GLOBAAL BEKEKEN

Dezer dagen las ik een vertaling van een interview met Angela Merkel. Hier volgt het begin en het slot:

Het geloof in God en de band met de kerk hebben me van jongs af aan beziggehouden. Dat kwam zeker ook doordat mijn vader dominee was en met ons als gezin van Hamburg naar Brandenburg verhuisde, omdat het zijn overtuiging was dat ook in de DDR predikanten nodig waren.

Ik ben in een gezin groot geworden waar christen-zijn niet alleen betekende dat je bij de kerk hoorde, maar waar het vooral je levenshouding bepaalde.

In de toenmalige DDR was het voor mensen die gelovig waren en kerkelijk betrokken vaak moeilijk om maatschappelijk geaccepteerd te worden. Actief kerklid zijn kon nadelig voor je uitpakken, bijvoorbeeld bij onderwijskeuze en sollicitaties.

Sinds m'n jeugd wist ik dat ik door mijn belijden van God een innerlijk kompas volgde, dat door de staat en het merendeel van de mensen werd afgewezen. Door m'n geloof heb ik toen geleerd dat het belangrijk kan zijn om anders te denken en te doen dan de mensen om je heen.

Als christen moet je het vaak kunnen uithouden bij opvattingen, die juist tegen de haren instrijken, ook tegen de jouwe! Daarom heb ik dat geloof als kompas ook hard nodig. Ik heb er vertrouwen in. Het geeft me de moed om in m'n privéleven en in de politiek openlijk uit te spreken wat ik denk.

Ik wens dat mijn medegelovigen ook toe, ook in mijn partij. De Tien geboden zijn net zo'n onvervreemdbaar fundament voor deze samenleving als het ‘dubbelgebod van de liefde’ (God liefhebben en je naaste).

***

‘Evangeliseren is goed, nieuwe kerken planten is beter’, schrijft ds. Marten Visser, voormalig kerkplanter in Thailand voor de Gereformeerde Zendingsbond in De Oogst (maandblad van Tot Heil des Volks):

Nu schrijf ik dit als hervormd predikant. Bijna elke zondag preek ik twee keer in verschillende gemeenten. Regelmatig ga ik voor in een kerk die honderden jaren oud is, een enkele keer duizend jaar. Diep in mijn hart ben ik een traditionalist. Het doet mij veel als ik een kerk binnenloop die in het centrum van een dorp staat, en ik weet dat hier al eeuwen lang de mensen op zondagochtend naartoe komen om het Evangelie te horen. Ik zie Gods bijzondere trouw in de geschiedenis als ik van iemand hoor dat hij ouderling is in deze kerk, net als zijn vader, grootvader, overgrootvader en betovergrootvader dat waren. Zelfs, en dat zullen mijn evangelische broeders en zusters zich maar moeilijk voor kunnen stellen, word ik warm van binnen als de oude formulieren in de eredienst gebruikt worden. We belijden ons geloof en richten het gemeente leven in met dezelfde woorden als de Nederlandse protestantse gemeenten die samenkwamen in Londen en Embden omdat de vervolging in de Nederlanden te zwaar was. Als gelovige ben ik mij ervan bewust deel uit te maken van Christus' Kerk van alle eeuwen.

En toch, en toch, en toch… Mijn beleving en mijn traditie mag geen struikelblok worden voor anderen om ook het eeuwige leven door Christus te ontvangen; of voor mensen met een beginnend geloof om zich thuis te voelen in de kerk. Anders zou het volgens de Heere Jezus nuttiger voor me zijn om met een molensteen om de hals in de zee geworpen te worden. Daarom hier mijn oproep aan alle oude kerken: word moeder! Sticht een dochtergemeente. Laat het een plek zijn waar een groep mensen uit de gemeente de ruimte krijgt om los van de tradities een nieuw gemeenteleven op te bouwen. Daarbij moeten we wel onderscheid maken tussen het loslaten van tradities en het loslaten van de Bijbelse kenmerken van de kerk zoals beschreven in Handelingen 2:42.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen