TROTS EN VERLEGENHEID

Tweehonderdveertig jaar geleden tekenden de grondleggers van ons land een document dat bekend staat als de Onafhankelijheidsverklaring (the Declaration of Independence). Op 4 juli 1776 verklaarden de dertien oorspronkelijke koloniën hun onafhankelijkheid van Groot-Brittannië en werd de staat Amerika geboren.

Op mijn vraag hiernaar stonden de kinderen te popelen om mij tot in details te vertellen wat zij geleerd hadden bij de geschiedenislessen. De kleine details zijn bij mij een beetje in de vergetelheid geraakt, omdat ik deze niet als klein kind heb meegekregen en geleerd.

PATRIOTTISME

Onafhankelijkheidsdag wordt gevierd met groot vertoon van patriottisme. Overal wapperen Amerikaanse vlaggen en de mensen zijn gekleed in rood, wit en blauw. Patriottische liederen klinken alom. De meeste bedrijven zijn gesloten om de mensen de tijd en de mogelijkheid te geven de vrijheid die wij genieten, te waarderen en te vieren.

Ons gezin maakt deel uit van de duizenden gezinnen in heel Amerika die meedoen in de ‘all-American’- activiteiten. We beginnen met het kijken naar een nationale parade in de buurt. De sfeer is feestelijk en we genieten van alles, vooral onze kinderen die het snoepgoed mogen opvangen dat hen wordt toegeworpen. Vervolgens genieten we van de tijd met gezin en familie aan de mooie oevers van Lake Michigan en andere familie-evenementen die typerend zijn voor Onafhankelijkheidsdag. Voor de meeste Amerikanen wordt de dag afgesloten met een barbecue in de achtertuin met familie en vrienden en een afsluitend vuurwerk in de schemering.

SCHAAMTE

Ik houd van Amerika en geniet van het deelnemen aan deze patriottische gebeurtenissen. Maar dit jaar kamp ik met een ongemakkelijk gevoel. Mijn woordenboek vertelt me dat de definitie van patriottisme een emotionele gehechtheid aan een land is dat een individu erkent als zijn thuisland; een nationaal gevoel of nationale trots. Ik overdenk deze woorden en besef dat dit ongemakkelijke gevoel wellicht wordt veroorzaakt door een afnemende nationale trots. Amerika is namelijk in rep en roer. Gouverneur Mike Huckabee verklaarde onlangs dat we ons midden in een politieke revolutie bevinden. Amerika staat niet langer voor de christelijke principes waar de pasgeboren natie op bouwde. Gods Woord en wet worden de deur uitgezet. Tijdens het bewind van onze huidige president zijn er meer goddeloze wetten aangenomen dan ooit tevoren. De ‘beste’ presidentskandidaten die Amerika voortbrengt, worden gekenmerkt door bedrog en trots. Het lijkt erop dat Amerika binnenkort een ander soort van onafhankelijkheidsdag kan vieren: onafhankelijkheid van God. Plotseling herinner ik mij dat beeld dat ik onlangs zag: Vrouwe Vrijheid (Lady Liberty) met haar handen vol schaamte voor haar gezicht. Zo voel ik me. Mijn nationale trots verdwijnt langzaam voor een gevoel van verlegenheid en diepe, diepe schaamte voor God.

DANKBAAR

Gouverneur Huckabee hield onlangs een indrukwekkend betoog. Het gaf reden tot dankbaarheid te midden van alle onrust. Hij wees erop dat we dankbaar mogen zijn dat deze politieke revolutie plaatsvindt met stembiljetten en niet met kogels. Ik ben dankbaar dat we als christen-burgers nog steeds het voorrecht en de verantwoordelijkheid hebben om onze stem uit te brengen.

Een ander dilemma dient zich vervolgens aan: op wie moeten we stemmen?! De mannen op wie we met een goed geweten konden stemmen, maken niet langer deel uit van de verkiezingsrace. Moeten we als christenen stemmen op iemand die afdwaalt in extreem liberalisme of op iemand met een dubieus karakter? Dit is een echte strijd. Afgelopen periode kwam mij meerdere malen het citaat van C.H. Spurgeon onder ogen: ‘Moet je kiezen tussen twee kwaden, kies dan niet.’ Ik ben geneigd dit schriftuurlijke principe toe te passen op de huidige politieke context. Echter, een niet uitgebrachte stem is een verloren stem…

Vanwege de koers die onze natie heeft gekozen, lijkt de toekomst somber. Wanneer we wegrennen uit de buurt van God, verwijderen we ons tegelijk van Zijn bedekking en bescherming. We mogen echter niet wanhopen. De theoloog Alistair Begg zegt het zo: ‘Voorzienigheid is een zacht kussen waarop we mogen liggen in de wetenschap dat de Heere alles in Zijn macht heeft. Als er ooit een tijd zou zijn te bidden om de almachtige hand van de Voorzienigheid om ons te redden van onszelf, is het nu!’

Mw. Monica Bazen-Hofman woonde tot haar veertiende jaar in Nederland waar haar vader, ds. H. Hofman sr., predikant was. Ze is echtgenote van Jim Bazen (directeur van Plymouth Christian Schools), moeder van acht kinderen en lid van de Providence Reformed Church in Grand Rapids (Michigan), die gediend wordt door ds. J.A. van den Berg.

In dit jaar van de Amerikaanse verkiezingen laat mw. Monica Bazen als christen en als Amerikaans staatsburger enkele keren haar licht hierop schijnen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen