VEEL CATECHISANTEN

Ds. P.J. den Admirant is predikant van de hervormde wijkgemeente van bijzondere aard Eben-Haëzerkerk te Apeldoorn.

In het belijdenisnummer van De Waarheidsvriend, volgende week, vertellen drie jongeren die deel uitmaken van een grote belijdenisgroep iets over Gods werk in hun leven.

Het komt voor dat zich slechts een enkeling opgeeft voor de belijdeniscatechese. Zelf heb ik in de loop van de jaren behoorlijke verschillen in aantallen meegemaakt. Het is daarom een voorrecht als je als predikant ineens een stroom van aanmeldingen ontvangt van jongeren die je mag begeleiden op weg naar hun jawoord. Er meldden zich dit seizoen in Apeldoorn ongeveer veertig jongeren aan.

TOT Z'N RECHT

Ook in de kerkenraad werd dit aantal als een grote zegen ervaren, maar zegen houdt ook een verantwoordelijkheid in. Hoe kun je alle jongeren leren kennen en hoe kun je tijdens de belijdeniscatechese zoveel mogelijk ieder tot z'n recht laten komen? Al snel was duidelijk dat dit niet op één avond kon, in één grote groep, maar dat de groep gesplitst moest worden.

Omdat een deel van de belijdeniscatechisanten afkomstig is uit een ander kerkgenootschap, was er ook bij hen behoefte om elkaar te leren kennen. Bovendien zou het onpersoonlijk zijn als je elkaar als totale groep voor het eerst op de aannemingsavond ontmoet.

We hebben daarom na een eerste kennismaking, halverwege het seizoen op zaterdagavond een gezamenlijke avond gehad, waarbij we begonnen zijn met een maaltijd. Iedereen bracht iets mee en tijdens de maaltijd werd persoonlijk kennisgemaakt. Degene met wie gesproken was, werd daarna door de gesprekspartner voorgesteld aan de groep. Na de maaltijd volgde voor één keer een catechese-uur als hele groep. Deze avond is als waardevol ervaren.

STOF VOOR GESPREK

Daarnaast is het voor mij als predikant ook een uitdaging om met alle jongeren contact te hebben; niet allen met degenen die zich wel laten horen en weinig gestimuleerd hoeven te worden, maar ook met hen die wat stiller zijn en gemakkelijk ondersneeuwen. Eerlijk gezegd is dit niet eenvoudig, juist vanwege het grote aantal en de beperkte tijd. Tijdens, maar ook na het catechese-uur heeft ieder de gelegenheid om de vragen die er leven te stellen. Ook kunnen catechisanten per mail contact zoeken, zodat ik hen kan uitnodigen voor een persoonlijk gesprek.

Ieder die belijdenis doet, schrijft een brief met daarin de motivatie achter de stap om de Heere te volgen. Dat geeft stof voor gesprek en laat mij als predikant zien wat er in hen leeft. Ik heb gemerkt dat je daar het beste in een zo vroeg mogelijk stadium mee kunt beginnen, ook als de catechisant nog niet weet of hij of zij daadwerkelijk belijdenis gaat doen. Je kunt dan duidelijker tijdens de hele periode een ontwikkeling waarnemen en iets van het groeiproces ontdekken. Datzelfde geldt uiteraard ook voor kleinere groepen.

Onder de catechisanten leven meerdere soorten van twijfel. Er zijn jongeren die op zoek zijn naar zekerheid ten aanzien van de vraag of zij zich een kind van God mogen noemen. Anderen lijden onder de twijfel of God wel bestaat. Weer anderen zijn bezig met de echtheid van hun geloof. Zij stellen zich de vraag of zij er wel ‘genoeg aan doen’. Vooral bij een grote groep catechisanten is het goed om je ervan bewust te zijn dat er dikwijls ongelijktijdigheid tussen jongeren is. De ene twijfel is de andere niet.

OOK EEN GEVAAR

Een grote groep belijdeniscatechisanten is een zegen, maar er is ook een gevaar aan verbonden. Voor jongeren is het een zegen te zien dat zij niet alleen staan. Het feit dat er meer jongeren zijn die zich voorbereiden op de openbare geloofsbelijdenis, stimuleert hen om ermee door te gaan. Zij merken aan elkaar dat God ook in andere jongeren werkzaam is. Het gevaar is echter dat we gemakkelijk onze ogen sluiten voor de geseculariseerde omgeving waarin wij leven en we ons terugtrekken in een veilig bastion. Daarom is het goed om met de catechisanten in gesprek te zijn over de sfeer op het werk en de (on)mogelijkheden om getuigen te zijn van wie God is. De grootte van de groep bepaalt gelukkig niet de mate waarin God trouw is. Zijn trouw blijkt zowel in kleine als in grote aantallen. Zelfs als de vraag dichtbij komt wie de laatste is die het licht uitdoet, mag er toch getuigd worden van Hem die het Licht van de wereld is. Dat blijft waar, tot de jongste dag.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen