GLOBAAL BEKEKEN

Een curieus fragment uit het boek van P.W. van Lunteren, Hervormd Arnhem. Ontwikkelingen van een gemeenschap, 1816-1998 (uitgave mogelijk gemaakt door protestantse gemeente Arnhem). Bij de wederopbouw van de Eusebiustoren, na de Tweede Wereldoorlog, hoorde ook een versiering met beeldhouwwerken aan de buitenkant. Kunstenaar Henk Vreeling wilde populaire stripfiguren van Walt Disney aanbrengen. Ds. Gerard Foeken opponeerde, evenals de Arnhemse afdeling van de Nederlands Christelijke Vrouwenbond.

Dit protest werd door een landelijke krant laatdunkend beschreven als ‘stenen des aanstoots voor een groepje christenvrouwen’. Die reactie leidde weer tot grote irritatie bij de redactie van de ‘Nieuwe Leidsche Courant’ die in het redactioneel commentaar van 10 juli het opnam voor alle tegenstanders van de Disney-figuren(…) Vreeling reageerde op deze brede discussie door een beeld van Foeken te maken. In oktober plaatste hij – ter vervanging van de dwerg Doc – het hoofd van de dominee naast die van Grumpy, één van de andere zeven dwergen uit de Disneyfilm ‘Sneeuwwitje’. (…) Naar aanleiding van alle commotie werd Foeken begin november geïnterviewd door een verslaggever van Het Vrije Volk:

‘Op een kerktoren behoort toch de symboliek van het contact tussen God en mensen, of als u wilt: tussen goed en slecht, maar in ieder geval iets met diepgang. Dit is niets, niet speels en niet diepzinnig, het is leeg. De methode is, om dingen te zoeken, die krachtig werken op de mensen. (…) En dat hoeft niet verheven te zijn. Ik denk aan de atoomwolk, aan een raketbasis, of aan afgoden van deze tijd, zoals sex, wielrennen, voetballen of de welvaart. En dan zou ik mij voor kunnen stellen, dat ze ook zeiden: ‘Die hinderlijke vent, maar niettemin een kostganger des Heren, die dominee Foeken moet er ook bij.’ Maar nu hoor ik er niet, want ik sta in het niets. In een etalage van geestelijke armoede.’

***

In Kerk op Dordt schreef Peter Dillingh over ‘een sterke vrouw’, C.W. Anthonia Margaretha Lindeboom de Jong (1875-1947), gehuwd met ds. Cornelis Lindeboom (1872-1938), moeder van elf kinderen en actief in de protestants-christelijke vrouwenbeweging. Ze schreef in maart 1922 in Christelijk Vrouwenleven over haar woonplaats Bolnes:

Wij woonden toen op een onaanzienlijk dorpje, 't was maar een gehuchtje, waarvan men den naam tevergeefs op de landkaart zoekt. Maar het kiesdistrict waaronder we ressorteerden was rechtsch, en jarenlang werd door ons één van de edelste christenen uit ons land in de Kamer gebracht. Ik zeg door ons, want wij, vrouwen, voelden ons één met de mannen. Daar maakten de mannen het ook naar, dat kon toen en dáár.

Als er een politieke bijeenkomst gehouden werd, dan baggerden wij, vrouwen, net zoo goed als de mannen in het donker door den modder om toch maar tegenwoordig te kunnen zijn, en van onze belangstelling blijk te geven. En als we het dan door petroleum flauw verlichte lokaaltje binnenkwamen, dan stak de werkman, die de deurwacht was, ons hartelijk zijn grove, vereelte hand toe, met de woorden: ‘Daar doet u goed aan, dat u óók gekomen bent!’ En dan drukten wij die hand, als van een trouwen vriend, en zeiden: ‘Nou, wat dacht u wel, dat wij alleen op kerkelijk gebied mee willen leven, en dat de belangen van Staat en Maatschappij ons koud lieten?’

Wij zaten zoo op ons gemak, omdat er niet één man was, die ons met een schuin oog aankeek; niet één, die ons de minderwaardigheid van ons ‘vrouw-zijn’ deed gevoelen; niet één, die er ook maar van uit de verte op zou zinspelen, dat we misschien beter hadden gedaan thuis te blijven kousen stoppen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen