GLOBAAL BEKEKEN

Bonifatius moest al in de achtste eeuw vrezen dat zijn missionaire werk ‘mislukt’ was, schrijft ds. P.L. de Jong (Wijk bij Duurstede) in het boek Bonifatius in Dorestad (Omniboek, Utrecht). Een citaat:

Hij voelde zich totaal mislukt. In zijn brieven schrijft hij daarover emotioneel en ontroerend, openhartig en diep menselijk. Zijn goede vriend bisschop Daniel van Winchester bleef hem bemoedigen, maar het leek nauwelijks bij Bonifatius over te komen. Uitvoerig beklaagde hij zich dat hij, wilde hij nog iets bereiken, wel aanwezig moest zijn bij allerlei recepties en feestjes van de Frankische machthebbers, maar zich daar groen en geel ergerde aan het gespot, de drinkgelagen en uitspattingen, waaraan ook priesters en zelfs bisschoppen deelnamen. ‘Kon ik maar wegblijven’, zucht hij min of meer, ‘maar dan krijg ik niets meer voor elkaar. Maar we mogen het schip niet verlaten, we moeten het sturen!’ Ook de brieven aan zijn vriend aartsbisschop Cuthberth van Canterbury zijn soms zo vol somberheid en frustraties, dat je bijna medelijden met hem krijgt. Hoe hij zich heeft ingezet voor de wijngaard van God, maar nu voornamelijk stinkende vruchten waarneemt. ‘Mijn werk lijkt nog het meest op dat van een hond die blaft en ziet hoe dieven en rovers het huis van zijn heer plunderen en verwoesten, maar bij gebrek aan helpers alleen nog wat kan grommen en janken.’ Was hij te rechtlijnig en eigenlijk niet het type om met de Frankische leiders om te gaan en hen te winnen voor zijn kerkplannen? Was Willibrord als Ierse monnik dat beter afgegaan?

Bij het afscheid van dr. A.J. Plaisier in de Utrechtse Jacobikerk kregen alle aanwezigen het boek mee Waar een Woord is… Het protestantisme doordacht (Boekencentrum, Zoetermeer). Uit een interview met bisschop Gerard de Korte:

Wat is volgens u de blijvende waarde van het protestantisme?

‘Als eerste noem ik graag de liefde voor de Heilige Schrift. Die zou onder ons katholieken wel wat groter mogen zijn. De keerzijde ervan is overigens de eindeloze discussie over de interpretatie van een schriftwoord. Ook de muziek. Bach natuurlijk. Maar ook het Liedboek voor de Kerken. Willem Barnard, Jan Willem Schulte Nordtholt, Ad den Besten. Prachtige teksten, prachtige melodieën! En de preekcultuur. Als theologiestudent ging ik wel eens naar de diensten in de Utrechtse Jacobikerk. Dominee Kool stond daar toen. Een fenomeen. Ik weet nog dat hij een keer preekte over de jongeling van Nain. De stoet van de dood en de stoet van het leven, die elkaar tegenkomen bij de stadspoort. Dat beeld staat in mijn geheugen gegrift.’

Maakt u zich wat dat betreft zorgen?

‘Bij een aantal protestantse predikanten zie ik vrijzinnige tendensen, die ik zo niet onder katholieke pastores tegenkom. Zo kan God bij hen in het bijbelverhaal opgaan en is Hij een literaire figuur geworden. Hoewel ook de Rooms-Katholieke Kerk vrijzinnigen kent (al kan dat eigenlijk niet), heb ik toch het idee dat een dergelijke Godsvisie niet bij mijn ‘personeel’ aanwezig is. Over zo'n literaire God kun je prachtig preken, maar – vraag ik dan maar scherp – kun je met zo'n God ook sterven? Als het leven spannend wordt, is Hij dan ook een subject dat je kunt aanroepen? Dáár gaat het over: dat we over God als een persoon blijven spreken, en over een geloof dat relationeel is. De vreugde van het Evangelie luidt: Hij kent mij! Op dit moment is er over en weer veel herkenning, een diep gevoel van verwantschap. Ja, ik denk dat dat proces schade kan lijden als er binnen de Protestantse Kerk mensen aan het roer komen die die grondhouding niet beamen.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen