UITNODIGEN

De ‘Weer thuis in de kerk zondag’ wordt vlak na de zomer gehouden en knipoogt naar de actie ‘De scholen zijn weer begonnen’. Vanuit de missionaire organisatie IZB leveren we graag een bijdrage aan het initiatief.

We schrijven, spreken en preken veel over getuige-zijn in je eigen woon- en werkomgeving. Maar we realiseren ons dat het, zonder een moment van uitnodigen, allemaal nogal vrijblijvend is; zowel voor jezelf als voor je gesprekspartner.

HUISWERK

Voor veel mensen die trouw naar de kerk gaan, geldt dat ze maar zelden anderen uitnodigen. Waarom doen we het niet? Vaak klinkt het argument dat de dienst niets voor die ander is. Je kunt immers niet verwachten dat iemand die het niet gewend is om naar de kerk te gaan, alles ‘meemaakt’ wat er in een dienst gebeurt. Als dat waar is, is er een groot probleem. Wanneer de dienst zover van de leefwereld van de huidige Nederlander afstaat, betekent dat nogal wat. Niet alleen voor de buitenstaander, maar ook voor de trouwe kerkganger. Natuurlijk begrijp ik dat liturgie iets is waar je niet zomaar aan kunt sleutelen en ook ik ben erg gehecht aan klassieke vormen. Sterker, ik geloof ook dat ze een kracht hebben die nog altijd geldt. Maar de dienst mag nooit door taalgebruik, voorbeelden en onderwerpen buiten de werkelijkheid staan. Dan zou de vorm in strijd zijn met een van de diepste kernen van de inhoud. Namelijk dat God zo diep in onze werkelijkheid is gekomen dat Hij in Zijn Zoon vlees en bloed is geworden. Als dit argument waar is, heeft de gemeente veel huiswerk.

VERWONDERING

Misschien ligt het niet willen uitnodigen niet alleen aan iets buiten ons, maar ook aan iets binnen ons. Zegt het feit dat we een ander niet uitnodigen iets over wat we zelf vinden van de dienst? Voor iets wat vooral voelt als een plicht, nodig je niet zo makkelijk iemand uit. Je kunt geen ambassadeur zijn van wat er ’s zondags gebeurt, wanneer we vooral gaan omdat we nu eenmaal vinden dat dit moet. Dan is het tijd voornieuwe verwondering over het bestaan van een gemeente in onze woonplaats en het feit dat God het Woord heeft genomen om ons te roepen.

ANGST

Durven we eigenlijk wel iemand uit te nodigen? Of zijn we bang om vervelend gevonden te worden, of ons afgewezen te voelen wanneer de ander niet meegaat, of... Wanneer we wat dieper in onszelf kijken, zou dat aan het licht kunnen komen. Angst is ook een vorm van geloof, schrijft Michael Harvey, die de Back to Church Sunday bedacht. Een formulering die beschaamd maakt. Zeker wanneer we ons realiseren dat er 365 keer in de Bijbel staat ‘Vrees niet’. Overigens hoeft u met de uitnodigingen niet te wachten tot de actie wordt gehouden. Waarom zou u er de komende kerstdagen niet mee beginnen?

Dr. J.A. van den Berg is algemeen directeur van de IZB.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen