GLOBAAL BEKEKEN

In de serie ‘Reformatorische Stemmen’ van de Willem de Zwijgerstichting verscheen een geschrift van dr. G.J. Mink, Messiasbelijdende Joden in Israël. Over de ‘omwenteling’ in de vierde eeuw:

De omwenteling heeft een weerslag op de Joden. Hun burgerrechten worden geleidelijk ingeperkt. In 315 vaardigt Keizer Constantijn een wet uit die christenen en Joden van elkaar scheidt en onderlinge contacten verbiedt. Ook andere anti-Joodse wetten worden ingevoerd. Zo wordt het Joden verboden Joden die zich tot het christelijk geloof aangetrokken voelen, daarvan af te houden. De wekelijkse rustdag wordt van de sabbat naar de zondag verplaatst, een nieuwe paasdatum ingevoerd, besnijdenis verboden. In de vierde eeuw zijn er geregeld aanslagen op synagogen; weliswaar is dit tegen de wet, maar het wordt lang niet altijd bestraft.

Messiasbelijdende Joden zijn ‘gewone’ christenen en horen zich niet langer ‘Joods’ te gedragen. Individuele Joden die Jezus als Heer belijden, worden verplicht hun oude geloof af te zweren. In Constantinopel moet een Joodse bekeerling in het openbaar in de kerk uitspreken voordat hij tot de christelijke gemeenschap wordt toegelaten: ‘Ik zweer alle gebruiken, riten, wetten, ongezuurde broden en lamoffers van de Hebreeën af, en alle andere feesten, offers, gebeden, besprengingen, reinigingen, heilige wijdingen, boetedoeningen, vastendagen, nieuwe maansdagen, sabbatten, bijgelovigheden, liederen en gezangen, voorschriften, synagogen, voedsel en dranken van de Hebreeën… In één woord zweer ik absoluut alles af wat Joods is, iedere wet, rite en gebruik.’ De scheiding tussen Jodendom en christendom wordt hiermee compleet. Voor een aparte groep van Messiasbelijdende Joden is in de kerk niet langer plaats. Hiëronymus schrijft ten aanzien van Joden in de Kerk: ‘Omdat ze beiden willen zijn: Jood én christen, zijn ze noch Jood noch christen.’

***

‘De organist waant zich soms in een limousine’, kopt een interview met Laurens de Man, vaste organist van de Janskerk in Utrecht, op wiens masterdiploma orgel ‘uitmuntend/cum laude’ staat vermeld. Twee fragmenten:

Eigenlijk weten maar weinig mensen wat voor ongelofelijk mooi instrument het orgel eigenlijk is. Een gemiddelde muziekliefhebber bezoekt amper een orgelconcert. De enige manier waarop ze in contact komen met het orgel is tijdens kerkdiensten, begrafenissen of trouwerijen. De associatie met de kerkelijke traditie is niet altijd bevorderlijk voor het orgel. Voor de meeste mensen staat het te ver weg. Terwijl het zo’n sprankelend instrument is, waarop je zowel spectaculair kunt uithalen als heel intieme passages kunt spelen. Als organist wil ik zo veel mogelijk nieuwe groepen luisteraars aanboren.’

‘Ik ben protestants van huis uit, maar kijk nu over grenzen heen. Al die hokjes hoeven van mij niet zo. Of het nu in het geloof is of in de muziek. Muziek is sowieso het perfecte vehikel voor spirituele gedachten. Mijn ouders zijn zelf niet muzikaal, maar ze hebben mij alle ruimte gegeven om me te ontwikkelen als muzikant. Op mijn zevende speelde ik piano. Als kerkganger kwam ik al heel vroeg in contact met het orgelspel. Mijn ouders vonden dat een mooi idee. Dus ben ik orgel gaan spelen, op mijn elfde. Voor mij was het logisch. Ik speelde al Bach op de piano. Dan maar meteen ook op het orgel. In het protestante kerkje van Berlicum heb ik voor het eerst orgel gespeeld. Ik kom daar nog. In Den Bosch speel ik nog weleens voor de Bethelgemeente aan het Emmaplein. Beide kerken hebben zo’n prachtig klein orgeltje.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen