GLOBAAL BEKEKEN

In ‘de oude doos’ vindt men soms aardige dingen. Toen ik begin jaren zestig aantrad als leraar bij het voortgezet onderwijs, kreeg ik ‘Tien geboden voor een beginnend docent’ aangereikt. Of ze na vijftig jaar nog ‘van deze tijd’ zijn, is niet aan mij om te beoordelen.

1. Bereid u voor op iedere les; verplaats u in de gedachtegang van de leerlingen en knoop aan bij wat ze al kennen.

2. Ontvang uw leerlingen bij de deur van uw lokaal; begin stipt op tijd, maar niet voordat de klas rustig is. Verlaat als laatste uw lokaal.

3. Probeer uw leerlingen en hun persoonlijke omstandigheden zo spoedig mogelijk te kennen. Geef ze een pluim als ze 't verdienen, maar jaag niet naar populariteit.

4. Streef naar afwisseling door een gewone les in verschillende perioden te verdelen: overhoren, bespreken en uitleggen, zelf werken der leerlingen, vraag en antwoordspel, enz.

5. Spreek rustig, duidelijk en niet te luid of eentonig, en betrek alle leerlingen bij de les.

6. Let op de hele klas door de ogen rustig over alle leerlingen te laten gaan. Sta zo weinig mogelijk met de rug naar de klas, maar spaar het krijtje niet en schrijf duidelijk.

7. Waarschuw nooit meer dan eens, straf niet te vaak maar wel voelbaar en tracht op den duur het zonder straffen te doen.

8. Wees een voorbeeld in taal, houding en manieren; beheers uzelf en straf nooit in drift.

9. Wees rechtvaardig en consequent aanvankelijk streng; vier zeer geleidelijk de teugels.

10. Wees eerlijk: zeg de leerlingen hun cijfers en bedenk dat ze niet voor het gedrag gegeven worden. Wees niet bang om ongelijk te erkennen en altijd bereid om uzelf te herzien.

***

Op de lezenswaardige website van ds. C. den Boer (www.dsdenboer.refoweb.nl) staat heel wat ‘sprokkelwerk’. Zo ook een fragment over een bekende uitspraak van Kohlbrugge onder het kopje ‘Een theoloog van de koude grond?’

H.F. Kohlbrugge schrijft aan professor Johannes Wichelhaus te Halle (24 januari 1849) die hem had laten merken, dat hij door veel strijd heen een theoloog was geworden: ‘Laat je hemd niet weten, dat je jezelf voor een theoloog houdt’. En dan vertelt hij in zijn brief, hoe het hem verging aan het eind van een jaar, drie dagen voor Kerst. ’Ik was ziek en sluimerde bijna de gehele dag op mijn canapé. Aan schrijven was geen denken. Ik kon ook geen twee zinnen bij elkaar denken. Welk een last drukte op mij! Preken, avondmaal houden, en weer twee dagen achter elkaar preken en niet te weten wat, niets hebben; alles was voor mij gesloten. Ik lag zonder gevoel, als dood. Zaterdagmiddag sprak ik: ‘Geef mij maar een beetje van Uw genade te smaken, opdat ik het aan mijn broeders mag meedelen.’ En nog vandaag aan de dag weet de hele gemeente en ook ik te vertellen van het overstelpt zijn (Ueberschüttetsein), waarmee zovelen en ook ik op de feestdagen, op de 31e december en op de 1e januari overstelpt werden. Wat hielp mij toen al mijn weten, al mijn kennis? Was ik toen niet een jammerlijk theoloog? In geen enkel opzicht wist ik me te helpen! Hoeveel heb ik gelezen, hoe vlijtig gestudeerd en ik ga daar ook mee door! Ik heb veel gezien, zeer veel, maar als het erop aankomt, heb ik niets, zie ik niets. Hoe menig keer zit ik op mijn studeerkamer te wenen, dat ik zo een erbarmelijke dienstknecht ben en dat ik niets weet (Documenta Reformatoria, deel II, p. 189v).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen