PREEKJE VAN TIEN MINUTEN

Het is een rustgevend gevoel dat er een meditatief woord klaar ligt. Mijn gebed die avond is ook de vraag of de Heere dit woord wil gebruiken. Die morgen sta ik betrekkelijk fit op. Zal het gaan?

RUSTDAG

Ik fiets richting ziekenhuis. De wolken groeien als witte rookpluimen aan de blauwe plekken in de lucht. Halverwege worden de wolken donkerder, grijzer.

Scholeksters met hun oranje snavels zingen hun bijzondere lied. Het lijkt op een ‘opwekkingslied’. Een aardappelveld is paars van de bloemen. Het graan verkleurt al van groen naar geel. Een zwaluw flitst voor me uit. Hoe groot zijt Gij, o God.

Voor het ziekenhuis is het rustig. Echt zondag is het, ook daar. Er staat geen rij mensen voor de receptie, er zijn geen mensen in de wachtkamers. Het is rustdag.

KWETSBARE MENSEN

De ouderling van dienst en zijn vrouw staan al te wachten. De kapel, gebouwd in 1987, en het bijbehorende stiltecentrum zijn er niet meer. We moeten naar boven. De dienst wordt gehouden in een zaal die ook voor andere doeleinden wordt gebruikt. Vanuit de verte horen we orgelspel.

In de zaal staat al een bed met daarin een patiënt. Vrijwilligers brengen andere patiënten. Broeder Piet en ik maken kennis met hen. Het zijn kwetsbare mensen.

De vraag was of ik herkenbare liederen wil laten zingen. En de dienst mag niet langer duren dan een half uur. Het is spannend om Gods boodschap in zo'n korte tijd te verwoorden. De ouderling van dienst draagt de bezoekers en de voorganger op. Opgedragen! Naar Boven, naar God gebracht. Het zaaltje is vol. Ik krijg het idee van een huisgodsdienst. Ons eerste lied wordt gezongen:

Jezus leeft en ik met Hem!

Dood, waar is uw schrik gebleven?

Naar gewoonte wordt de paaskaars aangestoken. Pasen… Jezus leeft. Hij roept tot het Leven.

De meeste mensen zingen mee.

Een jonge vrouw leest woorden uit het Woord en kijkt de mensen eens aan. We zingen verder Psalm 68:7: Hij Die het licht is in de nacht, Hij heeft ons heil teweeggebracht. Er wordt gebeden om de werking van de Heilige Geest, een gebed dat het Woord van God mag landen in de kwetsbare situatie van ons leven. We lezen Jesaja 43:1-11. De tekst voor de preek is Jesaja 43:2: ‘Wanneer u zult gaan door het water, Ik zal bij u zijn, door de rivieren, zij zullen u niet overstromen. Wanneer u door het vuur zult gaan, zult u niet verbranden, geen vlam zal u aansteken, want Ik ben de HEERE, uw God.’

Te midden van de kwetsbaarheid van leven ziet deze God naar kwetsbare zondaren om. De Heiland daalde af in het vuur. Hij is de Heiland Die een mens, een zondaar er doorheen haalt.

WEGEN

We zingen daarna Psalm 138:3,4:

Als ik omringd door tegenspoed, bezwijken moet, schenkt Gij mij leven!

Soms word je door de pijn en moeite heen, door de tranen heen getroost. Door Hem, Die het eeuwige leven schenkt, het paasleven van de Paasvorst.

We danken en doen voorbede.

We sluiten af met het lied Beveel gerust uw wegen:

…Die wolken, lucht en winden,
wijst spoor en loop en baan,
zal ook wel wegen vinden
waarlangs uw voet kan gaan.

Bij het zingen van het lied denk ik aan die prachtige wolkenpartijen, voortgedreven door de wind. Zo is God, de enige ware God.

Wijst spoor en loop en baan,
…zal ook wel wegen vinden
waarlangs mijn voet kan gaan.

In een gang is er plaats voor een dankgebed. Hem komt de dank toe! Lof zij de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

NA AFLOOP

Na afloop geef ik de bezoekers een hand. Een jonge vrouw blijft voor me staan. Tattoos staan op haar lichaam, piercings moeten haar lichaam versieren. Ze spreekt me aan en zegt: ‘Ik weet helemaal niets van God, maar, ja, dit heeft me aangesproken, echt! Hier ben ik van de week mee bezig.’

We drinken koffie. Ik hoor zo wat over ziekten, zorgen, maar ook wat het Woord heeft gedaan. Het was een preekje van tien minuten. Ja, zouden ze vroeger zeggen, daar trek je je klompen niet voor aan.

Ik vertrek en loop naar mijn fiets. Daar zit die jonge vrouw met wat familie op de straat. ‘Hé, meneer’, roept ze, ‘het heeft me zo aangesproken.’ Ik vraag naar haar ziekte. ‘Ja’, zegt zij, ‘als ik er volgende week zondag nog ben, kom ik weer naar u toe.’ Ik antwoord dat ik dan niet voorga. Haar vriend, of haar man, zegt: ‘Dan hebt u een snipperdag.’ Nee, dan hoop ik ergens anders voor te gaan. Hij kijkt me eens aan… en denkt: ‘Wat bedoelt die man hiermee?’

Een laatste groet. Ik fiets naar huis. De wolkenpartijen drijven richting het oosten. ‘Die wolken lucht en winden…’ Zaaien aan alle wateren, dat blijft de opdracht.

SCHOUDERS ERONDER

Enkele jaren geleden wilde men stoppen met de zondagse erediensten in dit Goese ziekenhuis. Een groep vrijwilligers verzette zich daartegen. Nog steeds zetten ze de schouders eronder. Bedankt dat jullie het mogelijk maken om te blijven zaaien.

En God…Hij is het Die wasdom, groei geeft.

Ds. T.W. van Bennekom uit Goes is emeritus predikant.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen