WAAR KRIMP TOE LEIDT

Ds. H.G. van der Ziel is predikant van de hervormde gemeente te Ooltgensplaat en Langstraat.

Aan het eind van een gemeenteavond kwam een oudere man naar me toe. Jaren was hij kerkenraadslid geweest. ‘Dominee’, zei hij, ‘ik heb er óók schuld aan dat we met onze gemeente in de huidige situatie van krimp zijn beland. Wij huldigden standpunten: We willen een stevige preek. We zingen op hele noten en dragen een zwart pak. Wanneer spraken wij echter eens met elkaar over onze verbondenheid met Christus, over het volgen van Hem in het dagelijks leven?’

Ik vond zijn reactie eerlijk, veelzeggend en tegelijk ontroerend. Het voorval mag als illustratie dienen voor een proces waar we als hervormde gemeente van Ooltgensplaat-Langstraat middenin zitten. Omdat we er de zegen van God in ervaren, wil ik er graag iets over delen.

VERRASSING

Zoals op veel andere plaatsen heeft onze gemeente gedurende een reeks van jaren te maken met krimp. De vraag kwam op of een evangelist uitkomst zou kunnen bieden. De kerkenraad besloot op een gegeven moment om de IZB om advies te vragen.

Eerlijk gezegd stond ik sceptisch tegenover dat plan. Voor zover ik de organisatie kende, verwachtte ik dat zij een activiteitenprogramma zou uitrollen, met wat cursussen en toerusting.

Maar tot mijn verrassing pakte het heel anders uit. Vanaf onze eerste contacten spraken de medewerkers over de noodzaak van gebed en verootmoediging, over samen het aangezicht van God zoeken. Dat sprak ons dusdanig aan dat we besloten met de IZB het gesprek te vervolgen.

GROOTSTE OORZAAK

In de orthodoxe flank van de kerk, waar ik onze gemeente en mezelf toe reken, zijn we geneigd om de oorzaken van krimp vooral buiten onszelf te zoeken. ‘De mensen hebben God niet meer nodig of ze willen de waarheid niet meer horen’, zijn bekende uitspraken. Ik raak er echter steeds meer van overtuigd dat de interne secularisatie de grootste oorzaak vormt. Uit eigen ervaring en uit gesprekken met collega's weet ik hoe verleidelijk het is je helemaal te richten op het bij elkaar houden van de gemeente en het voortgaan in het vertrouwde spoor. We zijn tevreden als ons dat grotendeels nog lukt ook. Maar hoe waardevol dat op zich is, we krijgen het lek er niet mee boven water. Evenmin als met allerlei veranderingen in de liturgie of het organiseren van allerlei (missionaire) activiteiten. Laten we die interne secularisatie eerlijk onder ogen zien, ons verootmoedigen en laten we terugkeren naar de dagelijkse omgang met de levende Christus.

PROCES

Met dankbaarheid constateer ik dat er in onze gemeente een beweging op gang is gekomen, waarvan ik van harte hoop dat ze doorzet. Eén van de kerkenraadsleden zei het zo: ‘Ik ervaar het als een zegen dat we sinds het begin van de vorige zomer wekelijks met ambtsdragers bij elkaar komen om onze gemeente, onze vragen en verlangens voor Gods aangezicht te brengen. Je kijkt elkaar dan in het hart en dat is verrijkend’. In het begin was het wel wat onwennig, want dit zijn we in onze traditie niet zo gewend.

Tijdens twee gemeenteavonden hebben we op een eerlijke en openhartige wijze met de leden van de gemeente over onze verlegenheid en ons verlangen gesproken. Het is hartverwarmend om de briefjes te lezen, waarop de aanwezigen hun verlangen en gebed hebben verwoord.

Meer dan eens werd ook de dankbaarheid opgeschreven dat we dit als kerkenraad zo hebben opgepakt. Het deed me ook goed van twee nieuwgekozen ambtsdragers te horen dat het proces dat we de afgelopen tijd hebben doorgemaakt voor hen mede een reden was om hun roeping te aanvaarden.

TERUG NAAR DE BRON

De ervaringen van het afgelopen jaar hebben me tot de overtuiging gebracht dat het antwoord op de krimp niet begint bij allerlei plannen om meer mensen in de kerkdienst te krijgen. Het begint met een weg terug naar de Bron, de dagelijkse omgang met het Woord, de toewijding aan de levende Christus.

Van daaruit groeit het verlangen dat meer mensen Hem als Verlosser en Zaligmaker leren kennen en dat de kracht van Zijn opstanding doorbreekt in het leven. Dat maakt gunnend. Ook in de zin dat ik het proces dat we in onze gemeente beleven van harte toewens aan gemeenten die in een vergelijkbare situatie verkeren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen