BOEKBESPREKING

Wat leer je ervan als negentien dominees uit zes kerkgenootschappen vertellen over de route die zij op weg naar de zondagmorgen wekelijks afleggen? Ds. Arjan Berensen uit Nieuw-Vennep legde collega's die meer dan gemiddeld een bijzondere affiniteit tot de homiletiek (predikkunde) hebben, een groot aantal vragen voor. Hij hoopt met dit boek inzicht te geven in de wijze waarop geestelijk voedsel bereid wordt. Oud-PThU-docent dr. Henk van der Meulen analyseert aan het slot het geheel van de bijdragen. Als de qua leeftijd, aanpak en identiteit heel verschillende dominees vertellen over hun motivatie, over het proces van preekvoorbereiding, of ze graag elders preken, of hun persoon in de preek meedoet, hoe ze omgaan met kritiek, of er een ontwikkeling in hun preken waarneembaar is enz., dan kan er geen sprake zijn van hét goede antwoord. Soms spreken stemmen elkaar zelfs tegen: de vrijgemaakt-gereformeerde dr. Jos Douma draagt vanwege ‘de nodige ontspannenheid in een kerkdienst’ geen vestje meer onder zijn zondagse pak en deed later ook zijn stropdas af, terwijl de hervormde ds. Bert-Karel Foppen in toga preekt die ‘voor een zekere objectiviteit zorgt’. Synodepreses ds. Karin van den Broeke is het met hem eens: ‘De academische toga onderstreept voor mij de specifieke bijdrage die van mij als predikant verwacht mag worden.’ Waar dr. René van der Rijst nooit buiten de eigen gemeente voorgaat, noemt de protestantse ds. Bert Altena dit juist een ‘vorm van vanzelfsprekende collegialiteit’. Waar de protestantse mw. dr. R. Abma opmerkt niet te bidden voordat ze exegetiseert en evenmin voordat ze de kansel opgaat, bidt de hersteld-hervormde dr. R. van Kooten gedurende ‘het hele preekproces om het licht van de Geest’.

Dr. Abma noemt de preekvoorbereiding ‘eerder het stiefkindje van mijn werk dan de hoofdzaak’, waarmee ze dichtbij dr. Douma staat, die ‘eerlijk toegeeft van grondige exegese meestal niet zo veel werk te maken’. Dan verbaast het niet honderd pagina's verder te lezen dat er tijdens Douma's jaren in Haarlem ooit een gemeenteavond over zijn preken (vanwege de kritiek dat ze ‘niet heilshistorisch en exegetisch en gereformeerd genoeg waren’) belegd werd.

Dienen al deze ervaringen jongere predikanten en kerkenraden? Wel als ze zich op de goede wijze verhouden tot de vele statements, zoals die van de Nederlands-gereformeerde ds. Willem Smouter, die jaren geleden radicaal brak met het gebruik van de beamer tijdens de preek, ‘omdat het dan een college wordt in plaats van een preek’. En heeft de hervormde ds. Hendrik Mosterd gelijk als hij niet alleen zijn preek uitschrijft maar ook de gebeden, omdat ‘het idee dat de Geest beter uit de voeten zou kunnen met een losse vorm dan met een minutieuze voorbereiding hem te klein van Hem gedacht lijkt’.

Ieder die in de prediking geïnteresseerd is, zal in deze bundel opmerkingen vinden die hem trof. Daarom noem ik er ook één die mij raakte, van de relatief jonge ds. Foppen: ‘De preken in mijn tijd als kandidaat en in de eerste gemeenten waren meer een soort bijbellezing met hier en daar een toepassing. Nu zijn ze sterker verkondigend, meer van God uit gesproken. Dat komt doordat mijn theologische visie op prediking is verdiept.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen