BOEKBESPREKING

Wat gebeurt er als een helder denkend mens na arbeidzame decennia zijn dagboeken afstaat, in intensieve gesprekken terugblikt op zijn levens- en geloofsweg? Dan krijg je een boeiend portret, waarbij donkere perioden – voordat Gods genade zijn hart innam – niet verzwegen worden. Waar het leven van Gert Nieuwenhuis in een bepaalde bedding opbloeide, krijgt de lezer inzicht in het functioneren van een bollenbedrijf in Lisse, daarna in het zendingswerk van de Gereformeerde Gemeenten in Nigeria, daarna in de wijze waarop aan het zendingswerk leiding en uitvoering gegeven wordt.
Dit boek is allereerst eerlijk: Nieuwenhuis verbloemt niet dat in het werk van de zending van de Gereformeerde Gemeenten de verhouding tussen Woordverkondiging en diaconaat zoek was, dat het onmogelijk was met de communicatiemiddelen van veertig jaar geleden in Nederland beleid uit te zetten voor werk in Nigeria, dat zijn kritische vragen bij het curatorium na enkele afwijzingen zijn plaats in de Gereformeerde Gemeenten niet onder druk zette, dat in het zendingswerk je geen kopieën van Nederlandse gemeenten krijgt maar je zoekt naar gemeenten waar bijbels onderwijs gegeven wordt en de Heere Jezus in de prediking centraal staat.

In het hart van de zending is ten tweede een nuchter boek: Nieuwenhuis onderscheidt voortdurend tussen wat bijbels is en wat door de cultuur bepaald wordt – en weigert de achterban van de zendingsorganisatie een verkeerd beeld voor te houden. Hij waardeert het als zijn vader meer met zijn leven dan met woorden sprak.
In de verwoording van zijn leven is Nieuwenhuis ten derde principieel. Geleerd van vele internationale contacten erkent hij ‘dat het onvoorwaardelijke buigen voor de Schrift bepalend is. Al het andere is van de tweede orde.’ Daarbij wilde hij – een weg die het zendingsdeputaatschap van de Gereformeerde Gemeenten lastig vond – ‘zolang zaken niet strijdig zijn met Gods Woord, zoveel mogelijk tegemoetkomen aan de cultuur en de gewoonten van de mensen onder wie je werkt.’

Dit boek bevat diverse bijzondere passages, zoals dit citaat waarin Nieuwenhuis zich kennen laat: ‘Aan John Stott werd gevraagd hoe hij dacht over de eeuwige bestemming van hen die gestorven zijn zonder het Evangelie te hebben gehoord. Stott gaf geen antwoord, boog zijn hoofd en begon te snikken. Met hetzelfde gevoel keerde ik terug uit Tsjaad.’ Ten vierde, Nieuwenhuis is onvermoeibaar als het om de verkondiging van Christus gaat, verblijft bij voorbeeld vier weken in Spanje om de taal te leren als het werk zich naar Ecuador uitgebreid heeft. Als een burn-out volgt, is de periode erna een tijd om ‘genade’ over te houden. In het hart van de zending toont een mooi stuk zendingsgeschiedenis van de Gereformeerde Gemeenten vanuit de optiek van een gedreven pionier, die aan de wieg stond van nieuwe zendingsterreinen als Guinee, Ecuador, Albanië.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen