ELKE DINSDAG SAMEN ETEN

In Nederland voltrekt zich op het sociaal-maatschappelijke vlak een stille revolutie. Er is een tweedeling gaande. Aan de ene kant witte, hoogopgeleide mensen. Zij profiteren van open grenzen, zij reizen, zij spreken hun talen, zij hebben een koopwoning, zij benutten de flexibilisering in hun voordeel.

Van dit type mensen wonen er niet veel in Leerdam- West. In onze wijk staan de sociale huurwoningen, bevolkt door mensen die zich vermalen voelen tussen al die snelle ontwikkelingen. Eerst kwamen er Turken in de straat wonen, er verrees een grote moskee. Nu zijn de nieuwe buren vaak Syriërs en Afghanen. Het roept een gevoel van machteloosheid op, van onverschilligheid. Veelal hebben deze mensen last van chaos in hun hoofd, in hun relaties, hun uitgavenpatroon, hun leefgewoonten.

GEBED

Midden in deze wijk staat de Pauluskerk. Elke zondag bidden wij om de aanwezigheid van God, om de genade van Christus, om de doorwerking van Zijn Geest. Dat bidden we voor onszelf als christelijke gemeente, maar ook voor de wijk waarvan wij deel uitmaken. Wij bidden voor mensen die afhankelijk zijn van de voedselbank, voor uitkeringsgerechtigden, verslaafden en exgedetineerden.

Wij verlangen ernaar dat Gods gerechtigheid zich manifesteert in deze wijk, dat Gods liefdevolle aanwezigheid dóórkomt in schrijnende situaties. Maar we hebben niet veel financiële draagkracht en we zijn maar een kleine wijkgemeente. We hebben onze handen vol aan onszelf.

PROJECT ‘SAMEN ETEN’

Ruim een jaar geleden zijn we begonnen met een project ‘Samen eten’. Elke dinsdag om 17.30 uur staat de Pauluskerk open. Dan is er een eenvoudige warme maaltijd. Gratis. Toch heeft de diaconie er nog geen cent bij hoeven te leggen. De maaltijd is allereerst bedoeld voor gemeenteleden. Maar wat blijkt? Veruit de meeste aanwezigen hebben geen enkele kerkelijke achtergrond, sommigen zijn moslim.

We zijn elke week bezorgd: kunnen we wel vrijwilligers vinden om te koken? Maar ze zijn er elke week. Ook in de zomervakantie. Juist dan, want onze gasten kunnen niet op vakantie. In de kerstvakantie, op feestdagen, elke week wordt er gekookt. Iedere keer komen er tussen de zeventig en negentig mensen op af, van allerlei leeftijd. Dat er zó veel zouden komen, hadden we niet verwacht. Het bezorgt ons organisatorische hoofdbrekens. Sommigen komen voor de gezelligheid. Anderen eten mee, omdat ze niet voldoende geld hebben om elke dag een warme maaltijd te kunnen koken. Ook komen er mensen op aanraden van hun maatschappelijk werker. Aan tafel komen er allerlei gesprekken los. Vaak over onbenullige dingen, heel gezellig. Soms gaat het over diepe levensvragen, heel ernstig. Dit zijn gekwetste mensen. Ja, vaak komt dat door hun eigen verkeerde keuzes. Maar toch, het zijn mensen. Wie ziet hen? Wie kent hen? Zij snakken naar liefde, begrip, een vriendelijk woord, aandacht. Iemand zei: ‘Je mag hier gewoon jezelf zijn.’ Een enkeling wordt deelnemer aan een Alpha-cursus.

VERRIJKEND

Wat betekent dit voor de buurt? En hoe kan dit werk gecontinueerd worden? Wij weten het niet. Het is ons, eerlijk gezegd, min of meer overkomen. Vooralsnog verwonderen we ons alleen maar. We merken wel dat het veel betekent voor onze gemeente. We komen onverwacht in aanraking met mensen die onze codes niet kennen. Hoe gaan we met hen om? Het is een verrijkend leerproces.

Ds. J.A.W. Verhoeven is predikant van de hervormde gemeente van Leerdam.

In deze rubriek wordt ingezoomd op initiatieven in plaatselijke gemeenten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen