GLOBAAL BEKEKEN

De Oude Kerk van Oosterbeek is circa duizend jaar oud. Ik nam er een dezer dagen een brochure van mee. De Slag om Arnhem is in werkelijkheid de slag in en om Oosterbeek geweest. Een militair van de Britse Airborne Artillery wordt geciteerd:

Ongeveer twee uur hierna (na aankomst bij de Oude Kerk, v.d.G.) komt de hoogste officier van de ‘South Staffords’ ons het bevel geven om onze stukken te vernagelen waardoor ze voor de Duitsers onbruikbaar zullen zijn. Ik heb er een schuldgevoel aan overgehouden want dit geschut had ons tijdens de strijd zulke goede diensten bewezen. Het moet ongeveer tegen twaalf uur in de nacht zijn geweest van 25 op 26 september '44. Ons kleine groepje van elf kanonniers mag als laatste de stellingen verlaten. Het is heel riskant om langs de Oude Kerk te gaan, omdat wij in de duisternis over doden heen moeten stappen en ook over de schuttersputten waarin nog gewonden liggen. Wij zijn de Oude Kerk nu tot op vijftig meter genaderd als er iets heel opmerkelijks gebeurt: de Duitsers schieten een van hun parachutefakkels af, deze hebben de vorm van een heldere, zilveren ster, en deze hangt een tijdje boven de kerk. Gedurende de eindeloos lijkende minuten staan wij daar, zonder ons te verroeren, zonder enige beweging te maken. Nog altijd zie ik dat beeld voor me: dat felle licht dat boven de kerk bleef hangen en onze stellingen in een helder daglicht zette… de stapels lijken en lichaamsdelen… het is moeilijk om het gevoel te omschrijven dat toen over ons kwam. Toen we daar stonden te kijken, met ons gezicht naar de kerk gericht en die fakkel nog steeds dat licht verspreidend, was het alsof iets ons wilde zeggen: Kijk nu eens goed… dat is jullie schuld! Ik weet nu dat we allemaal tegelijk dat gevoel kregen. (…)

***

Het juninummer van Israël en de Kerk is voor een belangrijk deel gewijd aan ‘de erfenis van dr. Henk Vreekamp’. Dr. W. Dekker schrijft:

Naar Henks eigen zeggen – tot in zijn laatste lezing in Nijkerk toe – is hij in zijn bewustzijn nog eerder met het Jodendom in aanraking gekomen dan met het christendom. Als heel klein kind hoorde hij via zijn moeder van het Joodse leven, omdat zij werkte bij een slager in Nijkerk. Het maakte indruk op hem en door de wonderlijke leiding van de Eeuwige kon hij een belangrijk deel van zijn werkzame leven geheel wijden aan contacten en gesprekken met vertegenwoordigers van het Joodse volk. Hoe zou het gegaan zijn wanneer hij niet in 1984 op het meest onverwacht de benoeming gekregen had als secretaris van de Hervormde Raad voor Kerk en Israël? Die benoeming was een toevalstreffer, maar dan in de zin waarin Vreekamp in navolging van Miskotte over toeval vaak sprak: dat wat je letterlijk toevalt van Hogerhand. Niemand kan zeggen hoe zijn leven en theologische ontwikkeling verder waren gegaan zonder deze nieuwe werkkring, maar wel staat vast dat hij dan nooit zoveel mogelijkheden gehad zou hebben om zijn met de paplepel ingegoten liefde voor het Jodendom in daden om te zetten.

Dat Vreekamp wat zijn beleving en herinnering betreft, eerder met het Jodendom dan het christendom in aanraking kwam, betekende overigens niet dat hij een half Joodse opvoeding kreeg. Zonder het zich dan nog bewust te zijn, behoorde hij qua afkomst tot een van de meest strenge varianten van het christendom, de bevindelijk gereformeerden. Tot die stroming behoorde ook zijn leermeester en toentertijd bekende predikant ds. J. van Sliedregt.

De gemeente waar hij na zijn theologiestudie predikant werd, het Gelderse Oosterwolde, lag helemaal in dezelfde lijn. De goede waarnemers viel het echter toen al op, dat hij niet zonder meer de platgetreden paden betrad. (…)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen