EEN FEESTDAG TUSSENDOOR?

Ds. J.J. Mulder is predikant van de hervormde gemeente van Hedel.

Christus’ hemelvaart is voor Zijn gemeente een feest. Net als Kerst, net als Pasen. Hij Die Zichzelf ontledigd heeft, Zichzelf vernederde in de gestalte van een slaaf, Die gehoorzaam geworden is tot de dood, ja de dood van het kruis, wordt door God bovenmate verhoogd en Hij ontvangt een Naam boven alle naam (Fil.2:6- 11). Neerslachtig sentiment is hier niet op zijn plaats. De discipelen aanbidden Jezus als Hij in de hemel is opgenomen en daarna keren zij vol vreugde terug naar Jeruzalem (Luk.24:52).

In het hart van Christus brandt verlangen om Zijn gemeente bij Zich te hebben

VERLEGENHEID

Hemelvaart is blijkbaar vreugde. Heilsfeit. Heilsfeest. Of brengt dit feest ons ook in verlegenheid? Opvallend is dat in de praktijk van het gemeenteleven de heilsfeiten die betrekking hebben op Christus’ vernedering een – terechte – royale voorbereiding kennen in advents- en lijdenstijd. Bij de heilsfeiten die betrekking hebben op Christus’ verhoging als Heere en Heiland ligt dat blijkbaar wat anders. Wellicht kent Pinksteren nog enige ‘voorbereiding’. Maar hemelvaart? Veelal ‘vieren’ we dat in één dienst. 't Is voorbij voor je er erg in hebt. Soms bekruipt mij de gedachte dat we het er even tussendoor doen.

VREUGDE

Waar is de geest van de discipelen? Zij aanbidden Christus na Zijn opname in de hemel en keren vervolgens met grote blijdschap terug naar Jeruzalem. Zij blijven voortdurend in de tempel, lovende en dankende God. Ze gaan ons voor in de feestvreugde van Christus’ hemelvaart. Ontroerend is de blikrichting die Jezus hen geeft met dit heilsfeit: zij hielden hun ogen gericht naar de hemel (Hand. 1:10). Wellicht klinkt het ons vertrouwd in de oren, maar wie het tot zich door laat dringen staat vol blijdschap versteld: er is behalve de aarde, ook nog een hemel (Noordmans). Deze hemel is niet gesloten, maar open, het voorhangsel in het heiligdom is gescheurd. Daarbij past volgens de apostolische verkonding geen verlegenheid, maar een vrijmoedige toegang. Ook Christus’ hemelvaart mogen wij genieten. Haar vreugde én haar vrucht. ‘Als u Mij liefhad, zou u zich verblijden!’ (Joh. 14:28)

VERBONDEN

In dit licht mogen we blij zijn met deze extra dag. We mogen onszelf en elkaar vragen: welk nut heeft de hemelvaart van Christus voor ons? Het is de dag waarop Christus Zelf Zijn hand onder ons gezicht legt en het opheft. Hoofd omhoog, met het oog gericht op de hemel en het hart naar boven. De ene gemeente, die Christus’ lichaam is, is op aarde de verbinding met de hemel, waar Christus als ons hoofd is (Ef.1:22-23). Zij is de oefenplaats van onthechting hier en verlangen naar daar.

TROOSTLIJNEN

Als we de bijbelse boodschap van Christus’ hemelvaart op ons in laten werken, ontdekken we twee lijnen waarlangs de troost van hemelvaart tot ons komt. De eerste troostlijn is deze: hemelvaart is heil. Er wordt met dit heilsfeit wezenlijk een schakel aan de gouden ketting van het heil geregen. Christus is ons ten goede in de hemel. Hij is daar voor ons – dat lied mag de kerk zingen.

De tweede troostlijn komt misschien nog wel dichterbij. Ik doel op wat Paulus zegt in Efeze 2:6 dat God ons met Christus en in Christus in de hemelse gewesten gezet heeft. Het blijft niet alleen een troost die van buiten op ons afkomt, maar Hij betrekt ons er ook in. Dat blijft de oefening bij elk heilsfeit: ‘Hij voor ons’ en ‘wij met Hem’. Ook bij hemelvaart.

HIJ VOOR ONS

Hemelvaart is heil. Wij vieren de verhoging van Christus. De Zichzelf vernederende Christus wordt door Gods rechterhand verhoogd tot een Vorst en Zaligmaker (Hand.5:31). ‘Ver boven alle overheid en macht en kracht en heerschappij en elke naam die genoemd wordt, niet alleen in deze wereld, maar ook in de komende. En Hij heeft alle dingen aan Zijn voeten onderworpen.’ (Ef.1:21-22) De toekomst is aan Christus. Welke machten zich ook manifesteren, wij mogen ons vastklemmen aan: ‘Maar wij zien Jezus met heerlijkheid en eer gekroond.’ (Hebr.2:9) Veelal door bittere tranen heen. Geraakt, geroerd en soms onthutst door de gebrokenheid van het hier beneden. Hij maakt alle dingen nieuw.

In die gebroken wereld, die onderweg is naar de wederoprichting van alle dingen, leeft Christus’ gemeente. Hij is haar Hoofd, zij is Zijn lichaam. Hij is heengegaan om voor ons een plaats te bereiden in het huis van Zijn Vader en onze Vader (Joh.14:2). Dat Hij de zorg voor Zijn lammeren en schapen aan Petrus toevertrouwd heeft (Joh.21), betekent allerminst dat Hij zorgeloos toeziet. In Zijn hart brandt het verlangen om Zijn gemeente bij Zich te hebben. Ze is Zijn kroon, Zijn roem, Vaders geschenk.

ZIJN VERLANGEN

Hij heeft haar gekocht met Zijn eigen bloed. Bij brood en beker schreeuwt ons hart het ‘maranatha’ uit. Zijn verlangen naar ons is groter dan ons verlangen naar Hem ooit kan zijn. Daarom bidt Hij. Hij bidt, ook als mijn gebeden stokken en verstommen. Ondertussen lijdt Hij mee, Hij is barmhartig. Hijzelf onderhoudt en steunt de gemeenschap door het geloof, die Hij door Zijn Geest Zelf gesticht heeft in mijn hart.

Hij neemt het voor ons op bij Zijn Vader en onze Vader. Ik zie Zijn bloed gesprengd op de genadetroon. Hij zorgt voor mijn ziel; Hij zorgt ook voor mijn, door Hem geschapen, maar afgebroken lichaam. In één woord: Hij is ons ten goede daar.

WIJ MET HEM

Als de gemeenschap met Christus door het geloof ons vreemd is, dan is deze troost dat ook. Dan kan het niet anders dan dat wij in de aarde ingewikkeld zijn. Echter, als dit waar is, namelijk dat in de hemel mijn Heiland naar mij verlangt, dan doet dat ook iets met ons. De troost van het geloof is dat ik mijzelf niet meer los mag zien van Jezus Christus. Ik ben een rank in Hem, de Wijnstok. Zijn Vader is de Landman. Tussen Christus en Zijn gemeente ligt de band van de unio mystica. Gesticht en onderhouden door Zijn Geest, Die Hij ons gegeven heeft.

In het licht van hemelvaart is Christus’ Geest de Geest van onthechting hier en binding aan dáár. Wij danken de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegen in de hemelse gewesten in Christus (Ef.1:3). Mijn Heiland heeft een hemel vol met schatten en gaven, die Hij kwijt wil. Het is een zegen. Wie een poging doet haar inhoud te beschrijven, raakt al snel de tel kwijt. Christus’ hemelvaart ontsluit die schat voor ieder die gelooft (Ef.1:3-14). Die schat, waarvan Christus de schatkamer is, mogen wij zoeken en haar rijkdom mogen wij bedenken. ‘Want u bent gestorven en uw leven is met Christus verborgen in God.’ (Kol.3:3) Ik lig, in Christus, niet meer ingewikkeld in deze wereld; mijn leven is, in Christus ingewikkeld, opgenomen in de hemel. Daar is mijn thuis (Fil.3:20). Het huis van mijn Vader. Land van Immanuël, mijn Heere en Zaligmaker.

VREUGDE

Dit geheimenis is groot. Wij stamelen na, wat Christus’ Geest ons voor zegt:

Schoon ik de reeks dier schatten, kan tellen noch bevatten.

Hemel en aarde zijn voor de christen verbonden. Nu al. Na dit leven zal ik de volkomen zaligheid bezitten. Reeds nu voel ik in mijn hart het begin van die eeuwige vreugde. Er is een wak in de hemel geslagen.

Meer dan in de eeuwen voor ons lijkt het wel of wij in deze wereld, in deze aarde, in deze tijd ingewikkeld zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen