ZIELZORG

‘Ha dominee!’, schalt het over het kerkplein. Ik sta de auto in te laden en twee zusjes van een jaar of zes, zeven komen heel hard naar me toe geskeelerd. Ik ken ze uit de kerk, waar ze iedereen in zich opnemen en peuteren aan de touwtjes van hun capuchon. Maar ondertussen! Ze zingen uit volle borst mee en horen meer dan je denkt. Achter onze inmiddels wat doorzichtige heg houden ze halt en beginnen honderduit tegen me te praten. Over barbies, school, hun verjaardag, vriendinnetjes, het kinderkoor en opa. ‘Dat jij dat allemaal nog steeds niet van ons weet, dominee’, zo lijken ze te bedoelen. Ik sta versteld van zoveel vertrouwen.

Later die middag zit ik te praten met een vrouw op leeftijd. Ze oogt hard en spreekt cynisch, maar of ze het is? Al zes keer heeft ze me gezegd dat ze niet over haar leven wil praten. ‘Ik heb zoveel meegemaakt…’ Na tien minuten begint ze er toch over. Eerst over haar kinderjaren (‘een fijne tijd’) en daarna verder, haar huwelijk in. Steeds vaker onderbreekt ze zichzelf. Omdat er tranen komen. Omdat ze de televisie uitzet. Omdat ze wil weten hoe ik ook alweer heet en hoe jong ik ben. Omdat ze begint over de amaryllis in de vensterbank. Omdat ze zich zomaar niet prijsgeeft aan mijn luisterend oor en zoekende vragen.

‘Wie geschiedenis maakt, wordt geschonden’, zo denk ik bij mijzelf als ik terugfiets.

In deze rubriek schrijft ds. G.M. van Meijeren uit Hoevelaken eens per maand over zijn start als predikant

's Avonds op de catechisatie vliegt deze gedachte mij opnieuw aan. De twee zusjes en de vrouw op leeftijd kruisen elkaar in mijn hoofd. De puberende garde voor mij zit tussen hen in. Die ene jongen die altijd ‘de sjaak’ is en daarom ‘de draak’. Dat mooiste meisje van de klas, met haar hoofd bij een van de jongens, door wie ze constant wordt afgeleid. Er zijn kletsmajoors en binnenvetters. Denkers en doeners. Met ogen en een hart.

Ik word teruggezogen naar de tijd dat ik zo was. Verstild door de groepsdruk en op vrienden gericht. Nog voel ik hoe het gewicht van het volwassen leven zich aandiende, terwijl iets van kinderlijke naïviteit prima kon blijven bestaan. In mijn gedachten vaak niet, maar in mijn ervaringen gelukkig (nog) wel. Een smalle richel tussen droom en desillusie, tussen schijnvertoning en bedrog.

Maar hoe is dat nu? ‘Wie geschiedenis maakt, wordt geschonden.’ Vroeg of laat wordt vertrouwen geknakt, blijkt verlangen onvervuld en de richel onbegaanbaar. Je verliest het van de duivel en van jezelf. Of is dat van God?

Christelijke zielzorg loopt daar niet voor weg, maar gaat erop af. Ten bate van alle generaties. Om de illusies op het spoor te komen, waarachter de mens zich voor God zou willen verstoppen. Zo word je genadig de mogelijkheid ontnomen om zelfstandiger door het leven te gaan, dan aan de hand van God. Zo vindt de goede Herder je beslist waar je zit. Steeds naast de richel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen