tekst hebt gezien en van de gevoelens, die deze bij je heeft opgewekt. Dan volgen de woorden vanzelf. Want het hart laat de mond nooit verlegen.’

Zoiets moet Paulus bedoelen als hij de Thessalonicenzen vertelt dat hij vol verlangen was, niet alleen het Evangelie van God, maar ook zijn eigen ziel met hen te delen (1 Thess.2:8).

Preken is als het baren van een kind. Het is Iemand in je omdragen, die Zijn leven geeft aan de gemeente, door een sterfelijk mens (2 Kor.4: 11-12).

De wieg is wit. Het kind kan komen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen