GLOBAAL BEKEKEN

Een voormalige inwoner van Eemnes zond mij het ‘Reglement op het beheer der kerkelijke goederen en fondsen der hervormde gemeente van Eemnes Buitendijks’, dat (nog) in 1948 werd vastgesteld conform een reglement van 1869. Enkele memorabele punten:

Notabelen en plaatsvervanger-Notabelen worden gekozen uit onbesproken leden der Gemeente, die de Gemeente in het getrouw bezoeken der openbare Godsdienstoefeningen voorgaan.

Bij de keuze tot Kerkvoogden zullen daarenboven alleen in aanmerking komen die personen, welke door hunne bezittingen een waarborg voor de kas opleveren.

De vrijgekomen zitplaatsen in de Kerk worden ieder jaar primo Januari ten overstaan van Kerkvoogden en Notabelen voor één jaar en à contant verhuurd.

Alle huurders van plaatsen blijven aansprakelijk voor de daaraan toegebrachte beschadigingen.

Het recht van beschikking over het Kerkgebouw blijft, voor zover het Godsdienstoefeningen betreft op de bij de Gemeente vastgestelde tijden, aan de Predikant en zijn Kerkeraad.

Alle tijd daar buiten berust dat recht bij het gecombineerde college van Kerkeraad, Notabelen en Kerkvoogden.

De beschikking over de Predikstoel blijft alleen bij de Predikant.

Het kerkgebouw mag tot niets anders worden afgestaan dan tot het houden van Godsdienstoefeningen door wettig geordende personen.

Koster, Organist en Orgeltrapper worden door een gecombineerde vereniging van Kerkvoogden en Notabelen bij volstrekte meerderheid van stemmen benoemd en ontslagen.

Voorzanger en Voorlezer worden door de Predikant en zijn Kerkeraad benoemd en door de Kerkvoogden bezoldigd.

***

In De Wekker (Uitg. van de Chr. Geref. Kerken in Nederland) citeert J.A. Voorthuijzen Tomás Halík, gewezen priester en nu hoogleraar aan de Karelsuniversiteit te Praag, uit diens spraakmakende boek De nacht van de biechtvader over de slaap. Hierin refereert hij aan een ontmoeting met een jongen die aangeeft ‘zichzelf een god’ te zijn:

Het is weer laat in de avond en zo meteen ga ik naar bed voor ‘de dienst van de slaap’ – zoals ik deze tijd noem. Sinds ik Rahners (rooms-katholiek theoloog, v.d.G) theologie van het alledaagse mediteerde. Niet alleen het ‘gebed voor het slapengaan’, maar de slaap zelf is een daad van vertrouwen in Gods wereldorde, is elke dag een klein instemmend hoofdknikje, een oefening voor het moment waarop we alles uit ons hoofd moeten zetten en uit handen moeten geven, waarop we helemaal niets meer onder controle hebben, wanneer we onszelf geheel onderdompelen in het geheim en de verrassing waarvan het dromenrijk, waarin het onmogelijke mogelijk wordt, een voorsmaak is. Moge onze laatste droom, waaruit we zullen ontwaken in het nooit meer dovende licht van paasmorgen vrij zijn van de angst en verwarring die zo vaak aanwezig zijn in onze aardse dromen. Het is een opluchting me te slapen te kunnen leggen nadat ik eerst mijn dag in gebed in Gods hand heb teruggelegd, hen die nabij zijn en verder weg Hem heb overgedragen, en ook de dag van morgen, ja, zelfs de hele wereld, inclusief het kleine stukje dat aan mijn verantwoordelijkheid is toevertrouwd. En ook dat zal ik eens geheel aan Hem overdragen. Wat een opluchting, denk ik bij mezelf wanneer ik bijna in slaap val, wanneer ik ‘de wereld loslaat’, wat een vrijheid, wat een vreugde – dat ik God niet ben!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen