GLOBAAL BEKEKEN

In Lichtspoor (IZB) stond een interview met mevrouw M.A. Graafland-Boel, weduwe van prof.dr. C. Graafland. Hier volgen twee fragmenten:

In de laatste drie maanden van zijn leven kon hij niet meer spreken; dat moet iets verschrikkelijks voor hem zijn geweest. Ik herlees regelmatig de laatste preek die hij heeft geschreven, maar die heeft hij niet meer kunnen uitspreken. Aan het eind citeert hij Psalm 84, in de Statenvertaling: ‘Welgelukzalig is de mens die op U vertrouwt.’ Welgelukzalig – dat vind ik zoveel dieper en rijker dan de latere vertalingen, die spreken over ‘Gelukkig is de mens….’ Ik ben aan de Psalm verknocht geraakt; iedere zondagochtend begin ik ermee. (…) Twee jaar heb ik gerouwd. Dan liep ik huilend door de kamer en sprak ik hardop met hem. ‘Jij mag nu Jezus zien, jouw wens is vervuld, maar ik ben hier alleen.’ Het was pure heimwee. Dat intense verdriet is er nu niet meer. De Heere heeft het van me weggenomen.'

Mijn man is in 2004 overleden, maar ik mis hem nog heel vaak. Als ik het daar weer eens te kwaad mee heb, dan kijk ik een tv-opname van hem. Bijvoorbeeld de dvd van een gesprek met EO-presentator Feike ter Velde. Daarin gaat het over de vraag naar de betekenis van Jezus en dan vertelt mijn man dat hij kort daarvoor heeft gepreekt over een tekst uit Openbaring 20. Over de boeken die werden geopend, en over het boek des levens, waarvan hij mocht getuigen dat ook zijn naam daarin staat geschreven. Ik weet wel, daar kan ik het niet mee doen, maar ik put veel troost uit gezang 78:1: ‘Laat me in U blijven groeien, bloeien, o Heiland die de wijnstok zijt.’

***

Ds. P.L. de Jong (oud-predikant van de Pelgrimvaderskerk) schreef een fraai boekje over ‘de indrukwekkende rij geloofsgetuigen’ uit Hebreeën 11, onder de titel Door het geloof. Veertig dagen onderweg met getuigen en pelgrims (Boekencentrum, Zoetermeer). Bij de roeping van Abraham (Hebr. 11:8) betrekt hij de Pelgrimvaders:

Aan de Oude Kerk van Delfshaven is nog niet zo lang geleden de naam Pelgrimvaderskerk toegevoegd. De naam herinnert aan Engelse asielzoekers die op 22 juli 1620 in Delfshaven aan boord gingen van een klein zeilschip, de Speedwell. Zij waren een groep calvinisten die, vervolgd om hun geloof, gevlucht waren naar Nederland. Na een aantal jaren in Leiden gewoond te hebben, waar ze de samenleving te werelds vonden, volgden ze het verlangen van hun hart, op zoek naar de nieuwe wereld van God. Zij vertrokken naar Amerika, in de hoop daar een plek te vinden waar zij zouden kunnen leven volgens de normen van de Bijbel. Ze lieten zo ongeveer alles achter zich, zeker de eerste groep die vanuit Delfshaven vertrok. Ze scheepten zich moedig in, al ging het niet zonder tranen, op zoek naar het land van God. In Engeland stapten ze over op de Mayflower en samen met andere emigranten bereikten ze in november Amerika. Achteraf zouden ze gezien worden als de geestelijke grondleggers van de Verenigde Staten. Bijna vierhonderd jaar later is het niet zo moeilijk kritiek te hebben op hun geloofsonderneming. Maar de mensen die in 1620 wegvoeren, stonden ergens voor. Zij lieten alles achter zich, ze namen het risico dat aan het geloof eigen is en gingen op zoek naar de stad van God. De meesten van hen waren gewone mensen. Maar wat hun identiteit betreft gelovigen van het type Abraham – niet voor niets noemden zij zich pelgrims. Pelgrimvaders en pelgrimmoeders. Mensen onderweg naar het ultieme doel van God.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen