MOEILIJKE LIEFDE

Ds. J.J. Verhaar uit Krimpen aan den IJssel is emeritus predikant.

Twee weken geleden belichtte ‘De Waarheidsvriend’ nieuwe ontwikkelingen in de Protestantse Kerk rondom het homohuwelijk. Vandaag aandacht voor ouders van homoseksuele kinderen: de ervaringen van een lotgenotengroep in Krimpen aan den IJssel.

Ouders hebben heel wat te verwerken wanneer hun kind op jongere of meer gevorderde leeftijd uitkomt voor zijn of haar homoseksuele gerichtheid. Dat gold zeker in voorbije jaren, toen er nog weinig of geen openheid bestond over seksualiteit en al helemaal niet over homoseksualiteit.

BEELDVORMING

Allerlei verwachtingen die ouders rondom hun kind koesteren, staan ineens op de tocht. Vaak moeten ze heel plotseling een reactie geven op een probleem waar ze nooit over nadachten en waar ze innerlijk ook een bepaalde afkeer van hebben om ermee geconfronteerd te worden of erover na te denken.

Een groot probleem daarbij is de beeldvorming rond homoseksualiteit, die sterk vanuit het verleden wordt bepaald. ‘Geheimzinnig’, ‘vies’, ‘tegennatuurlijk’, uitermate ‘zondig’ etcetera zijn de kenmerken. De realiteit is echter een kind dat helemaal niet zo zondig is, althans niet meer dan andere kinderen. Integendeel, het is heel goed mogelijk dat het juist een lievelingszoon of -dochter is, die vanwege een bepaalde gevoeligheid of fijnzinnigheid van karakter boven het gemiddelde uitsteekt. En boven alles: je hebt je kind lief. En dan dit!

VRESELIJK ALLEEN

In Krimpen aan den IJssel werd een echtpaar uit onze gemeente tientallen jaren geleden geconfronteerd met een zoon die ineens bekende homoseksueel te zijn. Zijn ouders beleefden dat toen als het instorten van hun wereld. Gelukkig werden zij ‘bewaard’ voor een algehele afwijzing van hun zoon en hebben zij in liefde heel veel voor hem mogen betekenen. Maar dat wil niet zeggen dat ze het er niet verschrikkelijk moeilijk mee hadden. Ook hebben ze met pijn en moeite hun houding moeten bepalen tegenover hun zoon en moeten zoeken hoe ze naast hem konden staan.

In die eerste tijd hebben ze zich vreselijk alleen gevoeld met hun ervaring en probleem. Gelukkig was er wel enige opvang ook vanuit de kerk en ontvingen ze hulp van diverse kanten.

WAT OUDERS BEZIGHOUDT

Ik wil in vogelvlucht een aantal dingen laten passeren die op ons afkwamen in de afgelopen jaren.

• Er is bij alle deelnemers een voortdurend gebed dat hun homoseksuele kinderen het geloof – en ook de kerk – niet loslaten.

• Dit loslatingproces is wel iets wat kennelijk voortdurend dreigt. Dit komt doordat de christelijke gemeente waartoe men behoort vaak niet goed weet welke houding men moet aannemen. In het slechtste geval weet men alleen maar te reageren met botte afwijzing, ook van de persoon. Dit laatste komt gelukkig niet zo vaak voor. Vaak laten de kinderen het geloof los vanwege een innerlijk conflict tussen het geloof aan de ene kant en de ervaren seksuele identiteit en praktijk aan de andere kant.

• Dat homoseksualiteit zondig is, wordt algemeen geloofd in de afgescheiden kerken en aan de orthodoxe kant van de Protestantse Kerk. Zo ook in onze groep. Maar het is wel ontzettend moeilijk om je gedachten te vormen over wat homoseksualiteit nu eigenlijk is. In onze Protestantse Kerk worden we nauwelijks geholpen om een doordachte visie te ontwikkelen. We mogen de uitzondering op deze stelling hier wel met ere noemen: het boek van dr. A.A.A. Prosman, Homoseksualiteit tussen Bijbel en actualiteit. Het is bepaald triest te noemen dat de kerk de gemakkelijkste weg heeft gekozen met het zonder meer accepteren van homoseksualiteit. Homoseksuelen en hun ouders staan in de kerk in de bittere koude.

• In de maatschappij is de mening dat homoseksualiteit ‘in de genen’ zit inmiddels snel aanvaard. Er komt op homoseksuelen en op hun ouders een sterke aandrang af om deze mening (meer is het niet) over te nemen. Dit vormt een verhindering om na te denken over de persoonlijke ontwikkeling van onze seksuele identiteit, zowel die van heteroseksuele als van homoseksuele mensen. Wij christenen zijn tot dat nadenken in geloof geroepen, maar we zijn er nog nauwelijks aan begonnen. Het gevaar van onchristelijk doemdenken is hier levensgroot.

• De meeste van onze homoseksuele kinderen zijn ondanks hun aanvaarding van hun homoseksualiteit en ondanks de emancipatie niet gelukkig geworden. Soms het tegendeel. Grote blijdschap is er wanneer sommigen toch de weg terug naar de Heere vinden.

• Ik eindig met een gebed van Franciscus van Assisi waar eigenlijk alles in zit: ‘Herstel in ons de liefde, o Gij Die Liefde zijt’.

LOTGENOTENGROEP

Het kwam na een artikel in een blad tot het vormen van een lotgenotengroep, een groep van ouders die met hetzelfde vraagstuk worstelden. We spreken dan over de jaren negentig van de vorige eeuw. Deze lotgenoten komen meestal bij de groep na contacten met ons echtpaar en ook via predikanten die weten van deze groep. Ze komen uit onze eigen gemeente in Krimpen, maar ook uit hervormde gemeenten in de regio en uit de afgescheiden kerken. Vanaf het begin is een gemeentelid die met de professionaliteit van maatschappelijk werkster ons echtpaar heeft bijgestaan, bij de groep betrokken. Ook ds. H. Westerhout, voorheen predikant van onze gemeente, droeg zijn steentje bij in de begeleiding van de groep. Zelf nam ik in 2005 het stokje van hem over.

ONDERLING PASTORAAT

Een keer of vier in het jaar komt de groep een avond bijeen in huiselijke kring. We beginnen altijd met gebed en het lezen van de Bijbel. Aansluitend vindt er bezinning plaats op het onderwerp dat ons allemaal bezighoudt. Veel tijd is nodig voor het bespreken van de specifieke situaties waarmee ieder te maken heeft en de beslissingen die men in die situaties moet nemen. Eigenlijk wordt er in de groep een warm en intensief onderling pastoraat gepleegd.

We kunnen dan ook begrijpen dat in de vele jaren die de groep bestaat, er vriendschapsbanden zijn ontstaan die voortduren tot op de dag van vandaag. Wanneer er mensen bijkomen, worden zij doorgaans moeiteloos opgenomen in de groep en bijna altijd voelt men er zich ook thuis.

MEER OPENHEID

Het onderlinge pastoraat is ook de reden dat de groep de jaren door is blijven bestaan en in een behoefte blijft voorzien. Er kwam ook eigenlijk nooit een moment dat de gedachte kon postvatten: nu gaat het over hetzelfde. Het waren immers de jaren dat de gedachtevorming over homoseksualiteit in een stroomversnelling kwam en ook de openheid erover toenam.

Zo was er bijvoorbeeld de tijd dat het ‘homohuwelijk’ mogelijk werd. Daardoor moesten ouders ineens antwoord geven op de vraag hoe zij hier tegenover zouden staan. Welke beslissing zouden ze nemen over het bijwonen van zulke huwelijkssluitingen? Ontvangen we partners in de ouderlijke woning? Enzovoort.

Bij de deelnemers van de groep bestaan er verschillende opvattingen over homoseksualiteit, ze nemen niet allemaal dezelfde beslissingen en denken ook divers over de gedragingen die je van ouders mag verwachten. Dit alles verhindert niet dat er dwars door alles heen ook een grote en sterke eensgezindheid is. Deze eensgezindheid komt voort uit het geloof en uit het gebed met en voor elkaar en voor de kinderen die ons zo sterk op het hart zijn gebonden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen