DE VERRE NAASTE DICHTBIJ

De gemeente is van de Heere. En van Hem staat geschreven dat Hij de vreemdeling liefheeft door hem brood en kleding te geven (Deut. 10:18). Gemeenteleden mogen hun Koning daarin volgen en hebben de opdracht de vreemdelingen lief te hebben (vs. 19). Maar hoe krijgt dat praktisch gestalte? En hoe ervaren vreemdelingen het in een Hollandse hervormde gemeente?

Anneke Tukker- Versluijs uit Kesteren is freelance journalist.

ALERT ZIJN

Het gezin Bahnam vond kerkelijk onderdak in de hervormde gemeente van Wijk (bij Heusden). Ze ervaren de hulp en vriendelijkheid als een warme deken. Twee totaal verschillende culturen ontmoeten én vinden elkaar in wat hen bindt: de liefde van en voor de Heere Jezus. Het bracht vader Fanar tot de uitspraak: ‘Ja, we zijn hier echt bij christenen!’ Ds. M.A. Kuijt en diaken G.E. Lammers zijn nauw betrokken bij de overkomst van het gezin. ‘Het allerbelangrijkste’, zo benadrukken ze allebei, ‘is de manier waarop het contact tot stand is gekomen’. Ds. Kuijt: ‘Het is wonderlijk gegaan. Bij een lid van onze evangelisatiecommissie kwam half december een Irakees vluchtelingengezin in de straat wonen. Hij is naar hen toe gegaan om kennis te maken en ze welkom te heten in de straat. Hij vroeg naar hun achtergrond en ze zeiden: Wij zijn christen. Dat gemeentelid heeft hen meegenomen naar de kerk en vanaf die tijd zitten ze elke zondag twee keer in de kerk.’ Lammers: ‘Als dat gemeentelid geen contact gemaakt had, weet ik niet hoe het gelopen zou zijn. Daarom is ons beider advies: Wees alert, kijk om je heen in je eigen omgeving en maak contact met nieuwe bewoners. Dat kan echt het verschil maken!’

VLUCHTELING

WIJK EN AALBURG

De familie Bahnam is afkomstig uit Irak en woont ruim vier jaar in Nederland. Als eerste kwam Fanar naar Nederland en later volgden zijn vrouw Wasan en hun kinderen Mina (10) en Mareen (6). Kibraiel (1,5) is in Nederland geboren. Sinds half december vorig jaar wonen ze in Wijk en Aalburg. Hoe ervaren ze dat? ‘Wij hebben een cadeau van God gehad om hier te wonen. De kinderen hebben vriendjes en kunnen vrij op straat lopen en naar school gaan. We voelen ons vrij. We hebben veel hulp gehad van mensen hier en van de kerk. We zijn God dankbaar.’

VLUCHTEN

Het gezin Bahnam komt uit Mosul, het vroegere Ninevé, in Irak. Daar waren ze dooplid van de Syrisch Orthodoxe Kerk. Ze moesten vluchten. Moeder verbleef met de kinderen in een kamp in Jordanië, terwijl vader via contacten die hij in Nederland had hierheen kwam. Ze wonen nu ruim vier jaar in Nederland en hebben een verblijfsstatus. Eerst woonden ze in Oudenbosch, maar daar voelden ze zich niet thuis. Ze werden getreiterd door allochtone moslims om hun christen-zijn. Daarom gingen ze bewust op zoek naar woonruimte in ‘een christelijk dorp’.

Ds. Kuijt: ‘Dat was ook wonderlijk. De vrouw vertelde dat ze wel drie keer gedroomd had dat dat huis in Wijk voor hen zou worden. Telkens leek het niet door te gaan. Uiteindelijk, totaal onverwacht, kregen ze het huis toch, waarop de man zei: ‘Daar heeft Jezus voor gezorgd!’’

GEïNTEGREERD

Inmiddels is het gezin met drie kinderen (10, 6 en 1,5 jaar) al goed geïntegreerd in de kerkelijke gemeente. De vrouw draait op eigen verzoek mee met de kinderoppas, de kinderen bezoeken de christelijke school, de zondagsschool en de club. Gemeenteleden helpen de moeder, die nog niet zo goed Nederlands spreekt als haar man, met leren lezen en andere praktische zaken.

Ook wordt er vanuit de gemeente gezocht naar werk. De vrouw is kapster van beroep en de man schilder. Voor hem lijken de vooruitzichten op een baan hoopvol en is het traject daarvoor in een vergevorderd stadium.

VASTEN

Ds. Kuijt bezoekt het gezin regelmatig en probeert uit te zoeken of man en vrouw belijdend lid zijn. ‘Het echtpaar vroeg zelf naar deelname aan het Heilig Avondmaal. Ik probeer nu helder te krijgen hoe het precies zit, maar dat is best lastig. Ik heb contact gehad met deskundigen uit de kerk, over hoe het kerkordelijk zit. Moeten we hen inschrijven als gewoon lid of als gastlid? Ik heb wel schriftelijke bewijzen van trouwen en doop, maar met welke namen moeten we ze inschrijven? Dat gaat in Irak heel anders dan hier. Welke waarde heeft de confirmatie? We willen er niet al te formeel, maar wel pastoraal mee omgaan. Je loopt tegen allerlei verschillen aan. Zo zijn ze gewend om op verschillende dagen te vasten. Voorafgaand aan de viering van het avondmaal bijvoorbeeld wordt niet gegeten en gedronken. Ook het feest van Ninwe (Ninevé), waarop drie dagen gevast wordt (‘Jona was immers drie dagen in de buik van de vis’), is belangrijk. Als ik hen zo hoor praten over Jona en Ninevé, dan vind ik het als predikant heel bijzonder dat ik deze mensen uit Mosul onder mijn gehoor mag hebben. Zijn zij nakomelingen van degenen die zich bekeerd hebben op de prediking van Jona in Ninevé?’

OUD-BEIJERLAND

Niet overal verloopt de integratie in een hervormde gemeente zoals in Wijk (bij Heusden). In Oud-Beijerland bijvoorbeeld woont een aantal gezinnen die aanvankelijk meeleefden met de hervormde gemeente aldaar. Scriba C. Luijendijk: ‘Inmiddels leven ze mee met een evangelische gemeente. Er zijn nog wel contacten, er wordt nog zorg zoals taalles geboden, maar kerkelijk leven ze niet meer met ons mee. Er waren te grote verschillen in cultuur, taal en kerkelijke beleving’.

KAAL HUIS

Omdat het gezin net voor Kerst in Wijk kwam wonen, konden ze behalve bij de ‘gewone’ kerkdiensten direct betrokken worden bij bijvoorbeeld de kerstfeestviering van de zondagsschool. Ze kregen een kerstattentie van de kerk, pakketjes van vrijwilligers en veel bezoek uit de gemeente. Lammers: ‘Het heeft me echt verbaasd hoe er in korte tijd van alle kanten zo spontaan hulp geboden werd. Het gezin kwam in een kaal huis, zonder vloerbedekking. De spullen stonden in dozen op de grond. Gemeenteleden brachten kasten, kleding en andere spullen. Ook hielpen ze met klussen, om het huis leefbaar te maken’.

DIACONIE

Lammers houdt zich vanuit de diaconie ook bezig met de financiële zorgen die er zijn. ‘Het gezin kreeg in Oudenbosch een bijstandsuitkering, maar omdat die op gemeenteniveau uitgekeerd wordt, moet hier opnieuw uitgezocht worden of ze daar recht op hebben. En daar gaat tijd overheen. Vanwege de verhuizing zaten ze dus twee maanden zonder inkomen. Ze kregen wel een voorschot van 500 euro, maar de huur is al 600 euro. Al die formaliteiten maken het niet gemakkelijk in Nederland, je moet overal zelf achteraan. En als je dan de taal niet goed spreekt, is dat best een lastig punt.’ Lammers legde contact met VluchtelingenWerk Nederland. ‘Een eventueel volgende keer moeten we dat eerder doen, zij kunnen coördinerend optreden. Dan voorkom je dat er dingen dubbel gebeuren.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen