GLOBAAL BEKEKEN

Van dhr. G. van Dijk uit Genemuiden ontving ik het volgende epistel:

Zondag 3 april was ik in Parijs en ik besloot naar de ochtenddienst van de Temple du Marais te gaan. De Temple du Marais is in meerdere opzichten bijzonder. De kerk – op enkele meters afstand van het Bastilleplein – was een geschenk van Napoleon Bonaparte. Na de wet op de gelijkberechtiging van de godsdiensten beschikte Napoleon hoogstpersoonlijk dat deze monumentale Barokkerk – een imitatie van het Pantheon in Rome – voor de protestantse eredienst moest worden bestemd. De ‘Temple’ ligt aan de brede boulevard die van het Parijse stadhuis naar de Bastille loopt, midden in de Parijse hippe wijk Le Marais, vanouds het joodse district. (…) Toen ik op de derde april naar de Temple wilde, kon ik de kerk nauwelijks bereiken omdat juist op die zondag de ‘grote marathon’ werd gelopen. De brede boulevard was afgezet ten einde de onophoudelijke stroom hijgende marathonlopers vrij baan te geven. (…) Na de dienst, onder het nuttigen van enkele hapjes, – in de Marais-gemeente wordt na afloop immer een eenvoudige maaltijd gehouden – ontdekte ik een plaquette aan de muur waar ik stil van werd. De namen van drie Franse zendelingen die naar Lesotho waren uitgezonden ‘sans jamais revenus’ dus zonder ooit terug te keren. Ik kende de Franse zendeling François Coillard, ‘de Franse Livingstone’ die in 1857 ook naar Lesotho was uitgezonden. Toen François zou vertrekken, werd hij uitgezwaaid door zijn moeder op het stationnetje Foëcy vlak bij Bourges. Toen het fluitsignaal voor instappen klonk, werd hij omhelsd door zijn moeder die zei ‘Adieu, mijn kind, adieu, ik zal je dan nooit weer terugzien.’ Zo gebeurde, want toen François Coillard na een veertigjarig verblijf nog eenmaal in Frankrijk terugkwam, was zijn moeder al overleden. Maar nu zag ik op die plaquette drie Franse zendelingen die ook naar Lesotho waren uitgezonden en die nimmer waren teruggekeerd. Dat is wat: uitgezonden als zendingsarbeider en dan in die tijd zonder telefoon, Skype en Airbussen, om nooit weer terug te keren! In diepe bewondering stond ik naar die plaquette te staren (…) bewonderenswaardige marathonlopers. Zij hebben inmiddels de finish bereikt en – niet zonder doping van de Geest – de prijs gekregen.

***

In het een vorige keer al genoemde boek van ds. J. Kok over de geschiedenis van de Afscheiding in Drenthe staat een door hem gewaardeerd citaat over het onderwijs van ds. M. van Grieken, medeoprichter van de Gereformeerde Bond. Het boek verscheen in 1909, het jaar waarin de Bond zich herdoopte tot Gereformeerde Bond ter verbreiding en verdediging van de Waarheid in de Nederlandse Hervormde Kerk', een streven dat door de afgescheiden ds. Kok bepaald niet werd bijgevallen. Hier volgt het citaat:

‘Toen de christenen in 1843 en '44 in Den Haag vroegen: Geef ons toch vrijheid om op eigen kosten scholen te mogen bouwen, waar de Bijbel mag worden gebruikt en Jezus aan de kinderen mag worden voorgesteld als Zaligmaker van zondaren, toen stond men véél vijandiger tegenover de christenen dan men nu tegenover de socialisten staat. De godloochenaar en de Jood werden goed behandeld. Want de godloochenaar wilde van Gòd niet hooren – de Jood van Christus niet… welnu, zeiden de ‘vrijzinnigen’, wij zullen scholen bouwen waar gij vrij uwe kinderen kunt toevertrouwen aan onze zorgen en dat… voor weinig of geen geld. Want wij zullen daar niet over God en niet over Christus spreken en… we zullen de onkosten dekken uit staatsgeld.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen