EIGEN AMBITIES BEGRAVEN

Voor Afrikaanse studenten is het een enorm voorrecht om aan een universiteit in hun eigen land te kunnen studeren. Wie de financiële middelen weet te vinden en een plek kan bemachtigen aan een instelling voor hoger onderwijs behoort tot de ‘happy few’.

De meeste studenten willen carrière maken en zich zodoende losmaken van de allesoverheersende armoede. Ze zoeken in hun eigen land of in het buitenland een goedbetaalde baan. In de kerk is niet zo veel te verdienen en als theoloog ben je maatschappelijk gezien sowieso niet interessant. Toch kiezen mensen voor deze studie.

ANDER OOGMERK

Voor de North-West University in Potchefstroom (Zuid-Afrika) begeleid ik een aantal Afrikaanse studenten met hun proefschrift of masterstudie (PhD of M). Studeren is voor deze mensen een hele opgave, omdat ze dit meestal moeten doen naast hun werk.

Veel theologiestudenten zijn predikant in een van de landelijke kerken of docent aan een theologische opleiding. Daarnaast hebben de meesten een gezin. Wanneer ook nog de elektriciteit, het transport en andere voorzieningen niet optimaal functioneren, dan is er veel doorzettingsvermogen nodig om de studie te volgen en af te ronden. En toch studeren ze stug door met een passie die bewondering opwekt.

Zo heb ik contact met een jong Congolees stel, beiden studeren theologie. Hun verhaal staat voor wat verschillende andere studenten beweegt. Dit echtpaar heeft een heel mooie visie: wanneer ze klaar zijn met hun studie, zullen ze het binnenland van Congo ingaan om daar het goede nieuws van Jezus Christus te verkondigen. Ze hebben geen carrière voor ogen, geen uitzicht op een vast inkomen en ontvangen weinig support van anderen. Zij krijgen opmerkingen te horen als: ‘Moet je daarvoor nu studeren?’, ‘Je vergooit je toekomst’ of ‘De jungle verslindt je’. Dergelijke verhalen hoor ik ook van andere studenten uit Burundi, Congo, Benin en Rwanda. Studenten geven aan dat ze speciaal voor missiologie of praktische theologie gekozen hebben om na hun studie naar het zendingsveld te gaan. Opvallend is dat op diverse universiteiten en bijbelscholen in Afrika veel aandacht wordt gegeven aan de zending.

VERLIES

In West-Europa is het helaas juist andersom. Opgemerkt kan worden dat de ‘interculturele theologie een opmars maakt ten koste van de oudere benadering van de missiologie als theologische discipline die dienstbaar is aan de verbreiding van het christelijk geloof’. Op mijn vraag aan een bijna afgestudeerde student theologie in Nederland die zich voorbereidt om een gemeente te dienen, of onder de studenten gesproken wordt over – en samen gebeden wordt om in dienst van de zending te mogen worden uitgezonden, was zijn antwoord dat dat eigenlijk niet gebeurde. Is het daarom voor zendingsorganisaties zo moeilijk om zendingspredikanten te vinden?

Het is van groot belang systematisch na te denken over het verkondigen van het Evangelie in deze wereld. Wanneer de grote namen van mannen en vrouwen die diepe sporen op het zendingsveld getrokken hebben, onbekend worden, verliezen wij als kerk iets wezenlijks. Als in studie en verkondiging de zaak van God in deze wereld niet meer benoemd wordt, verdwijnt het uit het spraakgebruik en uit de harten van de mensen.

Liefde om verloren mensen tot Christus te leiden verdraagt geen parade van eigen gaven

ZENDINGSELAN

In de laatste tientallen jaren van de negentiende eeuw was het vooral op de universiteiten dat bij de studenten het zendingselan levendig was. Vanuit universiteiten in Engeland en Amerika vertrokken honderden studenten na hun studie naar het zendingsveld. Bekend zijn de Cambridge Seven, zeven jonge studenten uit Cambridge. Sommigen waren van adel en één van hen was een wereldberoemd cricketspeler. Zij schoven allemaal veelbelovende academische carrièremogelijkheden terzijde en vertrokken in 1885 voor de CIM (China Inland Mission, nu OMF) naar het binnenland van China. Ze hadden de passie om mensen tot Jezus te brengen en met niets anders dan Gods belofte hebben ze de Heere op het zendingsveld gediend. Het vertrek van deze zeven jonge mannen maakte bij veel andere studenten het verlangen los om ook zelf naar het zendingsveld te gaan.

TOEWIJDING

Soms zijn we toe aan een nieuwe uitdaging. Mijn advies is om dan beslist niet de zending in te gaan. Zending is het graf van al je eigen ambities. Liefde om verloren mensen tot Christus te leiden verdraagt geen parade van eigen gaven en voorkeur.

Zij die Gods opdracht ‘Gaat dan heen’ gehoord hebben en in gehoorzaamheid aan Hem gegaan zijn, hebben drie dingen gemeenschappelijk: een ervaring van de reddende genade van God, zij weten dat Gods kracht in al hun zwakheid genoeg is en de zekerheid dat God het gebed hoort. Alle plannen die zij hebben om te slagen op het zendingsveld, vallen onder het woord van Jezus: ‘Als de tarwekorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen, maar als hij sterft, draagt hij veel vrucht.’ (Joh.12:24)

Met andere woorden: de roeping van een zendeling is de identificatie met het lijden en kruis van Christus. Dat wil dus zeggen: het recht op jezelf opgeven, Christus volgen en je gedachten en je hart richten op de dingen die van God zijn. Alleen door het kruis van Christus wordt de deur opengehouden naar een wereld in nood. Het kruis test de zendeling en zijn werk, omdat Gods zending in deze wereld komt in de gestalte van de Gekruisigde.

OVERGAVE

Afrikaanse broeders en zusters leren ons een les die wij in het werk van kerk en zending in deze 21e eeuw hard nodig hebben. Het noemen van de grote daden van mensen, dat zo vaak de kerk en de zending infecteert, vernietigt juist de eenvoud, minimaliseert de genade, en geeft te veel eer aan geld en menselijke activiteiten. Liefde voor Gods zaak in deze wereld bestaat in totale overgave aan Christus, want Hij is niet naar deze aarde gekomen om gediend te worden, maar om te dienen. Eén van onze Afrikaanse medebroeders en -zusters zei: ‘God heeft mij geroepen uit mijn donker bestaan, nu roept Hij mij om dit aan anderen te vertellen.’ Het zendingswerk heeft ons met veel zeer betrokken mannen en vrouwen uit alle continenten in contact gebracht. In hun levens komt heel duidelijk de liefde van Christus voor het verlorene naar voren.

BESLISSENDE FACTOR

Mooi is het om bij jonge Afrikaanse zendelingen dit aspect van zelfverloochening en toewijding te zien en hun verlangen om met de blijde boodschap naar hun eigen mensen te gaan. Een zendingsarts die op het punt stond met verlof te gaan, kreeg van één van zijn assistenten in het ziekenhuis de volgende boodschap mee om door te geven aan zijn vrienden: ‘Verloochen jezelf. Red anderen’. Hij wilde ermee zeggen dat zij zichzelf zouden verloochenen wanneer zij om Christus’ wil zouden willen uitgaan. Zo zou God hen gebruiken om anderen te redden.

Het is waar dat onze Heere ons roept tot een gekruisigd leven. Hij roept ons echter ook tot de vreugde en deze komt door de weg van het kruis. Wat ik zie in het leven en het doel dat genoemde Afrikaanse studenten voor ogen hebben met hun studie is dat zij het verlossingswerk van Christus aan het kruis als de beslissende factor in hun leven zien. Zij laten hun leven door Hem leiden.

Dr. J. Kommers uit Harderwijk is emeritus predikant en buitengewoon hoogleraar aan de North-West University in Potchefstroom, Zuid-Afrika.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen